II SA/Gd 1006/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), As. WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody z dnia 13 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie oddala skargę. Wojewoda postanowieniem z dnia 13 lutego 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 15 kwietnia 2003 r. nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie R. Z. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podał, że z wnioskiem o wymeldowanie R. Z. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w G. wystąpił Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta w G. W uzasadnieniu wniosku podano, że wymieniony nie zamieszkuje w tym lokalu, a ponadto z dniem 30 listopada 2003 r. rozwiązano umowę najmu przedmiotowego lokalu. W dniu 3 kwietnia 2003 r. R. Z. wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe, mające na celu uznanie za bezskuteczne rozwiązanie umowy najmu lokalu. Organ I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania. Następnie organ II instancji wskazał, iż w zażaleniu R. Z. podał, że tocząca się w sądzie powszechnym sprawa ustalenia bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu ma zasadniczy wpływ na bieg sprawy meldunkowej. Organ odwoławczy wskazał, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. obliguje organ administracyjny do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Tocząca się w sądzie powszechnym sprawa uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy najmu lokalu nie ma wpływu na sposób załatwienia niniejszej sprawy meldunkowej. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 cz. I ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ administracyjny bada jedynie czy nastąpiło opuszczenie lokalu, a zatem kwestię zasadniczą odgrywa w takim przypadku ustalenie tego faktu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R. Z. zarzucił naruszenie art. 98 § 1 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zastosowania, jak też art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez niewłaściwą jego interpretację. W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ odwoławczy nieprawidłowo zinterpretował art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ nie zbadał szczegółowo czy zamiarem skarżącego była zmiana miejsca pobytu stałego, czy też tylko czasowa zmiana miejsca przebywania. Toczące się postępowanie przed sądem powszechnym o ustalenie bezskuteczności rozwiązania umowy najmu uzasadnia zdaniem skarżącego zawieszenie postępowania meldunkowego. Okoliczności sprawy nie uzasadniają ani rozwiązania umowy najmu, ani nie dają podstawy do wymeldowania skarżącego. Dlatego swoim postanowieniem organ II instancji naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest zawiesić postępowanie w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym powstaje zagadnienie wstępne. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć sytuację, w której bez uprzedniego rozstrzygnięcia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe. Oznacza to, że musi istnieć związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. Wówczas, kiedy ten związek nie występuje nie jest możliwe zawieszenie postępowania. Przedmiotem niniejszej sprawy jest wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego. W związku z tym należy wskazać, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. K 20/01 (OTK-A 2002/3/34) uznał, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pierwszą podstawę wymeldowania, w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, określał w sposób następujący: "Organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienia wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego." Zatem utrata mocy obowiązującej przez art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych skutkuje tym, że kwestia uprawnień do przebywania w lokalu i ich utrata nie stanowi podstawy decydującej o możliwości wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego. W przeciwnym razie w dalszym ciągu byłby faktycznie jako jedna z podstaw prawnych decyzji stosowany przepis niezgodny z Konstytucją. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż kwestia uprawnień do lokalu straciła jakiekolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przedmiocie wymeldowania. Istotną i jedyną przesłanką, którą organ musi ustalić w postępowaniu administracyjnym jest przesłanka zamieszkiwania strony pod określonym adresem. Zatem kwestia skuteczności wypowiedzenia skarżącemu umowy najmu lokalu, w którym jest zameldowany, jako dotycząca wyłącznie uprawnień do przedmiotowego lokalu nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wymeldowania. Oznacza to, że nie stanowi ona zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co skutkuje tym, iż w oparciu o niniejszy przepis zawieszenie posterowani jest niedopuszczalne. Nadto należy wskazać, iż nie doszło również do naruszenia art. 98 § 1 k.p.a., gdyż niniejszy przepis mówi o zawieszeniu postępowania na wniosek strony, na której żądanie wszczęto postępowanie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie nie zostało wszczęte na żądanie skarżącego, wobec czego brak było podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy administracji publicznej prawidłowo postąpiły odmawiając zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.