I SPP/Gd 93/19

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 552/19 z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia III i IV raty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2018 postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z 6 marca 2019 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, M. M. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia wnioskodawczyni o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż zamieszkuje ona razem z córką jej mężem i dwiema wnuczkami. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest emerytura w miesięcznej wysokości 1536 zł. Wnioskodawczyni posiada dom o pow. 73 m2 i 1300m2 działkę. Podkreśliła, że dom wymaga remontu, kryty jest eternitem. Oświadczyła, że nie posiada innego majątku, w tym oszczędności i nieruchomości. Powyższe okoliczności wynikają ze złożonego wniosku i referendarz sądowy uznał je za wystarczające do dokonania oceny, czy wnioskodawczyni znajduje się w sytuacji uzasadniającej zastosowanie względem niej instytucji prawa pomocy. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, iż obecnie wnioskodawczyni nie ma możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie w żadnej części. Z dokonanych ustaleń wynika, iż wnioskodawczyni miesięcznie dysponuje kwotą 1536 zł. Zdaniem orzekającego z kwoty tej wnioskodawczyni nie jest w stanie poczynić oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na uiszczenie kosztów sądowych bez jednoczesnego uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.