I SO/Gd 7/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 16 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. M. G. wnioskiem z dnia 5 września 2011 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Ze złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz licznych dokumentów dołączonych do wniosku wynika, że prowadzi on gospodarstwo domowe wspólnie z żoną oraz dwojgiem małoletnich dzieci, aktualnie źródłem utrzymania rodziny są dochody uzyskiwane przez wnioskodawcę z dzierżawy nieruchomości, w tym stacji paliw w wysokości 2.000 zł miesięcznie (które w całości przeznaczane są na pokrycie zobowiązań podatkowych) oraz dochody osiągane przez jego żonę ze stosunku pracy w kwocie 2.900 zł brutto miesięcznie, majątek wnioskodawcy stanowią cztery nieruchomości, z których prowadzona jest egzekucja, natomiast oboje małżonkowie posiadają prawo wieczystego użytkowania gruntu o powierzchni 0.0820 ha oraz mieszkanie o powierzchni 60,20 m2 (własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu), na którym ustanowiona została hipoteka na rzecz banku, wnioskodawca posiada samochód, którego zakup sfinansował kredytem bankowym i który także podlega zajęciu komorniczemu, małżonkowie nie posiadają oszczędności, miesięczne udokumentowane koszty utrzymania rodziny, do których zaliczono opłaty za czynsz (w tym opłaty za ogrzewanie i wodę) oraz energię elektryczną kształtują się na poziomie około 680 zł, zgodnie ze złożonym oświadczeniem małżonkowie ponoszą dodatkowe wydatki na leczenie, w tym na zakup leków i odpłatne wizyty lekarskie, w łącznej kwocie 450 zł miesięcznie. Wnioskodawca przedstawił dokumenty, z których wynika, że wartość jego wymagalnych zobowiązań wraz z kosztami procesów i egzekucji wynosi prawie 10 mln zł. Mając na uwadze powyższe uznano, że wnioskodawca wykazał, iż nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Za taką oceną przemawia przede wszystkim wysokość dochodów czteroosobowej rodziny, które bez wątpienia wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb i z których nie sposób poczynić jakichkolwiek oszczędności. Nie można pominąć okoliczności, że całość dochodu skarżącego z tytułu dzierżawy nieruchomości przeznaczana jest na pokrycie zobowiązań podatkowych skarżącego. Wpływ na przyjęte stanowisko miał również stan wymagalnych zobowiązań wnioskodawcy wobec Skarbu Państwa, byłych kontrahentów i banków, które znacznie przewyższają wartość posiadanego przez niego majątku. Powołane okoliczności przesądzają, że obciążenie skarżącego obowiązkiem uiszczenia kosztów sądowych będzie wiązało się z uszczerbkiem koniecznego utrzymania jego oraz jego rodziny. Z tych wszystkich względów uznano, iż wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.