II SA/Gd 1010/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant st. sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2006r. sprawy ze skargi B. i H. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3) zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. M. i H. M. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2000 r. Nr [...] Z. M., w związku z dokonaną samowolną zmianą sposobu użytkowania położonego w G. przy ul. P. budynku gospodarczego z dwoma garażami na warsztat montażu taksometrów i tachografów, został zobowiązany do złożenia dokumentacji w celu doprowadzenia dokonanej zmiany do stanu zgodnego z prawem. Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia 12 grudnia 2000 r. Nr [...] udzielił Z. M. pozwolenia na użytkowanie warsztatu montażu taksometrów i tachografów zlokalizowanego na posesji przy ul. P. w G. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zapis w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na terenie, na którym położony jest przedmiotowy budynek, realizację usług nieuciążliwych, a inwestor uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie, w związku z czym należało przyjąć, że powyższa usługa mieści się w pojęciu usług nieuciążliwych. Z. M. zgłosił do użytkowania powyższy warsztat Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu, Komendzie Miejskiej Straży Pożarnej, Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska i Państwowej Inspekcji Pracy, które to organy nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie, inwestor uzyskał akceptację przystąpienia do użytkowania warsztatu Powiatowego Inspektora Sanitarnego dla miasta G. B. M., właścicielka sąsiedniej nieruchomości, złożyła od powyższej decyzji odwołanie wskazując na fakt niezgodności sposobu użytkowania obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego oraz jego uciążliwości dla okolicznych mieszkańców. Decyzją z dnia 18 kwietnia 2001 r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego Z. M. wywiązał się z obowiązków nałożonych decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2000 r. Nadto zdaniem organu odwoławczego sposób użytkowania obiektu jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z dnia 4 lutego 1988 r. Nr XX/115/88. Organ uznał obiekt za zgodny z przepisami prawa, ponieważ posiada on akceptację Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pozytywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta, jest zgodny z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.). B. M. i H. M. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Wyrokiem z dnia 24 marca 2005r. sygn. akt II SA/Gd 1661/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd odnosząc się do treści przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) wskazał, że zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego z garażami na warsztat montażu taksometrów i tachografów wymagała uzyskania pozwolenia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził przy tym, że z okoliczności sprawy nie wynika, by zmiana sposobu użytkowania obiektu budowanego wiązała się ze zmianą sposobu zagospodarowania terenu, zatem w sprawie nie było wymagane przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a zgodność sposobu użytkowania obiektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego. Dokonując z tego punku widzenia oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organy administracji dokonały błędnej oceny zgodności sposobu użytkowania obiektu z ustaloną treścią planu zagospodarowania przestrzennego. Posesja przy ul. P., na której znajduje się budynek gospodarczy z dwoma garażami, wchodziła w skład terenu oznaczonego na planie symbolem [...] stanowiącego "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (bliźniaczej) z dopuszczeniem osiedlowych usług nieuciążliwych". W ocenie Sądu działalność polegająca na montażu taksometrów i tachografów wiąże się z szeregiem uciążliwości dla otoczenia zatem nie można jej uznać za zgodną z zapisem planu. Sąd stwierdził nadto, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie położenia nieruchomości przy ul. P. w G., a charakter prowadzonej działalności został przez organ administracji oceniony wadliwie w stosunku do ustalonej przez organ treści planu. Przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego - § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994 r. w sprawie warunków i trybu postępowania przy rozbiórkach nie użytkowanych, zniszczonych lub nie wykończonych obiektów budowlanych oraz udzielania pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych lub ich części (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 47). W wytycznych co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że organ odwoławczy winien ustalić czy dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego, jaka jest jego treść i dokonać oceny zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z jego warunkami. W przypadku braku takiego planu, zgodnie z art. 59 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagać będzie ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie zatem z art. 32 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne będzie przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Po uchyleniu wyrokiem Sądu zaskarżonej decyzji kolejną decyzję w sprawie wydał, zgodnie z właściwością, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, orzekając o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2000r. nr [...] i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ( decyzja z dnia 29 sierpnia 2005r. nr [...]). Uzasadniając wydanie orzeczenia o takiej treści organ stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, wobec czego organ pierwszej instancji winien, zgodnie z wyrokiem Sądu z dnia 24 marca 2005r,. ponownie rozpatrzyć sprawę. Skargę na powyższą decyzję złożył Z. M. wnosząc o jej uchylenie. Decyzją z dnia 27 października 2005r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) uwzględnił w całości złożoną skargę i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, a następnie utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 grudnia 2000r. udzielającej Z. M. pozwolenia na użytkowanie warsztatu montażu taksometrów i tachografów, zlokalizowanego przy ul. P. w G. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności przedstawił treść zawartych w w/w wyroku Sądu wytycznych, po czym stwierdził, że przez przeoczenie nie uwzględnił dyspozycji Sądu, iż uzupełnienie dowodów winno było nastąpić w ponownym postępowaniu odwoławczym. Tym samym odwołując się do treści art. 54 § 3 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ postanowił skargę Z. M. w całości uwzględnić. Organ stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę ustalił, że dla terenu, na którym położona jest nieruchomość przy ul. P. w G. brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto dla terenu przedmiotowej działki Prezydent Miasta decyzją z dnia 7 sierpnia 2003r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy wraz z nadbudową "istniejącego budynku warsztatowego montażu taksometrów i tachografów o część socjalno-biurową" utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 listopada 2003r. (sygn. akt [...]). W/w decyzja stanowiła podstawę do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę w/w warsztatu o część socjalno-biurową. Organ powołał się na treść art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego, w przypadku braku planu miejscowego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Z kolei art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz.888) stanowi, że właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie po stwierdzeniu zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że ponieważ funkcja użytkowa przedmiotowego warsztatu montażu taksometrów i tachografów jest zgodna z decyzją z dnia 7 sierpnia 2003r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy wraz z nadbudową warsztatu część socjalno-biurową, udzielenie pozwolenia na jego użytkowanie uznano za zasadne. Skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 października 2005r. złożyli B. i H. M. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Sądu z dnia 24 marca 2005r. Nadto zarzucono naruszenie art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie zebranie i nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi wskazano, że organ, wbrew wytycznym Sądu, nie dokonał ustaleń odnośnie położenia działki przy ul. P. w G. w jednostce planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, zdaniem skarżących, nawet gdyby organ ustalił, że obowiązujący w dniu 12 grudnia 2000r. plan zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowej działki zezwalał na usługi osiedlowe nieuciążliwe to obowiązkiem organu było dokładne rozpatrzenie czy prowadzenie warsztatu montażu taksometrów i tachografów mieści się w pojęciu usług osiedlowych nieuciążliwych. Skarżący wskazali przy tym na jednoznaczne stanowisko Sądu w powyższej kwestii, który stwierdził, że tego rodzaju działalność nie może być zakwalifikowana do kategorii usług nieuciążliwych. Dalej, skarżący wskazują, że kolejnym naruszeniem ze strony organu odwoławczego wskazanych w zarzutach skargi przepisów, było uznanie że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dot. rozbudowy i nadbudowy warsztatu o część socjalno-biurową czyni uzasadnionym wydanie pozwolenia na użytkowanie części usługowej warsztatu. Skarżący zauważyli, że w/w decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w ogóle nie dotyczyła zagadnienia dopuszczalności prowadzonych w warsztacie usług oraz zgodności prowadzonej działalności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stwierdziło wprost Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 18 listopada 2003r. W/w decyzja została wydana w oparciu o obowiązujący jeszcze wówczas plan zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie można uznać za prawidłową ocenę decyzji z 2000r. dokonana w oparciu o dokument, który nie stanowił podstawy jej wydania. Organ odwoławczy winien był dokonać oceny prawidłowości decyzji z 12 grudnia 2000r. w oparciu o materiały, które obowiązywały w dacie jej wydania, a nie materiału sporządzone 3 lata później. Zdaniem skarżących nie powinien budzić wątpliwości fakt, że pomimo iż przyjęty za podstawę decyzji plan wygasł, to wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być rozpatrywana w oderwaniu od postanowień planu. Tym samym, będąc związany wyrokiem Sądu z dnia 24 marca 2005r., organ winien był przyjąć, że skoro decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003r. przyjmowała kwalifikacje przedmiotowej działki dopuszczając jedynie usługi osiedlowe nieuciążliwe, to niedopuszczalne jest zezwolenie na prowadzenie usług nieosiedlowym, a taki charakter mają usługi prowadzone w warsztacie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd był związany poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 marca 2005r. sygn. akt II SA/Gd 1661/01, według którego: ,, W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien ustalić czy dla przedmiotowego terenu obowiązuje aktualnie plan zagospodarowania przestrzennego, jaka jest jego treść i dokonać oceny zgodności sposobu użytkowania obiektu budowlanego z jego warunkami. W przypadku braku takiego planu, zgodnie z art. 59 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagać będzie ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie zatem z art. 32 ust. 4 w związku z art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne będzie przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy.." Stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu jest wiążące w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 153 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania prawne co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Dokonując z tego punku widzenia oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że granice działania organu drugiej instancji zakreśla art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, do czego uprawnia art. 138 § 1 pkt 1 kpa, może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja organu pierwszej instancji jest decyzją prawidłową z punktu widzenia zgodności z prawem, jeżeli natomiast rozstrzygnięcie jest wadliwe, organ odwoławczy obowiązany jest wadliwość tę usunąć, co wynika z art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Nadto istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, nie zaś jedynie na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego (art. 138 w zw. z art. 140 k.p.a.). Organ drugiej instancji działa zatem jako organ o charakterze reformacyjnym, ponownie merytorycznie rozpatrując sprawę w jej całokształcie, a także uwzględniając zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. W niniejszej sprawie organ drugiej instancji w ogóle nie odniósł się do kwestii wadliwości decyzji organu pierwszej instancji, orzekł natomiast o jej utrzymaniu w mocy co pozwala przyjąć pogląd , że - wbrew stanowisku wyrażonemu w wyroku Sądu z dnia 24 marca 2005r. - w ocenie organu odwoławczego jest ona prawidłowa. Takie działanie organu stanowi naruszenie art. 138 k.p.a., na co zwrócono uwagę w treści skargi. Orzekając w sprawie organ drugiej instancji, nie wykonując swoich funkcji kontrolnych, ograniczył się do wydania rozstrzygnięcia w sprawie uwzględniając zmiany stanu prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Tymczasem winien był, zgodnie z tym co powiedziano wyżej, najpierw zająć stanowisko w kwestii prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji z dnia 12 grudnia 2000r., uwzględniając przy tym wskazania Sądu, a dopiero potem mógł przejść do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, wydając w efekcie dokonanych ustaleń rozstrzygnięcie w sprawie. Zgodnie ze wskazaniami Sądu organ odwoławczy ustalił, że dla przedmiotowego terenu, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, zatem, jak wskazał Sąd, w celu zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu niezbędne było przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy. Za taką organ uznał decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 sierpnia 2003r. nr [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy wraz z nadbudową "istniejącego budynku warsztatowego montażu taksometrów i tachografów o część socjalno-biurową". W tym miejscu należy zauważyć, że we wskazaniach wyroku z dnia 24 marca 2005r., mówiąc o obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy Sąd wyraźnie odniósł się do art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.), który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Takiej decyzji, tj. wydanej w oparciu o przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzji o warunkach zabudowy, której przedmiotem byłaby zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego warsztatu, jak wynika z akt sprawy, nie wydano. Z kolei bezsporne jest, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 7 sierpnia 2003r., na którą powołał się organ drugiej instancji, za taką uznana być nie może – została ona wydana na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), jak również zupełnie inny jest jej przedmiot. Nadto, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze, decyzja ta, opierając się na postanowieniach planu przyjmowała kwalifikację przedmiotowej działki dopuszczając jedynie usługi osiedlowe nieuciążliwe - takiego charakteru usługi prowadzone w warsztacie nie mają. W końcu Sąd stwierdza, że wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się nadto naruszenia art. 10 i 28 k.p.a. poprzez pozbawienie możliwości udziału w sprawie wszystkich stron postępowania. W toczącymi się od 2000r. postępowaniu, poza skarżącymi i Z. M. uczestniczyli nadto T. M. oraz A. i M. S., którzy na etapie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją już w nim nie uczestniczyli. Mając na uwadze fakt, że w sprawie miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące przed dniem 11 lipca 2003r. (zob. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718), brak było podstaw do pozbawienia w/w osób statusu stron tego postępowania. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zasadny i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do uchylenie zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nadto, jak wskazano wyżej organ dopuścił się naruszenia cytowanych wyżej przepisów art. 10 i 28, a nadto art. 138 w związku z art. 140 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazania co do dalszego toku postępowania wynikają z powyższych rozważań. Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku uwzględnienia przez organ w całości skargi Z. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 sierpnia 2005r. W związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji niniejszym wyrokiem, w/w decyzja z dnia 29 sierpnia 2005r. "odżyła" i tym samym organ odwoławczy zobowiązany jest przekazać sądowi skargę na w/w decyzję wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.