II SA/Gd 1116/03

Dnia 13 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawie ze skargi B. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lipca 2003 roku, nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku postanawia: 1. postępowanie umorzyć; 2. nakazać zwrócić skarżącej B. Z. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 10 (dziesięć) zł. B. Z. wniosła w dniu 1 sierpnia 2003 roku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 lipca 2003 roku, nr [...], wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania prowadzonego na wniosek M. S. w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego w K. przy ul. [...]. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując, iż narusza ono art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 50 i 51 Prawa budowlanego oraz interes prawny skarżącej. Stwierdziła także, iż organ II instancji niezasadnie uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 kwietnia 2003 roku, nr [...], w którym organ I instancji odmówił podjęcia zawieszonego postępowania albowiem w jej ocenie postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku zlokalizowanego w K. przy ul. [...] winno być zawieszone. Zarzuciła przy tym organowi II instancji, iż ten błędnie przyjął, że postanowienie z dnia 23 maja 2001 roku o zawieszeniu przedmiotowego postępowania zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż wydał zaskarżone postanowienie w trybie art. 138 § 2 k.p.a. albowiem oba postanowienia o zawieszeniu postępowania wydane w niniejszej sprawie dotknięte były wadą nieważności. W piśmie z 1 grudnia 2005 roku skarżąca cofnęła skargę. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne w świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z okoliczności sprawy nie wynika aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa, nie spowoduje ono także utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Powyższe okoliczności uzasadniają umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zwrócił skarżącej ze Skarbu Państwa kwotę 10 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego uiszczonego od skargi cofniętej przez rozpoczęciem posiedzenia.