II SA/Gd 105/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia 3 lutego 2012 r., nr [...], 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2012r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 3 lutego 2012r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] we wsi T., gm. G. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 12 października 2011r. do Urzędu Gminy w G. wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb T., o określonych we wniosku parametrach. Decyzją z dnia 3 lutego 2012 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art.53 ust. 3,4,5, art. 54, art. 55, art. 56, art. 59, art. 60, art. 61 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1588 i 1589), Wójt Gminy - po rozpatrzeniu wniosku P. G. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] we wsi T. W uzasadnieniu decyzji organ ustalił, że na terenie nieruchomości, której dotyczy wniosek skarżącego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji organ przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy. W wyniku przeprowadzonej "Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" organ ustalił, że w granicach obszaru analizowanego brak jest zabudowanych działek dostępnych z tej samej drogi publicznej. Zabudowane działki nr [...] znajdujące się w obszarze analizowanym nie mogą stanowić dobrego sąsiedztwa dla działki nr [...]. Działki te przylegają do drogi leśnej, która zgodnie z ustawą o lasach, nie jest drogą publiczną i nie może służyć jako dojazd do działek budowlanych. Nadto działka nr [...] znajduje się w znacznej odległości od zwartej zabudowy wsi T. i terenów zabudowy mieszkaniowej. Organ I instancji powołał się również na studium podnosząc, że Rada Gminy ustalając w studium kierunki polityki przestrzennej Gminy G. nie przewidziała urbanizacji obszaru, w skład, którego wchodzi działka nr [...], z tej przyczyny, że jest to nieuzasadnione ekonomicznie oraz z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego. Teren na którym położona jest działka nr [...] oznaczony jest w studium jako teren rolniczy, na którym dopuszczona jest jedynie produkcja rolna. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2008r. sygn. akt II OSK 1250/08 wskazujący na wiążący charakter postanowień studium dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, aby wykluczyć sytuacje, gdy postanowienia studium są uwzględniane w uchwalanym planie zagospodarowania przestrzennego, natomiast wydawane przed jego uchwaleniem decyzje o warunkach zabudowy dla tego samego terenu mogłyby być z zapisami studium całkowicie sprzeczne. W odwołaniu od ww. decyzji P. G. podniósł, że wydana decyzja jest niezgodna z prawem, albowiem w analizowanym obszarze znajdują się dwa budynki mieszkalne jednorodzinne na działkach nr [...] i na działce nr [...] i posiadają one dostęp do dwóch dróg publicznych oznaczonych w załączniku nr 1 jako działka nr [...] obręb T. i działka nr [...] – obręb K. Do budynków tych można dojechać poprzez drogę publiczną nr [...], co nie zmienia faktu, że z drogi nr [...] również. Działka nr [...] przylega bezpośrednio do działki nr [...] i dojazd do ww. budynków może odbywać się po tej samej drodze, czyli warunek dostępu do tej samej drogi publicznej co istniejąca zabudowa jest spełniony. Skarżący podniósł również, że organ I instancji niezasadnie powołuje się zapisy studium zagospodarowania przestrzennego, podnosząc, że to plan miejscowy a nie studium jest przepisem prawa miejscowego. Nadto projektowana inwestycja nie zaburza ładu przestrzennego wsi T., gdyż będzie znajdowała się w sąsiedztwie zabudowy rozproszonej wsi T. Ponadto skarżący wskazał, że zaprojektowano wodociąg wiejski, który przebiega po działce drogowej nr [...], drodze leśnej [...] i drodze gminnej [...], co może wskazywać, że Gmina G. przewiduje rozwój tych terenów pod zabudowę. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze - decyzją z 12 grudnia 2012r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1pkt 1 Kpa oraz art. 52, art. 53 ust. 3-5, art.60, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 6 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przytoczyło podstawy prawne dla ustalania warunków zabudowy w przypadku braku planu miejscowego. Następnie Kolegium stwierdziło, że granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., nr 164, poz. 1588), przy czym granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości większej niż wymagana minimalna szerokość działki objętej wnioskiem. Organ II instancji wskazał, że z analizy sporządzonej przez organ I instancji wynika, że w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia nie występuje jakakolwiek zabudowa. W sąsiedztwie w granicy obszaru analizowanego istnieją wyłącznie grunty rolne i leśne, z tej samej drogi publicznej co wnioskowana działka nie jest dostępna żadna zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Powołanie się na zabudowę istniejącą na działkach [...] Kolegium uznało za niezasadne, gdyż działki na których posadowione są dwa domy mieszczące się w analizowanym obszarze nie są dostępne z tej samej drogi publicznej. Działki te nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, gdyż przylegają do drogi nr [...], która jest drogą leśną. Kolegium wskazało, że wprawdzie działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej, lecz brak jest zabudowy na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej. Nadto działka [...] znajduje się w znacznej odległości od wsi T. i terenów zabudowy mieszkaniowej. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wymogiem ustalenia warunków zabudowy jest to aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przez funkcję zabudowy należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. Przez cechy zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną, usytuowanie, linii zabudowy. Skoro jak wynika z analizy, w wyznaczonym obszarze analizowanym nie istnieje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w tym żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób, o którym mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, to nie można uznać aby warunek, o którym mowa w powołanym przepisie został spełniony. Powołując się na powyższe organ II instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie są spełnione wszystkie warunki określone w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, co nie pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W skardze na powyższą decyzję P. G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa poprzez: 1) uznanie, że w obszarze analizowanym to jest trzykrotności szerokości działki nr[...] brak jest jakiejkolwiek zabudowy, 2) uznanie, że budynki położone na działkach o nr [...] nie mają dostępu do tej samej drogi publicznej co działka nr [..], nawet przez drogę publiczną, 3) uznanie, ze wydanie warunków zabudowy na działkę nr [...] zagrażałoby istniejącemu ładowi przestrzennemu wsi T., mimo że działka ta znajduje się w sąsiedztwie innych domów mieszkalnych. W uzasadnieniu skargi P. G. wskazał, że działka nr [...] przylega do drogi publicznej (drogi gminnej o nr [...]). W trzykrotności szerokości działki znajdują się dwa budynki mieszkalne na działce nr [...] i na działce nr [...]. Obydwa domy przylegają do działki nr [...], która opisana jest w księdze wieczystej jako droga stanowiąca własność Skarbu Państwa w Zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego. Jest to droga udostępniona do ruchu publicznego, gdyż na rzecz właścicieli ww. budynków mieszkalnych nie ustanowiono służebności przechodu i przejazdu, gdyż takich wpisów nie ma w księdze wieczystej. Wynika z tego, że obowiązku ustanowienia służebności nie było, gdyż inaczej właściciele tych budynków nie mogliby korzystać z pełnego prawa własności, poprzez uniemożliwienie dojazdu do tych nieruchomości. Wynika z tego, że działka nr [...] położona na terenach leśnych oznaczona w księdze wieczystej jako droga, jest drogą ogólnodostępną, tym bardziej że oba jej końce dochodzą do dróg gminnych i stanowi ona ich naturalne przedłużenie czy też łączy dwie drogi o statusie dróg gminnych. Wizja w terenie potwierdza, że działka ta jest użytkowana jako droga ogólnodostępna, mimo że ma status drogi wewnętrznej, czyli sposób jej wykorzystania nie budzi wątpliwości. Skarżący podniósł, że skoro zabudowane działki nr [...] posiadają dostęp do tej samej drogi publicznej przy której leży działka nr [...], poprzez drogę wewnętrzną nr [...], to leżą one w obszarze analizowanym, zgodnie z § 3 ust. 1-3 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Tym samym twierdzenie organu II instancji, że w obszarze analizowanym nie ma żadnej zabudowy jest błędne Skarżący podniósł, że w rozpatrywanej sprawie dostęp do drogi publicznej jest możliwy poprzez drogę wewnętrzną, jaką niewątpliwie jest droga w zarządzie Lasów Państwowych. Podniesiono, że słowo "dostępna z tej samej drogi publicznej" nie oznacza przylega do drogi publicznej. Podniesiono, że konsekwencją błędnych ustaleń dokonanych przez Kolegium było uznanie, że brak jest zabudowy na sąsiedniej działce w obszarze analizowanym, mimo że znajdują się nim dwa budynki mieszkalne. Skarżący podniósł również, że jego inwestycja nie zagraża w żaden sposób istniejącemu ładowi przestrzennemu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, powołując się na swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż dla terenu, na którym planowana jest inwestycja polegająca na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego, tj. dla działki nr [...] w T., brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie zatem do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w dalszej części uzasadnienia określanej jako ustawa; Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) zmiana zagospodarowania takiego terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymagała ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego – art. 53 ust. 5 ustawy), oraz uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4). Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, iż aby ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji musi istnieć przynajmniej jedna zabudowana działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej. Przez działkę sąsiednią należy przy tym rozumieć nieruchomość lub jej część położoną w okolicy działki, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja, tworząca pewną urbanistyczną całość – inna dla każdego przypadku, której zdefiniowanie wymaga wiedzy urbanistycznej oraz analizy faktycznego stanu zagospodarowania i zabudowy danego terenu. W celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz czy teren i planowana inwestycja spełni pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy ustalenia warunków zabudowy było ustalenie, że w wyznaczonym obszarze analizowanym nie istnieje zabudowa, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, w tym żadna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób, o którym mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy Odnosząc się w pierwszej kolejności do pojęcia działki dostępnej z tej samej drogi publicznej użytego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, to wskazać należy, że pojęcie to nie oznacza zawężenia dokonywania oceny na podstawie zabudowy działek położonych przy tej samej drodze publicznej, przy której położony jest teren inwestycji, co zasadnie podnosi w skardze skarżący. Ze wskazań art. 2 pkt 14 ustawy wynika, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do drogi publicznej albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Działka taka musi mieć dostęp do tej samej drogi publicznej, co jednak zapewnia nie tylko bezpośrednie połączenie, ale również pośrednie z tej samej drogi publicznej. Z woli ustawodawcy działka sąsiednia to nie działka leżąca przy tej samej drodze, lecz dostępna z tej samej drogi (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2006r. w sprawie II OSK 1440/05 opubl. ONSAiWSA z 2007r., nr 6, poz. 143). W rozpoznawanej sprawie działka nr [...], której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy ma dostęp do drogi publicznej (działka oznaczona nr [...] dr). Ze sporządzonej analizy oraz map złożonych przez skarżącego wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się obszar zabudowany, który takiego bezpośredniego dostępu do działki nr [...] nie posiada, co jednakże w świetle przedstawionych wyżej ustaleń nie oznacza, że nie ma on dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy, gdyż taki dostęp zapewnia nie tylko bezpośrednie połączenie, ale również pośrednie. Zarzuty podniesione w skardze są więc zasadne. Ustalenie organów, że działki nr [...] i nr [...] na których znajduje się zabudowa mieszcząca się w analizowanym obszarze nie są dostępne z tej samej drogi publicznej, działki te nie mają bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, gdyż przylegają do drogi [...], która jest drogą leśną nie mogły stanowić podstawy do odmowy dla wydania warunków zabudowy, bez uwzględnienia treści art. 2 pkt 14 ustawy. Również ustalenie organu I instancji, zaaprobowane przez organ II instancji, że przedmiotowa działka nr [...] jest usytuowana w kompleksie nie zabudowanych działek rolniczych i stanowiących lasy, z tej samej drogi publicznej co wnioskowana działka nie jest dostępna żadna zabudowa, pozwalająca na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, narusza ww. przytoczoną regulację. Reasumując organy dokonując ustaleń dotyczących dostępu zabudowanych działek nr [...] i nr [...] znajdujących się w obszarze analizowanym do drogi publicznej pominęły treść przepisu art. 2 pkt 14 ustawy. Już z tej przyczyny decyzje organów podlegają uchyleniu a odmowa ustalenia warunków zabudowy była przedwczesna. Dokonanie ustaleń dotyczących dostępności do drogi publicznej działek zabudowanych znajdujących się w obszarze analizowanym powinno uwzględnić treść przepisu art. 2 pkt 14 ustawy, a więc argument braku położenia działki przy tej samej drodze publicznej, nie może przesądzać o braku dostępności z tej samej drogi publicznej. Ustalenie przez organ, że w obszarze analizowanym znajdują się zabudowane działki dostępne z tej samej drogi publicznej nakłada na organ dokonanie analizy w sposób określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, przy uwzględnieniu sposobu wykonania analizy zgodnie z powołanym wyżej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury przy uwzględnieniu, że działka sąsiednia powinna być przy tym zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu – chodzi bowiem o to aby dostosować zamiary inwestycyjne do istniejących w danym miejscu standardów. Przy czym w tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza się inne niż w poprzedzających ustępach wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy, jeżeli wynika to analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 Przepis ten umożliwia ustalenie linii zabudowy dla działek dostępnych z tej samej drogi publicznej, ale nie położonych przy tej samej drodze publicznej, a wiec tak położonych że żadne z kryteriów ustalania linii zabudowy opisane w rozporządzeniu nie będzie mogło mieć zastosowania Reasumując - powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi zatem najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich, a następnie ustalić cechy nowej zabudowy w decyzji o warunkach zabudowy (komentarz Zygmunta Niewiadomskiego w: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 493-503). Z uwagi na podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy, analiza taka nie została przeprowadzona. Nadmienić również należy, choć argument ten nie znalazł się w ustaleniach organu II instancji, że dla ustalenia warunków zabudowy, nie mają znaczenia postanowienia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy G. albowiem jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, takiego charaktery nie maja ustalenia studium. Z tej przyczyny postanowienia studium nie mogą być uwzględniane przy rozpoznawaniu wniosku o ustalanie warunków zabudowy. Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 14 ustawy), które miało wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania w postaci wpisu od skargi (500zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ administracji winien mieć na uwadze wskazania Sądu zawarte w treści uzasadnienia, w tym przy rozpatrywaniu wniosku winien w trakcie postępowania uwzględnić wszystkie wymagania dla nowej zabudowy określone przez wyżej przytoczone przepisy.