II SA/Gd 112/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. i A. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 26 listopada 2007r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić skarżącym przyznania prawa pomocy Wnioskiem z dnia 18 lutego 2008r. E. i A. M. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z zawartych we wniosku danych wynika, że miesięczny łączny dochód rodziny skarżących z tytułu dzierżawy nieruchomości wynosi 7.800 brutto oraz z prowadzonego przez córkę solarium 2 000 zł brutto. Oświadczenie o stanie majątkowym wnioskodawców wskazuje, że są współwłaścicielami działki (powierzchni ani lokalizacji nie podali) oraz posiadają dom o pow. 99m2. Posiadają oszczędności w wysokości 130 tys. zł. Innego majątku nie posiadają. W uzasadnieniu wniosku skarżący podnieśli że ze względu na stan zdrowia zmuszeni są do ponoszenia znacznych wydatków na leki i leczenie, jak również muszą opłacić naukę trójce dzieci. Najstarsza córka studiuje na prywatnej uczelni i koszt jest ogromny. W tych okolicznościach nie są w stanie ponieść kosztów sądowych związanych z niniejszą sprawą. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem, rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym, to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wykazali, że spełniają ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Mimo niewysokich jak twierdzą sami zainteresowani bieżących dochodów skarżący posiadają znaczne zasoby pieniężne w postaci oszczędności na rachunku bankowym (kwota 130 tys. zł jest znaczna). Okoliczność ta nie uzasadnia niemożności poniesienia przez skarżących kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, sytuacja majątkowa skarżących jest na tyle dobra, iż są oni w stanie, choćby z posiadanych oszczędności, ponieść koszty postępowania w niniejszej sprawie. Skoro zatem skarżący posiadają środki finansowe, które mogą przeznaczyć na prowadzenie własnych spraw przed sądem uznać należy, że okoliczności te nie pozwalają na przyjęcie, że skarżący nie są w stanie ponieść kosztów niniejszego postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.