II SA/Gd 1027/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Ilona Panic po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. i A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 4 października 2001 r. na podstawie art. 48 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414, ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., nakazał G. i A. P. rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego – dobudówki o wymiarach 4,05 m x 2,85 m, na działce nr [...] w D. K. przy ul. [...]. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, iż wymieniony obiekt budowlany trwale związany z gruntem, pełniący funkcję ganku, został w latach 1998-1999 r., bez pozwolenia na budowę, dobudowany do istniejącego na działce [...] budynku. Tym samym organ, zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał rozbiórkę obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. Na skutek wniesionego przez skarżących odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 18 marca 2001 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organu II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane stwierdzenie samowoli budowlanej jest wyłączną przesłanką do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów dowołujących się, iż ta dobudówka stanowi obiekt małej architektury, stwierdził że jest częścią istniejącego budynku wielorodzinnego, a zatem nie może być uznany za obiekt małej architektury. Nie ma również w przedmiotowej sprawie znaczenie, zdaniem organu, podnoszony przez skarżących argument, iż na wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego była zgoda współwłaścicieli albowiem nie było decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Sądu, skarżący A. i G. P., wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący opisali konflikt sąsiedzki, który zmusił ich do wykonania ganku oraz podnieśli, iż organy nadzorujące budowę (Urząd Gminy i Zakład Komunalny) nie poinformował ich o potrzebie uzyskania pozwolenia na budowę. Organ II instancji w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem, w ocenie Sądu, nie zawiera zarzutów, które by w świetle obowiązujących przepisów i zgromadzonego materiału dowodowego zasługiwały na uwzględnienie. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 §2). Przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany (dobudówka do istniejącego budynku mieszkalnego) został wybudowany w latach 1998 – 1999 r., bez uzyskania przez skarżących pozwolenia na budowę. Z akt administracyjnych sprawy wynika także, iż Wójt Gminy dokonał, w trybie art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zgłoszenie remontu istniejącego budynku mieszkalnego polegającego na remoncie i naprawie schodów na klatce schodowej, uzupełnienie stopni oraz wykonaniu otworu drzwiowego. Oznacza to, że przedmiotowa dobudówka nie była objęta zgłoszeniem. Zdaniem sądu błędny jest pogląd skarżących, iż skoro dokonano zgłoszenia polegającego na wykonaniu otworu drzwiowego, to jest to równoznaczne ze zgodą na wykonanie dobudówki ochraniającej wejście do lokalu. A zatem w myśl art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym ustawodawca w tym przepisie przyjął kategoryczne zobowiązanie organu nadzoru budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego w sytuacji łącznego zajścia dwóch przesłanek. Po pierwsze, że chodzi o budowę obiektu budowlanego i po drugie, że wybudowanie go nastąpiło "bez wymaganego pozwolenia na budowę". Są to wystarczające i jedyne elementy stanu faktycznego hipotezy normy, wynikające z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazać również należy, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego albowiem organy nadzoru budowlanego orzekły nakaz rozbiórki obiektu budowlanego przed upływem pięciu lat od momentu jego wybudowania. Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.