II SA/Gd 1140/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Andrzej Przybielski Sędziowie NSA: Krzysztof Ziółkowski WSA: Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant: Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. F. i D. F. na decyzję Wojewody z dnia 3 kwietnia 2002r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę. . Decyzją z dnia 11 lutego 2002r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Z 2000r. Nr 78, poz. 1071, z późn. zm.) Prezydent Miasta udzielił pozwolenia na użytkowanie garażu blaszanego, usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w B. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie przeprowadzonych oględzin oraz przedłożonych dokumentów stwierdzono, że przedmiotowy garaż został zrealizowany zgodnie z przedłożoną inwentaryzacją techniczną i zdatny jest do użytkowania. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli C. i D. F. Wskazali w nim, iż współwłaściciele działki wymienieni w przedmiotowej decyzji podstępem wyłudzili od organu decyzję na użytkowanie istniejącego garażu przy ul. [...] w B. Decyzją z dnia 3 kwietnia 2002r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ drugiej instancji powołał się na art. 58 prawa budowlanego wskazując, że właściciel obiektu budowlanego, od zakończenia budowy, którego minęło co najmniej 5 lat, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym może ubiegać się o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Spoczywa na nim wówczas obowiązek złożenia stosownego wniosku wraz z określoną dokumentacją. Z akt sprawy wynika, iż inwestor dopełnił wszystkich wymogów i w związku z tym organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na użytkowanie garażu. Skargę na powyższa decyzję wnieśli C. i D. F. Wskazali w niej, iż nie zwrócono się do nich o wyrażenie zgody na zalegalizowanie samowoli budowlanej na wspólnej działce, wydano zaś decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie garażu blaszanego. Skarżący wskazali, iż nie udzielają zgody na pozostawienie tego garażu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jest w sprawie bezsporne, że C. i D. małżonkowie F., właściciele lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w B. przy ul. [...] oraz E. W. i E. L., właściciele lokalu nr [...] położonego w oznaczonym budynku, pozostają współwłaścicielami nieruchomości wspólnej, wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości, oznaczonej w księdze wieczystej Kw numerem [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy (dowód: kserokopie aktów notarialnych k. 5-6. 11-12). Zarząd nad nieruchomością wspólną współwłaściciele uregulowali według zasad kodeksu cywilnego oraz kodeksu postępowania cywilnego (dowód: umowa o zmianie sposobu zarządu akt notarialny k. 11-12). Na przedmiotowej nieruchomości gruntowej zlokalizowany został garaż blaszany, wybudowany jak wynika z okoliczności sprawy około 1978r. Wniosek o legalizację obiektu złożyli aktualni (od 15 marca 2001r.) właściciele lokalu nr [...] i współwłaściciele nieruchomości oraz udziału w działce gruntu E. W. i E. L. (zob. wniosek z 16.10.2001r. w aktach administracyjnych I.N.B.). W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji podjął postępowanie na wniosek E. W. i E. L. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu i postanowieniem z dnia 13 listopada 2001r. nałożył na wymienione strony obowiązek przedłożenia w oznaczonym terminie dokumentów obejmujących plan zagospodarowania działki, inwentaryzację budowlaną garażu, opinię przeciwpożarową, ochrony środowiska, sanitarno – epidemiologiczną, kominiarską oraz potwierdzonych powiadomień jednostek wydających przedmiotowe opinie (dowód: postanowienie w aktach administracyjnych I.N.B.). Jest w sprawie niesporne, że wymieniona dokumentacją została przez uczestników postępowania złożona (dowód: projekt budowlany, inwentaryzacja w aktach administracyjnych). Przedmiotowe postanowienie miało charakter dowodowy, według dyspozycji art. 81c ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie jego podjęcia, przy czym materialnoprawną podstawą jego podjęcia winien być przepis art. 56 ust.1 powołanej ustawy. Błędnie natomiast wskazał organ nadzoru budowlanego jako podstawę formalnoprawną podjętego postanowienia z 13 listopada 2001r. art. 56 ustawy z 23 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.). Powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Zważyć należy, że ocenie organu budowlanego właściwego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu podlegają wyłącznie kwestie techniczno – budowlane, stanowiące o zdatności w tym zakresie wybudowanego obiektu budowlanego do prawidłowego użytkowania. Podstawę rozstrzygnięcia, prawidłowo zastosowaną przez organ pierwszej instancji, stanowi zatem przepis art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994r., według którego właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę. Wynika z akt sprawy, iż protokołem oględzin z dnia 9 stycznia 2002r. stwierdzona została zgodność zrealizowania przedmiotowego obiektu ze złożoną dokumentacją (zob. protokół w aktach administracyjnych k. 5). Zabudowa jednorodzinna przewidziana została na terenie obejmującym ul. [...] w B. zgodnie z miejscowym szczegółowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr XXL/406/93 Rady miejskiej w Bydgoszczy z dnia 26 czerwca 1993r., opubl. w Dz. Urz. Woj. Bydg. Nr 14, poz. 190 (zob. pismo Wydziału Rozwoju Przestrzennego, Architektury i Budownictwa z 11.04.2001r. w aktach administracyjnych I.N.B.). Zważywszy na datę postawienia spornego garażu plan ten nie stanowił podstawy prawnej dla orzeczenia o prawidłowości usytuowania garażu na działce nr [...] przy ul. [...] w B. Ze skargi oraz wcześniejszych pism skarżących wynika, że zasadniczą kwestią jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, znajdującego się na nieruchomości stanowiącej przedmiot współwłasności, bez zgody wszystkich współwłaścicieli. Skarżący prezentują stanowisko, iż brak ich zgody na pozostawienie obiektu budowlanego wybudowanego samowolnie powoduje, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Sąd nie podziela stanowiska skarżących, gdyż przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r. regulujące instytucję pozwolenia na użytkowanie nie wymagają od inwestora spełnienia warunku legitymowania się prawem do terenu przeznaczonego pod określonego rodzaju inwestowanie. Kwestia własności nieruchomości ma istotne znaczenie przy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma natomiast prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, a więc gdy obiekt jest już wzniesiony i do rozstrzygnięcia pozostaje tylko kwestia jego użytkowania (por. wyrok NSA w Warszawie z 20.01.1999r. IV S.A. 90/97, nie publ.). Spory między współwłaścicielami nieruchomości nie mają zatem w przedmiotowym zakresie prawnego znaczenia, mogą jedynie rodzić skutki o charakterze cywilnoprawnym, nie objęte kognicją sądu administracyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim nałożeniu na inwestorów w drodze postanowienia organu budowlanego odpowiednich obowiązków w zakresie przedłożenia dokumentacji budowlanej powykonawczej (inwentaryzacji) umożliwiającej sprawdzenie technicznej zdatności budowli do użytku oraz po obligatoryjnym, protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy zgodności obiektu z przedłożoną dokumentacją. Organ drugiej instancji prawidłowo nie uwzględnił sprzeciwu współwłaścicieli nieruchomości, na której ten obiekt budowlany się znajduje, utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, skoro w myśl przytoczonych przepisów Prawa budowlanego z 1994r. zgoda taka bądź jej brak nie ma znaczenia i tym samym nie może przesądzać o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy wyraźnie stwierdzić, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie ma żadnego znaczenia dla stosunków własnościowych. Zaskarżona decyzja przesądza jedynie o tym, że z technicznego punktu widzenia posadowienie garażu blaszanego na nieruchomości przy ul. [...] w B. można zaakceptować. Dlatego też uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd nie dopatrzył się niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ani decyzji ją poprzedzającej, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) skargę jako niezasadną oddalił.