II SA/Gd 103/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 6 października 2011 r., Nr [...], ustalającą R. Dz. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie usługowej – budowie hali stalowej z przeznaczeniem na punkt naprawy ogumienia i sklep motoryzacyjny na terenie działek nr [...] i [...] położonych w rejonie ulicy [...] w miejscowości P. w gminie K. J. F. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten został przez skarżącego uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122). W niniejszym postępowaniu ocenie podlega decyzja o warunkach zabudowy, która w myśl art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy, w przeciwieństwie do decyzji o pozwoleniu na budowę, nie rodzi uprawnienia do zabudowy terenu. Rozstrzygnięcie to, ze względu na jego przedmiot i charakter, nie nadaje się do wykonania, charakteryzuje się ono natomiast skutecznością, a skutek ten polega na możliwości jego złożenia przez inwestora w toku postępowania o wydanie pozwolenie na budowę. Dla oceny charakteru tej decyzji bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element postępowania o pozwoleniu na budowę. Skarżący nie wykazał by brak wstrzymania decyzji o warunkach zabudowy mógł doprowadzić do znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżona decyzja nie ustanawia żadnych uprawnień dla inwestora, stanowiących podstawę do fizycznego podjęcia robót budowlanych. Uprawnienie do realizacji inwestycji można bowiem wywodzić dopiero z decyzji o pozwoleniu na budowę. Reasumując, Sąd uznał, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie powoduje skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.