I SPP/Gd 377/19

Dnia 16 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia A.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, z dnia 14 lutego 2020 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 14 lutego 2020 r. (k. 27) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 28 listopada 2019 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A.M. o przyznanie prawa pomocy. Na przedmiotowe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że strona skarżąca złożyła pismo z dnia 31 grudnia 2020 r. oznaczone jako wniosek o rozpoznanie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 191 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej w dalszej części p.p.s.a. Mając jednak na uwadze treść złożonego pisma, w którym sformułowano wniosek o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku oraz wskazano zarzuty stawiane wobec wydanego rozstrzygnięcia, powyższe pismo należało uznać za złożone przez stronę zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 14 lutego 2020 r. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 323/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne, istniały podstawy do jego odrzucenia, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.