I SO/Gd 7/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. T. Z. wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2010 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów postępowania w całości. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżąca uzupełniła w dniu 27 sierpnia 2010 r. (data prezentaty). Jednocześnie sprecyzowała swoje żądanie, wskazując, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego bądź adwokata. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku, ustalono, że zamieszkuje ona sama, źródłem jej utrzymania jest emerytura wypłacana w kwocie 634,87 zł netto miesięcznie (dowód: kopia przekazu pocztowego świadczenia za lipiec 2010 r.), korzysta z pomocy socjalnej w formie dodatku mieszkaniowego, który przyznany jej został w kwocie 275,93 zł na okres od 1 maja do 31 października 2010 r. (dowód: kopia decyzji Prezydenta Miasta z dnia 13 maja 2010 r.), jedyny majątek wnioskodawczyni stanowi mieszkanie o powierzchni 40,9 m2 oraz udział w nieruchomości o powierzchni 19 m2 zabudowanej garażem. Przyjęto również, że miesięczne wydatki skarżącej związane z bieżącymi kosztami jej utrzymania kształtują się na poziomie 499,73 zł. Ich wysokość ustalona została na podstawie przedstawionych kopii potwierdzeń uiszczenia należności za gaz, energię elektryczną oraz telefon stacjonarny, a także powiadomienia o wysokości opłat za mieszkanie obowiązujących od kwietnia 2010 r. Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskodawczyni wykazała, iż nie ma możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia wysokość uzyskiwanych przez nią miesięcznych dochodów w kwocie 634,87 zł, z których bez wątpienia nie jest w stanie poczynić oszczędności. Po odliczeniu bowiem niezbędnych kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem do dyspozycji wnioskodawczyni pozostaje kwota około 130 zł. Okolicznością, która także miała wpływ na zajęte stanowisko była przyznana skarżącej przez miasto pomoc socjalna. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie budzi wątpliwości, została przez nią udokumentowana. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.