II SA/Gd 102/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, , , po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 2 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 2581/01 uchylił decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 28 czerwca 2001 r. pozbawiającą J. J. uprawnień kombatanckich. Powodem jej uchylenia było niewyjaśnienie przez organ okoliczności, czy skarżący brał udział w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia 23 sierpnia 2005 r. nr [...] powołując się na art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42 poz. 371 ze zm.) pozbawił uprawnień kombatanckich skarżącego J. J.. Uzasadniając organ stwierdził, że skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie z tytułu utrwalania władzy ludowej od 12 maja 1949 r. do 6 października 1951 r. na podstawie zaświadczenia Wojskowej Komendy Uzupełnień w G.. Znajduje tutaj zastosowanie art. 25 powołanej ustawy, zgodnie z którym pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie z tytułu działalności w latach 1944-56 w charakterze uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej lub z innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4. Według art. 1 ust. 2 pkt 6 powołanej ustawy za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach w jednostkach Wojska Polskiego oraz zmilitaryzowanych służbach państwowych z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz grupami Wehrwolfu, co w przypadku skarżącego nie miało miejsca. W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że służąc w 2 Brygadzie Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego brał udział, wraz z tą Brygadą, w walkach z pozostałościami Ukraińskiej Powstańczej Armii. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia 2 stycznia 2006 r. nr [...] powołując się na art. 25 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 4 powołanej wyżej ustawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 23 sierpnia 2005 r. Uzasadniając organ stwierdził, że zebrane w sprawie dowody nie pozwalają na uznanie za wiarygodne oświadczenia skarżącego o udziale w walkach z bandami ukraińskimi. Informacja z dnia 26 kwietnia 2005 r. przekazana organowi przez Instytut Pamięci Narodowej nie zawiera żadnych odniesień do udziału w walkach z UPA. Ponadto skoro walki z UPA, zgodnie z twierdzeniem skarżącego, miały być zakrojone na szeroką skalę oraz miało w nich brać udział kilka brygad, to niemożliwością jest, by po tak poważnej operacji nie pozostał w archiwach żaden ślad. Organ stwierdził również, że na początku lat 50-tych w okolicach Białegostoku, Lublina, Zamościa oddziały UPA nie były już aktywne. W związku z tym należy uznać, że jedynym tytułem otrzymania przez skarżącego uprawnień kombatanckich był udział w walkach zbrojnych o utrwalenie władzy ludowej w szeregach Ludowego Wojska Polskiego w okresie od dnia 12 maja 1949 r. do dnia 6 października 1951 r. W skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący zarzucił błąd w ustaleniach stanu faktycznego przez przyjęcie, że 2 Brygada Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie brała latem 1950 r. udziału w walkach z pozostałościami UPA. Wskazał, że starając się o członkostwo w ZBOWiD nie wspomniał o udziale w walkach z UPA, ponieważ nie miało to wówczas znaczenia. Skarżący wniósł ponadto o powołanie biegłego historyka, który dokładnie zbada archiwa 2 Brygady KBW. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał wnioski zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. nr 42 poz. 371 ze zm.) pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4. Ze zgromadzonych w sprawie akt administracyjnych wynika, że skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie z tytułu udziału w walkach zbrojnych o utrwalanie władzy ludowej od dnia 12 maja 1949 r. do dnia 6 października 1951 r., prowadzonych przez 2 Brygadę Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ubiegając się o przyjęcie do ZBOWiD-u skarżący nie podawał innego powodu przyznania mu uprawnień kombatanckich, niż udział w walkach o utrwalanie władzy ludowej, w tym nie wspominał o udziale w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią. Okoliczność tę skarżący przywołał we wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 10 sierpnia 2000 r. Z dołączonej do akt sprawy opinii Instytutu Pamięci Narodowej z dnia 26 kwietnia 2005r. nie wynika, by 2 Brygada Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, w której służył skarżący, brała w okresie od maja 1949 r. do października 1951 r. udział w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią. Wynika z niej jednocześnie, że walczyła ona z następującymi organizacjami: "Wolność i Niezawisłość", Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Narodowym Zjednoczeniem Wojskowym oraz bandami o charakterze rabunkowym. Brak równocześnie jakichkolwiek dowodów potwierdzających okoliczność udziału 2 Brygady Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego w walkach z UPA. Okoliczność ta w powiązaniu z faktem, iż skarżący ubiegając się o przyjęcie do ZBOWiD-u powoływał się wyłącznie na swój udział w walkach o utrwalenie władzy ludowej, nie wspominając o udziale w walkach z UPA powoduje, że w opinii Sądu twierdzenie skarżącego o jego udziale w walkach z UPA nie jest wiarygodne. W ocenie Sądu organ administracji rzetelnie przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczność zweryfikowania twierdzenia skarżącego o jego udziale w walkach z UPA. Odnosząc się do wniosku skarżącego o powołanie biegłego, Sąd stwierdza, że podstawą orzekania jest materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma możliwości, zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153 poz. 1270 ze zm.) przeprowadzenia dowodu z dokumentu, który ma w istocie charakter opinii biegłego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji.