II SA/Gd 113/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Wojewody z dnia 8 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania w sprawie zezwolenia na realizacje inwestycji drogowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 24 grudnia 2017 r., nadanym listem poleconym w dniu 3 stycznia 2018 r., T. S. wniosła skargę na powyżej opisane postanowienie Wojewody dotyczące odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty z dnia 29 maja 2017 r. zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej polegającej na przebudowie z rozbudową ul. P. w Ł. z instalacjami technicznymi. Postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 113/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej jako p.p.s.a., odrzucił skargę. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie należy uznać za doręczone stronie skarżącej w dniu 24 listopada 2017 r., po dwukrotnym awizowaniu przesyłki. 27 listopada 2017 r. wróciła ona do organu nie podjęta. Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżąca wniosła ją po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Ostatnim bowiem dniem do skutecznego wniesienia skargi był dzień 27 grudnia 2017 r. Zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożyła skarżąca. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wskazując, że wniosek o przywrócenie terminu zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. We wniosku o przywrócenie terminu wskazała skarżąca, że okoliczności, z powodu których nie dotrzymała jakichkolwiek terminów związane są ze stanem jej zdrowia oraz błędów ze strony Poczty Polskiej w doręczaniu przesyłek. Do wniosku zostały dołączone zaświadczenia lekarskie. Podkreśliła skarżąca, że w sprawdzaniu skrzynki pocztowej pomaga jej mąż. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia uchybionego terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie. W przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też, w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego, odrzuceniu przez sąd. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że od strony postępowania wymagać należy zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceny w tym zakresie dokonuje się poprzez przyjęcie kryteriów idealnego wzorca osoby należycie dbającej o swoje interesy. W związku z powyższym przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1997r., sygn. akt SA/Sz 630/96, Lex nr 30748). Brak winy w uchybieniu terminu podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie dopełniła należytej staranności. Wyjaśnienia skarżącej, że uchybienie terminu do wniesienia skargi zostało spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami w postaci choroby i wadliwego doręczania przesyłek pocztowych nie stanowią uzasadnienia dla uznania braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Skoro skarżąca dysponowała wiedzą, że w rejonie jej urzędu pocztowego pojawiają się problemy z doręczaniem przesyłek lub pozostawianiem stosownego awizo w skrzynce pocztowej, powinna wcześniej interweniować we właściwym urzędzie pocztowym, a osobę upoważnioną do obioru uprzedzić o możliwych trudnościach z odbieraniem przesyłek. Trudno dać wiarę wyjaśnieniom skarżącej skoro problem z odbiorem przesyłek dotyczy tej jednej, a nie innych. Twierdzenie, że problem występował wcześniej nie zostało poparte żadnym dowodem. Także choroba nie usprawiedliwia uchybieniu terminowi, gdyż nie była to choroba nagła a trwająca od wielu lat. Przedłożone zaświadczenie o niedyspozycji w okresie 14 marca 2017 – 26 czerwca 2017 r. nie odnosi się do okresu doręczenia przesyłki zawierającej postanowienie Wojewody o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty z dnia 29 maja 2017 r. zezwalającej na realizacje inwestycji drogowej polegającej na przebudowie z rozbudową ul. P. w Ł. z instalacjami technicznymi W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona nie zadbała w sposób należyty o swój interes podczas czynności procesowej jaką było złożenie skargi w terminie. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.