II SA/Gd 104/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Burmistrza Gminy z dnia 19 listopada 2009 r., Nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko postanawia: odrzucić skargę. A. D. wniósł skargę na postanowienie Burmistrza Gminy z dnia 19 listopada 2009 r., Nr [...] stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. [...] w K. Skarga poprzedzona została, jak twierdzi skarżący, wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa, skierowanym w dniu 16 grudnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Gminy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem Burmistrza Gminy z dnia 19 listopada 2009 r., Nr [...] stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. [...] w K. na działkach nr ew. gr.: [...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obręb ewidencyjny nr [...] w K. W uzasadnieniu postanowienia pouczono skarżącego, iż na powyższe postanowienie nie służy stronie prawo wniesienia zażalenia. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a. W § 1 tego przepisu podano, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W § 2 przewidziano, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W § 3 wskazano, iż sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. podstawową przesłanką warunkującą dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, a z takim mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, jest to, czy służy na nie zażalenie (chyba że postanowienie kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty). Wedle ogólnej reguły określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego (zob. art. 141 § 1) zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zaskarżone postanowienia Burmistrza Gminy podjęte zostało na podstawie art. 123 kpa normującego formę rozstrzygnięcia oraz przepisu prawa materialnego - art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Z przepisów tej ostatniej ustawy wynika, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obligatoryjny (por. art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji...) lub fakultatywny. W pierwszym przypadku ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze, w drugim przypadku stwierdza się, że taki obowiązek występuje, według normy wynikającej z art. 63 ust. 1 tej ustawy - w formie postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 63 ust. 1 tej ustawy wymienia dalej kryteria środowiskowe, jakimi kieruje się organ administracji nakładając obowiązek przeprowadzenia oceny, przy czym zgodnie z wolą ustawodawcy, w art. 63 ust. 2 określono, że obowiązek wydania postanowienia występuje również, gdy nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W art. 65 ust. 2 ustawy przewidziano możliwość wniesienia zażalenia, ale wyłacznie na postanowienie w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wydane przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do tego środka zaskarżenia będą znajdowały zastosowanie rozwiązania zawarte w art. 141 § 2 kpa, zgodnie z którym zażalenie może być wniesione w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie oraz dalsze reguły wynikające z art. 143 i 144 kpa (wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonalności postanowienia, jeżeli takie prawo uczestnikowi postępowania przysługiwało oraz że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań). Natomiast ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, odnosząc również do takiego postanowienia obowiązek uzasadnienia zgodnie z wymogami z Kodeksu postępowania administracyjnego wraz z informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy wydawaniu postanowień (art. 63 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji...). Wskazać przy tym należy, że postanowienie w trybie art. 63 ust. 2 tej ustawy nie kończy postępowania w sprawie, jest wydawane w ramach postępowania administracyjnego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skoro zatem nie przysługuje zażalenie na postanowienie Burmistrza Gminy z dnia 19 listopada 2009 r. Nr [...], podjęte na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie służy na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Kontrola zasadności skarżonego postanowienia odbywa się wraz z kontrolą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika bowiem z treści art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zawierać - w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tym samym do zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania przepis art. 52 p.p.s.a., a więc skarga na postanowienie stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.