II SA/Gd 1070/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi K.S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2024 r. nr SKO Gd/5066/23 w przedmiocie zwolnienia z opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Gniew z dnia 27 lipca 2023 r. nr PS.5016.DPS.O.R.ZW.1.2023 w części dotyczącej pkt 1 i 2, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego K.S kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarga K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2024 r., nr SKO Gd/5066/23, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Gniew z dnia 19 listopada 2021 r. zobowiązano skarżącego do zwrotu poniesionych zastępczo przez gminę Gniew wydatków za pobyt matki skarżącego w Domu Pomocy Społecznej w G. w kwocie 7309,86 zł za okres od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. Następnie, w dniu 13 stycznia 2022 r. wystosowano do skarżącego upomnienie do wykonania tej decyzji wraz z kosztami upomnienia, łącznie w kwocie 7325,86 zł. W piśmie z dnia 9 lutego 2022 r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie w całości z obowiązku poniesienia tej należności, ewentualnie o rozłożenie jej na 20 równych rat, wskazując, że nie jest w stanie jej ponieść z uwagi na trudną sytuację materialną i utrzymywanie się wraz z żoną jedynie z dochodu uzyskiwanego z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Burmistrz Miasta i Gminy Gniew decyzją z dnia 27 lipca 2023 r., nr PS.5016.DPS.O.R.ZW.1.2023, wydaną na podstawie art. 61, art. 64 i art. 64a i art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r., poz. 901 z późn. zm.): 1. odmówił zwolnienia skarżącego z odpłatności za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej w G. za okres od 1 lipca 2021 r. do 30 września 2021 r. na łączną kwotę 7309,86 zł; 2. rozłożył na 20 rat kwotę 7325,86 zł, płatne do ostatniego dnia każdego miesiąca począwszy od sierpnia 2023 r. w kwotach: 19 rat po 366,29 zł i jednej racie w wys. 366,35 zł. 3. zwolnił skarżącego od dnia 1 lutego 2022 r. w całości z wnoszenia opłaty za pobyt matki przebywającej w Domu Pomocy Społecznej w D.; Uzasadniając punkt 1 wydanej decyzji, organ wskazał, że nie zachodzą żadne przesłanki określone w art. 64 i art. 64a ustawy o pomocy społecznej, które obligowały by lub też uprawniały do zwolnienia skarżącego z opłat za pobyt matki w DPS. Jednocześnie, organ stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 104 ust. 4 powołanej ustawy, albowiem skarżący nie jest beneficjentem pomocy społecznej. Uzasadniając punkt 2 wydanej decyzji, organ wskazał, że znalazł podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o rozłożenie płatności na 20 rat. Organ uwzględnił przy tym ustalenia przeprowadzonego w dniu 24 lutego 2022 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego i przesłankę niepowodowania swoimi działaniami nadmiernego obciążenia sytuacji materialno – bytowej skarżącego. Uzasadniając punkt 3 wydanej decyzji, organ wskazał zaś, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że sytuacja materialno - bytowa, w szczególności bieżące dochody skarżącego uzasadniają zwolnienie skarżącego od dnia 1 lutego 2022 r. w całości z wnoszenia opłaty za pobyt matki w DPS na podstawie art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ podkreślił przy tym, że zwolnienia tego mógł dokonać dopiero po przeprowadzeniu w lutym 2022 r. wywiadu a przesłanki istnieją nadal, co potwierdza aktualny wywiad przeprowadzony w dniu 11 lipca 2023 r. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez skarżącego, zaskarżoną decyzją z dnia 12 sierpnia 2024 r., wydaną na podstawie art. 59, art. 60, art. 61, art. 64, art. 64a i art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r., poz. 901 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydaną decyzję, organ wskazał, że z rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 22 lutego 2022 r. wynika, że w skład rodziny skarżącego wchodzi on i jego małżonka. Ze złożonych przez skarżącego oświadczeń wynika przy tym, że w styczniu 2022 r. jego przychód wyniósł 0 zł; w grudniu 2021 r. 7400 zł, wypłata 14 310,14, koszty zakupów 4 714 zł, koszty ubezpieczenia pracowników 3023,43 zł płatne przez firmę; w październiku 2021 r. przychód wyniósł 30 000 zł, wypłata 13 807,46zł, koszt zakupów 8 207 zł, koszt ubezpieczenia pracowników 2492,34 zł; w listopadzie 2021 przychód wyniósł 0 zł, wypłata 12 693 zł, koszty zakupów 5283 zł, koszty ubezpieczenia pracowników 2810,67 zł. Wnioskodawca nigdy nie korzystał i nigdy nie był beneficjentem pomocy społecznej. Z pisemnej informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia 8 czerwca 2022 r., wynika że skarżący w zeznaniach podatkowych PIT 28 za lata 2020-2021 wykazał w roku 2020 - przychód wg stawki podatku 5,5% w wysokości 173 125,00 zł, kwota należnego ryczałtu wynosi 5 123 zł a za rok 2021 przychód wg stawki 5,5% w wysokości 253,500 zł, kwota należnego ryczałtu w wysokości 8 702,OOzł. W trakcie wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 23 lipca 2023 r. organ I instancji ustalił, że łączny dochód dwuosobowej rodziny skarżącego wynosi 0 zł, opłaty za prąd wynoszą 250 zł, za leki 200zł, żywność 95% własna. W pisemnym oświadczeniu z dnia 11.07.2023 r., skarżący podał że na dzień 11.07.202 3r., nie uzyskał przychodu. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika, że skarżący nie posiada lokalu mieszkalnego, domu, plac, działek, gospodarstwa rolnego, maszyn, samochodów, zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych. Stosunek skarżącego do matki jest negatywny, nie utrzymują kontaktu od 30 lat. Skarżący nie posiada uprawnień do świadczeń emerytalnych. Żona skarżącego nie osiąga dochodów i nie posiada majątku. W obecnej sytuacji materialnej skarżący nie jest w stanie ponieść odpłatności za pobyt matki w DPS. Mając to na uwadze, organ ocenił, że organ I instancji zasadnie, nie przekraczając granic uznania administracyjnego i uwzględniając sytuację dochodową skarżącego, odmówił skarżącemu zwolnienia z opłaty za pobyt jego matki w DPS za okres od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. Jednocześnie, Kolegium oceniło, że po przeprowadzeniu w dniu 24 lutego 2022 r. rodzinnego wywiadu środowiskowego organ I instancji zasadnie, w sposób pozytywny odniósł się do wniosku skarżącego o rozłożenie na 20 rat należności z tytułu pobytu matki w DPS. Podjęcie takiej decyzji zostało przede wszystkim uzasadnione przesłanką niepowodowania działaniami organu nadmiernego obciążenia dla sytuacji rodzinno-bytowej rodziny skarżącego. Nadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w oparciu o ustalenia wywiadu prawidłowo ustalił, że sytuacja materialno-bytowa a głównie bieżące zerowe dochody zobowiązanego uzasadniają zastosowanie przesłanki zwolnienia od przedmiotowej opłaty od dnia 1 lutego 2022 r. w całości na podstawie art. 61 ust. 2 pkt. 2 ustawy o pomocy społecznej. Ocena tej przesłanki mogła zostać przeprowadzona dopiero po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego podczas którego strona podała m.in., że przychód w miesiącu styczniu 2022 r. wyniósł 0. We wniesionej do Sądu skardze, skarżący wniósł o uchylenie punktu 1 i 2 decyzji organu I instancji oraz o zwolnienie skarżącego w całości z wnoszenia opłaty za pobyt jego matki przebywającej w DPS za okres od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na: a) uznaniu, że sytuacja finansowa skarżącego uprawnia do ponoszenia kosztów pobytu jego matki w Domu Pomocy Społecznej; b) uznaniu, że nie zachodzą przesłanki uprawniające do zwolnienia skarżącego z obowiązku ponoszenia opłaty zgodnie z ustawą o pomocy społecznej, podczas gdy dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy potwierdza, że w latach 2020, 2021, 2022 ale również i obecnie, dochód na osobę w rodzinie był i jest niższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 2. naruszenie art. 61 ust. 2d ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez uwzględnienia kryterium dochodowego określonego art. 61 ust. 2 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej; 3. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób, który nie budzi zaufania obywateli do organu, a także zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poprzez uwzględnienie interesu publicznego z pominięciem interesu indywidualnego skarżącego; 4. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a przez to niezapewnienie skarżącego - stronie postępowania, czynnego udziału w każdym stadium postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 12 sierpnia 2024 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta i Gminy Gniew z dnia 27 lipca 2023 r. – nie są zgodne z prawem. Decyzje te wydane zostały po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 9 lutego 2022 r. o zwolnienie w całości z obowiązku poniesienia opłaty za pobyt jego matki w DPS za okres od 1 lipca do 30 września 2021 r., ewentualnie o rozłożenie tej należności na 20 równych rat. Skarżący wskazał przy tym, że nie jest w stanie ponieść tej należności z uwagi na trudną sytuację materialną i utrzymywanie się wraz z żoną jedynie z dochodu uzyskiwanego z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm.) – zwanej dalej u.p.s. Zgodnie z art. 64 u.p.s. osoby wnoszące opłatę lub obowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt mieszkańca domu w domu pomocy społecznej można zwolnić z tej opłaty częściowo lub całkowicie, na ich wniosek, po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, w szczególności jeżeli: 1) wnoszą opłatę za pobyt innych członków rodziny w domu pomocy społecznej, ośrodku wsparcia lub innej placówce; 2) występują uzasadnione okoliczności, zwłaszcza długotrwała choroba, bezrobocie, niepełnosprawność, śmierć członka rodziny, straty materialne powstałe w wyniku klęski żywiołowej lub innych zdarzeń losowych; 3) małżonkowie, zstępni, wstępni utrzymują się z jednego świadczenia lub wynagrodzenia; 4) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty jest w ciąży lub samotnie wychowuje dziecko; 5) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty lub jej rodzic przebywała w rodzinie zastępczej, rodzinnym domu dziecka lub placówce opiekuńczo-wychowawczej, na podstawie orzeczenia sądu o ograniczeniu władzy rodzicielskiej osobie kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańcowi domu; 6) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty przedstawi wyrok sądu oddalający powództwo o alimenty na rzecz osoby kierowanej do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu; 7) osoba obowiązana do wnoszenia opłaty wykaże, w szczególności na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku, rażące naruszenie przez osobę kierowaną do domu pomocy społecznej lub mieszkańca domu obowiązku alimentacyjnego lub innych obowiązków rodzinnych względem osoby obowiązanej do wnoszenia opłaty. Z kolei, zgodnie z treścią art. 104 ust. 4 tej ustawy w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Wskazać przy tym należy, że użyte w powołanych przepisach sformułowanie: można zwolnić wskazuje, że decyzja wydawana na ich podstawie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Oznacza to, że jeżeli zostaną spełnione ustawowe przesłanki zwolnienia organ administracji nie ma obowiązku wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony, a jedynie "może" to zrobić. Innym słowy, zarówno zwolnienie z opłaty jak i odmowa zwolnienia są rozwiązaniami równowartościowymi prawnie. Szczególny charakter decyzji uznaniowych powoduje, że ich kontrola sądowa dokonywana jest w ograniczonym zakresie. Sąd bada jedynie czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1011/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji nie wynika, aby organy rozważyły zawarte w cytowanych wyżej przepisach przesłanki zwolnienia z obowiązku ponoszenia opłaty. Organ I instancji nie odniósł się w ogóle do konkretnych okoliczności sprawy, stwierdzając jedynie, że nie zachodzą żadne przesłanki ujęte w powołanych wyżej przepisach, które uprawniałyby organ do zwolnienia z opłaty, nie uzasadniając w ogóle takiego stwierdzenia. Z kolei, Kolegium oceniło zaś takie stanowisko organu I instancji jako zasadne, stwierdzając przy tym, że nie przekracza ono granic uznania administracyjnego i uwzględnia sytuację dochodową skarżącego, co mogło stanowić podstawę odmowy zwolnienia skarżącego z opłaty za pobyt jego matki w DPS za okres od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia 30 września 2021 r. W ocenie Sądu, takie uzasadnienia podjętych przez organy rozstrzygnięć dotyczących wniosku skarżącego uchybiają zasadom postępowania administracyjnego i nie pozwalają na zaakceptowanie wydanych decyzji, jako zgodnych z prawem. W tym miejscu wskazać należy, że w celu zagwarantowania należytej ochrony praw stron postępowania administracyjnego ustawodawca sformułował szereg zasad, do których przestrzegania zobowiązane są orany administracji, w szczególności w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalanie stanu faktycznego, który stanie się podstawą zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego. I tak, zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie przy tym do treści art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednocześnie, art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Przy tym, art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W świetle zaś art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z powołanych przepisów wynika przede wszystkim, że organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji jako gospodarz postępowania administracyjnego określa zakres postępowania wyjaśniającego oraz dobór środków dowodowych potrzebnych do należytego ustalenia stanu sprawy, przy czym aktywna rola organu administracji publicznej w procesie poszukiwania i gromadzenia materiału dowodowego może przejawiać się zarówno podejmowaniem czynności dowodowych z urzędu, a także gromadzeniem w aktach sprawy dowodów wskazanych lub dostarczonych przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Organ powinien zatem przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia oczywiście strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Aktywna postawa podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1433/09, LEX nr 600029). Z kolei, wyrażona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów obliguje organ administracji do poddania analizie całego materiału dowodowego i rozpatrzenia wszystkich dowodów w ich wzajemnym powiązaniu (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 1988 r., sygn. akt SA/Po 1495/87, niepubl.), co innymi słowy oznacza, że wniosek dotyczący okoliczności faktycznych powinien być oparty na rozpoznaniu wszystkich dowodów w sprawie, zaś oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodów) organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, chyba że chodzi o dowody dotyczące okoliczności niemających znaczenia dla sprawy lub niespornych. Ocena powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego; organ powinien dokonać oceny mocy i wiarygodności dowodu wraz z całym materiałem dowodowym sprawy i na jego tle, co wiąże się z koniecznością porównania różnych dowodów ze sobą, z ustaleniem przesłanek, które obniżają bądź też pozbawiają dany dowód mocy dowodowej lub wiarygodności (zob. J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP 1994, nr 7–8, poz. 131). To zaś uzasadnia wniosek, że o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów można w przekonujący sposób twierdzić w sytuacji, gdy organ administracji pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 491/93). Nieustosunkowanie się przez organ do niektórych dowodów budzi wątpliwości co do prawidłowości oceny innych dowodów (wyrok NSA z 16 lutego 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 28/98, LEX nr 1692246). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Nadto, wskazane uchybienia świadczą o wydaniu przez orzekające w sprawie organy decyzji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane. Tego zaś w niniejszej sprawie zabrakło. Powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uwzględnił skargę i uchylił kontrolowane decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postepowania wynikają wprost z powyższych rozważań i są wiążące przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.