I SO/Gd 6/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 28 października 2015 r. (data stempla pocztowego), złożonym na formularzu PPF, skarżąca M. T. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Do wniosku skarżąca dołączyła odpis zeznania podatkowego za rok 2014 (PIT-37 z załącznikiem PIT/O) oraz zaświadczenie od pracodawcy z dnia 25 października 2015 r. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przed przystąpieniem do oceny zasadności przedmiotowego żądania należy wskazać, że skarżąca ubiegała się już o przyznanie jej prawa pomocy w sprawach toczących się przed tut. Sądem. Składane przez nią wnioski, w tym ostatni złożony w sprawie o sygn. akt I SO/Gd 3/14, zostały rozpoznane pozytywnie. Z porównania danych zawartych w oświadczeniach o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącej oraz dokumentach przedłożonych przez nią w sprawie o sygn. akt I SO/Gd 3/14 oraz w przedmiotowym wniosku i dołączonych do niego dokumentach źródłowych wynika, że sytuacja finansowa skarżącej nie uległa zmianie. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małoletnim synem (16 lat), osiąga dochody ze stosunku pracy w kwocie 1.286,16 zł netto, co odpowiada wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, oraz otrzymuje alimenty na dziecko w kwocie 500 zł miesięcznie, kwotę około 970 zł przeznacza na pokrycie stałych kosztów związanych za eksploatacją mieszkania, opłatami za energię elektryczną i gaz oraz odpłatnym leczeniem. Dokonane ustalenia prowadzą do wniosku, że skarżąca nie jest w stanie zgromadzić jakichkolwiek środków, które mogłaby przeznaczyć na koszty sądowe bez jednoczesnego uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim i dziecka. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.