II SA/Gd 102/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch Protokolant Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. G. i H. G. na decyzję Wojewody z dnia 16 stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Starosta decyzją z dnia 14 listopada 2008 r., na podstawie art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako – k.p.a.), wniósł sprzeciw do zgłoszonej przez T. i H. G. zmiany sposobu użytkowania budynku warsztatowego, położonego przy ul. [...] w U., na działce nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 22 października 2008r. wpłynęło zgłoszenie dotyczące zamiaru zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku z warsztatowego na mieszkalne. Do zgłoszenia dołączono: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odpis z księgi wieczystej, zawiadomienie Sądu Rejonowego z dnia 19 czerwca 2000r., decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 marca 2000r. w sprawie przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w U. - "U. Rozwojowa", oraz szkice zmian w budynku wykonane własnoręcznie przez inwestorów. Postanowieniem z dnia 31 października 2008 r. nałożono na inwestorów obowiązek uzupełnienia przedłożonego zgłoszenia o: wskazanie zakresu prac budowlanych jakie będą wykonywane przy dostosowaniu pomieszczeń warsztatowych do celów mieszkalnych, a także inwentaryzację budowlaną stanu istniejącego z naniesieniem urządzeń sanitarnych oraz adaptację pomieszczeń, wykonane przez osobę uprawnioną, oraz mapę sytuacyjną przyjętą do zasobów geodezyjnych starostwa ze wskazanym obiektem. W dniu 7 listopada 2008r. wpłynęło pismo inwestorów, w którym wskazali, że aktualny stan obiektu nie wymaga prac adaptacyjnych, gdyż obiekt, w którym zamieszkują od 17 lat w pełni odpowiada ich potrzebom. W związku z powyższym żądanie uzupełnienia zgłoszenia jest bezprzedmiotowe. Do pisma dołączono kserokopię projektu budowlanego na podstawie którego był realizowany budynek warsztatowy oraz mapę sytuacyjną obiektu. W związku z oświadczeniem wnioskodawców zawartym w piśmie z 4 listopada 2008 r. organ wniósł sprzeciw po stwierdzeniu, że zastosowanie w sprawie ma art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego, który stanowi, że zgłoszenia należy dokonać przed zmianą sposobu użytkowania. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli H. i T. G. żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu wyjaśnili, że zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania dokonali w terminie określonym w art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego. Odwołujący się twierdzili, że już pismem skierowanym do Starosty z dnia 13 grudnia 2007 r. informowali organ o możliwości zmiany funkcji rzemieślniczej na funkcję mieszkalną. W ocenie odwołujących się pismo to stanowić miało zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania. Zmiana sposobu użytkowania nastąpiła zaś dopiero w marcu 2008 r., po zakończeniu z końcem grudnia 2007 r. działalności gospodarczej i jej pełnej likwidacji w marcu 2008 r. Odwołujący się wyjaśnili, że podając, iż mieszkają w przedmiotowym budynku od 17 lat, mieli na myśli fakt spędzania w nim znacznej ilości swojego czasu. Przebywanie stron postępowania w budynku ściśle związane było z prowadzoną tam działalnością gospodarczą. Odwołujący się uznali, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 k.p.a. Wojewoda decyzją z dnia 16 stycznia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji uznał, że sprzeciw był uzasadniony. Podkreślono, że zgłoszenie uchybiło wszystkim wymogom określonym w przepisie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia zgłoszenia do stanu zgodnego z prawem. Jak wskazał organ odwoławczy, cytowany artykuł w sposób nie budzący wątpliwości oznaczył elementy niezbędne zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy nie przedłożyli prawidłowego rysunku wraz z opisem, a jedynie wydruk komputerowy bez opisu, oznaczenia obiektu budowlanego, legendy, zwymiarowania. Zabrakło również opisu technicznego określającego rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno - użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń. Dostarczone rzuty poziome i elewacje z projektu z sierpnia 1986 r. oraz własnoręczne szkice (rozbieżne, rodzące dodatkowo wątpliwości co do planów przebudowy II piętra, bądź uprzedniego ich zrealizowania) uznano za nie spełniające wymogu art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy. W dokumentacji znajdowało się tylko jedno oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane podpisane tylko przez jednego inwestora. Inwestorzy załączyli do zgłoszenia wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "U. Rozwojowa" (uchwała RM [...] nr [...] z dn. 31.05.2007 r.), natomiast ustawa określa, iż należy dostarczyć wiążące zaświadczenie burmistrza o zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym. Zgłoszenie nie zawierało także ekspertyzy technicznej sporządzonej przez uprawnioną osobę wymaganą przepisem art. 71 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że drugą przeszkodą formalną do przyjęcia zgłoszenia był fakt, że było ono prawnie nie skuteczne (art. 71. ust. 7). Stosownie do art. 71 ust. 4 zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy dokonać przed faktycznym dokonaniem tej zmiany. Z pisma inwestorów z dnia 4 listopada 2008 r. organ pierwszej instancji powziął jednoznaczną informację, że obiekt budowlany, który ma służyć celom usługowym został już zaadaptowany na potrzeby mieszkaniowe. W ocenie organu odwoławczego oświadczenie inwestorów jest w tej mierze jasne i nie budzi wątpliwości. Starosta zinterpretował je w jedyny możliwy sposób. Zdaniem Wojewody nie zmieniają tej oceny późniejsze wyjaśnienia i próby powiązania zgłoszenia z wcześniejszą korespondencją (z dnia 13 grudnia 2007 r.), czy zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej, która to okoliczność nie ma znaczenia dla oceny przedmiotowej sprawy. Za nietrafny Wojewoda uznał również podnoszony przez stronę zarzut braku wnikliwego postępowania wyjaśniającego, bowiem organy administracji budowlanej nie posiadają uprawnień do kontroli nieruchomości, a zgromadzony materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę do podjętego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję wnieśli T. i H. G., żądając jej uchylenia. Skarżący zarzucili naruszenie prawa procesowego - art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. oraz prawa materialnego - przepisów art. 71 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skargi skarżący powołali się na argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu odwołania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym ocenie podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego, oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W wyniku dokonanej zgodnie z przytoczonymi przepisami oceny Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna, ponieważ decyzje organów obu instancji wydane zostały zgodnie z przepisami prawa. Przedmiotem niniejszego postępowania było zbadanie zgodności z prawem decyzji Wojewody z dnia 16 stycznia 2009 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia dotyczącego zmiany sposobu użytkowania. Kwestię zmiany sposobu użytkowania w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane reguluje art. 71 ust. 1, który stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 71 ust. 2 w zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć w szczególności: opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania, zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi, oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 71 ust. 3). Ponadto należy podkreślić, że zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Dokonanie zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych. W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli do właściwego organu wniosek w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku nie załączając wymaganych prawem dokumentów. W związku z tym organ zobowiązał skarżących do ich przedłożenia Mimo szczegółowego wskazania, jakie dokumenty należy dostarczyć skarżący nie uzupełnili braków zgłoszenia. W związku z powyższym niemożliwe było pozytywne rozpoznanie wniosku skarżących. Organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a następnie w sposób właściwy zastosował przepis art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, wnosząc sprzeciw. Prawidłowej oceny dokonał również organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Ponadto organy prawidłowo ustaliły, że skarżący mieszkają oni w przedmiotowym budynku od 17. Okoliczność ta wynika to zarówno bezpośrednio z oświadczenia inwestorów, a także pośrednio z opinii skarżących, że pomieszczenia w budynku nie wymagają adaptacji, bowiem ilość pomieszczeń i ich kubatura zapewnia im wykonywanie wszelkich funkcji życiowych i satysfakcję z ich korzystania. O dokonanych zmianach adaptacyjnych świadczy również szkic poddasza sporządzony przez H. G., z którego wynika, że w stosunku do projektu z 1986 r. zmieniono wielkość i lokalizację otworów okiennych i drzwiowych, a także wybudowano dodatkową przegrodę budowlaną. Nie bez znaczenia jest fakt, że skarżący w przedmiotowym budynku prowadzili warsztat ślusarski, który później przez pewien okres służył jako hurtownia odpadów i złomu. Według przedłożonych planów w budynku znajdowała się hala maszyn, hala produkcyjna oraz hala montażowa. Były to pomieszczenia przeznaczone do prowadzenia specjalistycznej działalności gospodarczej, wymagającej odpowiedniego przystosowania. Zamieszkanie w takich pomieszczeniach bez wcześniejszej ich adaptacji było niemożliwe. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że późniejsze wyjaśnienia skarżących są niewiarygodne. Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.