II SA/Gd 10/13

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Stowarzyszenia w B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi oraz Grupy Mieszkańców reprezentowanej przez Stowarzyszenie w B. na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów predysponowanych pod lokalizację siłowni wiatrowych postanawia umorzyć postępowanie z wniosku Stowarzyszenia w B. o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPPr Stowarzyszenie "A" w B. zwróciło się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie referendarza z 24 maja 2013 r. Stowarzyszenie – w piśmie z 10 czerwca 2013 r. – oświadczyło, że cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. W związku z powyższym wskazać należy na skutki procesowe, jakie wywołuje oświadczenie o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z przepisem art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, co wyklucza możliwość działania sądu w tym zakresie z urzędu. W konsekwencji kontynuacja postępowania prowadzącego do merytorycznego rozpoznania wniosku zależy od tego, czy wnioskodawca swój wniosek podtrzymuje. Wraz z cofnięciem wniosku postępowanie w zakresie nim objętym staje się bezprzedmiotowe (brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania), a tym samym zachodzi podstawa do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów należało umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.