II SA/Gd 113/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia WSA Alina Dominiak sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody z dnia 10 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 3 października 2002r. nr [...] Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku A S.A. w G., zatwierdził projekt budowlany budowy linii kablowej i napowietrznej SN-15kV, słupowej stacji trafo oraz linii kablowej NN-0,4kV - przyłączy elektrycznych dla nieruchomości nr [...], [...], [...], [...] w T., gm., z przebiegiem przez nieruchomości nr [...], [...], [...], [...], [...] oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. K. wnosząc ojej uchylenie lub zmianę. W uzasadnieniu podniesiono, że strona przed wydaniem decyzji składała pisemne zastrzeżenia co do lokalizacji budowy na działce nr [...]. Nieuwzględnienie stanowiska strony przyczyniło się do wydania decyzji naruszającej interes strony, wymagania ochrony środowiska w odniesieniu do nieruchomości będącej jej własnością oraz w sposób istotny negatywnie wpływający na jej rekreacyjno-wypoczynkowy charakter, a zatem decyzja narusza przepis art. 35 ust. 7 ustawy dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zaskarżona decyzja w najmniejszym stopniu nie uwzględnia charakteru nieruchomości będącej własnością strony, aspektów widokowych i krajobrazowych, co uniemożliwia prawidłowe jej wykorzystywanie. Wydanie zatem pozwolenia na budowę narusza przysługujące stronie uprawnienia i w sposób istotny ogranicza jej prawa, jako właściciela przedmiotowej działki. W końcu podniesiono, że decyzje odnoszące się do tego rodzaju inwestycji winny mieć na uwadze nie tylko ich znaczenie użytkowe, ale uwzględniać również uprawnienia przysługujące właścicielom gruntów sąsiednich. W okolicy, na terenie której zaplanowana została inwestycja jest wiele miejsc umożliwiających jej przeprowadzenie bez ingerencji w atuty widokowe i rekreacyjne sąsiednich nieruchomości. Decyzją z dnia 10 grudnia 2002r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zaskarżona decyzja jest zasadna i nie budzi wątpliwości co do jej legalności. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000r. z późn. zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Bada też kompletność projektu budowlanego wykonanego przez osobę uprawnioną oraz jego zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Nadto musi być spełniony sformułowany w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego warunek, iż pozwolenie może być wydane temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uznając powyższą procedurę za spełnioną organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy z dnia 10 maja 2002r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również jest zgodna z regulacjami i warunkami, które ustala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Dziemiany Nr [...] z dnia 15 lutego 1991r. (Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 9, poz. 82 z późn. zm.). Planowana inwestycja posiada wymagane uzgodnienia i nie narusza interesów osób trzecich. Nie pozostaje ona w kolizji z obowiązującym prawem budowlanym. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że zagadnienia związane z wartością nieruchomości strony odwołującej się nie dotyczą przedmiotowego postępowania, ograniczonego do badania poprawności udzielonego pozwolenia na budowę z przepisami Prawa budowlanego i k.p.a. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł P. K. domagając się jej uchylenia lub zmiany, podnosząc przy tym w uzasadnienie skargi takie same argumenty jak w odwołaniu - oba wyżej wymienione pisma są identyczne w swej treści. Treść odwołania została powyżej szczegółowo przedstawiona. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podnoszone uprzednio w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nakazuje właściwemu organowi, przed wydaniem pozwolenia na budowę i zatwierdzeniem projektu budowlanego sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Właściwy organ ma także obowiązek zweryfikowania projektu budowlanego pod kątem jego kompletności, uprawnień jego autorów oraz zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika natomiast, że w razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt administracyjnych wynika, iż Wójt Gminy dokonał rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego po złożeniu przez inwestora wymaganych przywołanymi wyżej przepisami dokumentów. Organ ten nie stwierdził by były one niekompletne lub niezgodne z obowiązującymi przepisami i był w tej sytuacji zobowiązany do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Stanowisko to potwierdził Wojewoda utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji i podając w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że skarżący powoływał się w niej przede wszystkim na okoliczności dotyczące lokalizacji inwestycji oraz jej negatywnego wpływu na walory rekreacyjne działki będącej własnością skarżącego i tym samym na obniżenie jej wartości. Zarzucono również brak uwzględnienia w decyzji interesu skarżącego. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że kwestia możliwości lokalizacji przedmiotowej inwestycji, w tym ustalenia jej przebiegu, została rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organy właściwe w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie były w żadnej mierze uprawnione do ponownego badania tych okoliczności, będąc związane ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących negatywnego wpływu inwestycji na wartość działki, jej walory rekreacyjne i co za tym idzie naruszenie interesu skarżącego, to należy stwierdzić, że nie są one zasadne, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącego, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2001r., sygn. akt IV SA 532/00, LEX nr 55771, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999r., sygn. akt IV SA 1492/98, LEX nr 47835). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzającą ją decyzja Wójta Gminy, są zgodne, wbrew twierdzeniem skargi, z cytowanymi wyżej przepisami Prawa budowlanego. Z wyżej wymienionych przyczyn wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.