II SA/Gd 115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 grudnia 2017 r., nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki oddala skargę. S. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 grudnia 2017 r., uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 sierpnia 2017r. i nakazującą S. Z. rozbiórkę obiektu budowlanego, użytkowanego w przeszłości jako tartak a obecnie nieużytkowanego, zlokalizowanego na działce nr [..] w S. Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332) oraz art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., nr 38, poz. 229). Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budynku pełniącego funkcję tartaku na działce nr [..] w S., w obrębie ewidencyjnym S., w jednostce ewidencyjnej S. W toku postępowania organ ustalił, że przedmiotowy obiekt jest obecnie nieużytkowany, a w przeszłości stanowił tartak o konstrukcji mieszanej, częściowo uprzemysłowionej, o wymiarach około 30 m x około 10 m i wysokości około 9,5 m. Według oświadczenia złożonego przez S. Z. obiekt ten został przez niego wybudowany w latach 1978- 1984. Nadto ustalono, że teren działki nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś w planie, który utracił moc z dniem 1 stycznia 2004 r., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XII/88/91 z dnia 20 września 1991 r., działka nr [..] w S. była oznaczona symbolem 55P- "istniejący tartak wymagający ustalenia rzeczywistej strefy uciążliwości (w zakresie hałasu) i zmniejszenia ewentualnej uciążliwości do wielkości dopuszczalnej w granicach własnej nieruchomości, wymóg uporządkowania i zagospodarowania terenu, przy czym plan realizacyjny i projekt zabezpieczeń akustycznych należy uzgodnić z Państwowym Inspektorem Sanitarnym; adaptacja w/w obiektu jest możliwa pod warunkiem spełnienia określonych wymagań". Zauważono, że budowa obiektów, która została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. przed dniem 1 stycznia 1995 r., podlega dyspozycji ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., nr 38, poz. 229). Ustalono także, że w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego jako współwłaściciele nieruchomości figurują S. Z. oraz nieżyjąca A. Z., po której ustalony przez organ krąg spadkobierców stanowią S. Z. oraz dzieci – Z. Z., D. S., M. O., S. Z., M. Z. i M.Z. PINB, postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r., nałożył na współwłaściciela działki S. Z. oraz potencjalnych spadkobierców zmarłej A. Z., obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., ostatecznej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy dla zrealizowanej bez pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie omawianego obiektu budowlanego. Zobowiązani nie dostarczyli w wyznaczonym terminie przedmiotowej decyzji. W piśmie z dnia 29 maja 2017 r. Z. Z. złożył wyjaśnienia wskazujące, że tartak istniejący od początku lat 70-tych XX wieku został wybudowany legalnie, zaś dokumenty nie zachowały się z uwagi na upływ czasu, natomiast w piśmie z dnia 30 maja 2017 r. zaprzeczył, aby przedmiotowy budynek tartaku został wybudowany bez pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 29 czerwca 2017 r. PINB wystąpił do Urzędu Gminy z wnioskiem o informację czy Urząd dysponuje jakimikolwiek dokumentami świadczącymi o legalności budowy przedmiotowego obiektu. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 7 lipca 2017 r., Urząd Gminy poinformował, że zgodnie z rejestrami prowadzonej w latach 1974 - 2003 ewidencji ruchu budowlanego (rejestry wydanych pozwoleń na budowę, zgłoszeń rozpoczęcia oraz zakończenia budowy) w powołanych latach dla omawianego budynku nie zostało wydane pozwolenie na budowę, nadto brak dokumentów świadczących o legalności przedmiotowej budowy. W tych okolicznościach PINB decyzją z dnia 7 sierpnia 2017 r., wydaną na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, nakazał S. Z., Z. Z., D. S., M. O., S.Z., M. Z. i M. Z. wykonanie pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, rozbiórkę wybudowanego w latach 1978 - 1984 bez pozwolenia na budowę, obiektu budowlanego obecnie nieużytkowanego, w przeszłości użytkowanego jako tartak o konstrukcji mieszanej, częściowo uprzemysłowionej, o wymiarach około 30 m x około 10 m i wysokości około 9,5 m, na działce nr [..] w S. Odwołania od decyzji PINB złożyli S. Z. i Z. Z. S. Z. określił stanowisko organu jako niezrozumiałe, skoro przedstawił takie dokumenty jak wyciąg z księgi wieczystej, mapkę geodezyjną z naniesionym budynkiem oraz dowód poboru podatku od gruntu i budynku. Zarzucił nadto, że w toku postępowania nie została ustalona data faktycznej budowy tartaku, choć jego zdaniem budynek powstał w latach 1972-1974. Natomiast Z. Z. podniósł fakt nie przeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłej A. Z., co w jego ocenie winno skutkować zawieszeniem przez organ postępowania w sprawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 grudnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie nakazał S.Z. jako inwestorowi wybudowanego w latach 1978 - 1984 bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego obecnie nieużytkowanego, w przeszłości użytkowanego jako tartak o konstrukcji mieszanej, częściowo uprzemysłowionej, o wymiarach około 30 m x około 10 m i wysokości około 9,5 m, usytuowanego na działce nr [..] w S., jednostce ewidencyjnej [..], jego rozbiórkę. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy podał, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane. Przywołał regulację art. 28 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo Budowlane, zgodnie z którą roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy za oczywiste uznano, że budowa obiektu wymagała pozwolenia na budowę, a jego brak uzasadniał przeprowadzenie postępowania w oparciu o art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 37 ust. 1, stanowiącym podstawę prawną nakazu rozbiórki, obiekty budowlane lub ich części, wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy właściwy organ stwierdzi, że: 1. znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę; 2. powodują niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podkreślono, że orzeczenie rozbiórki obiektu poza stwierdzeniem samowoli budowlanej wymaga także wykazania, że wybudowanie obiektu jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że zgodnie z aktualną linią orzeczniczą, przepisami o planowaniu przestrzennym, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany od daty jego budowy. W tym miejscu zauważono, że w okresie istnienia obiektu obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr XII/88/91 z dnia 20 września 1991 r., który utracił moc w dniu 1 stycznia 2004 r., i zgodnie z którym działka nr [..] w S. była oznaczona symbolem 55P- "istniejący tartak wymagający ustalenia rzeczywistej strefy uciążliwości (w zakresie hałasu) i zmniejszenia ewentualnej uciążliwości do wielkości dopuszczalnej w granicach własnej nieruchomości, wymóg uporządkowania i zagospodarowania terenu, przy czym plan realizacyjny i projekt zabezpieczeń akustycznych należy uzgodnić z Państwowym Inspektorem Sanitarnym; adaptacja w/w obiektu jest możliwa pod warunkiem spełnienia określonych wymagań". Nadto z informacji Wójta Gminy wynika, że przed 1991 r. Gmina posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej z dnia 9 lutego 1991 r., ale jednakże dokument planu nie zachował się, dostępna jest jedynie matryca uproszczonego planu. Podkreślono, że Wójt Gminy wskazał także, że w okresie od 1973 r. do 2003 r. Gmina wydawała pozwolenia na budowę i zgodnie z rejestrami archiwalnymi oraz ewidencją ruchu budowlanego prowadzoną od 1973 r., S. Z. nie uzyskał pozwolenia na budowę. Tym samym w ocenie organu odwoławczego nie zachodzą warunki umożliwiające legalizację przedmiotowego obiektu, a rozstrzygnięcie organu I instancji jest co do zasady prawidłowe. Zastrzeżenia organu odwoławczego budziło natomiast nałożenie obowiązku rozbiórki obiektu nie tylko na inwestora S. Z., ale także na dzieci zmarłej współwłaścicielki A. Z. Zauważono, że postępowanie spadkowe po zmarłej nie zostało przeprowadzone. W ocenie organu dzieci zmarłej zostały słusznie uznane za stronę postępowania, jednakże adresatem decyzji powinien być wyłącznie żyjący inwestor, tj. S. Z. W efekcie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i w trybie reformatoryjnym nakazał wykonanie rozbiórki inwestorowi. Odnosząc się do argumentu odwołania wskazującego, że przedmiotowy obiekt powstał wcześniej niż przyjął to organ wyjaśniono, że dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia fakt ten nie ma znaczenia. Art. 37 Prawa budowlanego ma bowiem zastosowanie nie tylko do obiektów samowolnie wybudowanych w okresie obowiązywania tej ustawy lecz również do obiektów wybudowanych w okresie wcześniejszym. Ponadto w przekonaniu organu przedstawione przez odwołującego się dokumenty w postaci: wyciągu z księgi wieczystej, mapki geodezyjnej z naniesionym budynkiem oraz dowód poboru podatku od gruntu i budynku nie świadczą o legalności budowy. We wniesionej do Sądu skardze na powyższą decyzję S. Z. wniósł o jej uchylenie zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. - poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego w zakresie ustalenia daty zakończenia budowy tartaku oraz przeprowadzonego zgodnie z uchwałą Rady Gminy ustalenia rzeczywistej strefy uciążliwości, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. - poprzez bezzasadne uznanie, iż doszło do spełnienia przesłanek uzasadniających rozbiórkę budynku, podczas gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a obiekt nie stwarza niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia; - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez orzeczenie nakazu rozbiórki mimo braku przesłanek do wydania przedmiotowego orzeczenia; - art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. - poprzez błędne pouczenie strony, iż przysługuje jej prawo wniesienia sprzeciwu, podczas gdy organ nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a zatem właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazał, że adaptacja budynku zgodnie z uchwałą Rady Gminy nr XII/88/91 z dnia 20 września 1991 r. była możliwa po spełnieniu określonych wymagań, zaś organ nie zajął stanowiska co do faktu, że skarżący przeprowadził wskazane postępowanie i przedłożył opinię mgr inż. T. B. z 1988 r. Podkreślono także, że zgodnie z cyt. uchwałą Rady Gminy obiekt był zgodny z miejscowym planem przestrzennym, a jedyną wątpliwość budziła kwestia hałasów, którą dostatecznie wyjaśniała przedłożona przez stronę opinia. Budynek nie narusza także miejscowych norm, zaś inwestor działał w przeszłości w przekonaniu, że przedłożenie wymaganej opinii co do natężenia hałasu jest w pełni wystarczające dla legalizacji obiektu. Za istotny argument skarżący uznał także brak wpływu obiektu na pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych. Podkreślił także, że organ nie wskazał, w jaki sposób obiekt mógłby ewentualnie zagrażać otoczeniu, jak również nie ustosunkował się do ewentualnego wpływu obiektu na otoczenie i związanego z tym zagrożenia. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 grudnia 2017 r. jest zgodna z prawem. W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnym bowiem było nakazanie S.Z. dokonania rozbiórki obiektu budowlanego, użytkowanego w przeszłości jako tartak, a obecnie nieużytkowanego, zlokalizowanego na działce nr [..] w S. Z precyzyjnie ustalonego przez orzekające w sprawie organy stanu faktycznego sprawy wynika, że na terenie działki nr [..] w S. znajduje się obiekt budowlany, który uprzednio pełnił funkcję tartaku, a obecnie jest nieużytkowany. Stan techniczny obiektu jest zły, jednakże nie zagrażający bezpieczeństwu. Obiekt ten, zgodnie z oświadczeniem skarżącego złożonym podczas kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 31 sierpnia 2015 r. oraz w piśmie z dnia 15 marca 2016 r., wybudowany został przez S. Z. w latach 1978 – 1984 r. bez pozwolenia na budowę. Powyższe ustalenia obligowały orzekające organy do zastosowania w sprawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) w sprawach rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 48 tej ustawy), których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 108 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. stanowi jednocześnie, że ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. Stan sprawy uprawniał przy tym orzekające organy do zastosowania dyspozycji art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Istniejący na terenie działki nr [..] nieużytkowany budynek tartaku jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Przepis art. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. wyjaśniał bowiem, że przez obiekty budowlane rozumie się stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle, jak mosty, budowle ziemne, tunele, drogi, linie kolejowe, sieci energetyczne i telelekomunikacyjne, budowle hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, ściany oporowe, sieci uzbrojenia terenu, budowlane sportowe, stanowiące całość techniczno – użytkową, wyposażoną w instalacje i urządzenia niezbędne do spełniania przeznaczonych im funkcji. Posadowienie takiego obiektu budowlanego na terenie działki nr [..] wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę a zgodnie z § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48, z późn. zm.) pozwolenia na budowę wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków a zgodnie z § 44 ust. 2 pkt 1 i 2 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: altanek nie przystosowanych do stałego zamieszkania na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych oraz pomników, posągów, kapliczek i innych podobnych obiektów kultu religijnego - na terenach cmentarzy oraz na terenach przykościelnych, związanych z wykonywaniem kultu religijnego. Przy czym, stosownie do treści art. 2 ust. 3 tej ustawy, przez roboty budowlane rozumie się roboty polegające na budowie, montażu, remoncie albo rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części oraz urządzeń reklamowych, dzieł plastycznych i innych urządzeń wpływających na wygląd obiektu budowlanego a, stosownie do treści art. 2 ust. 2 tej ustawy, przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego, a także jego przebudowę i rozbudowę. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego w dniu 15 marca 2016 r. oraz z pisma Urzędu Gminy z dnia 7 lipca 2017 r. oraz z dnia 20 listopada 2017 r. wynika, że skarżący nie posiadał pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Ponadto, w toku całego postępowania skarżący, będąc inwestorem tego obiektu jak i właścicielem, nie przedłożył dowodu wskazującego, aby ,takie pozwolenie na budowę posiadał. Orzekające w sprawie organy słusznie uznały przy tym, że obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r.). Oceny tej organy dokonały zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13 (dostępna na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl), która wskazała, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. Przed 1991 r. Gmina posiadała miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej z dnia 9 lutego 1991 r., z którego dostępna jest jedynie matryca uproszczonego planu. Z kolei, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XII/88/91 z dnia 20 września 1991 r., który utracił moc w dniu 1 stycznia 2004 r., działka nr [..] w S. była oznaczona symbolem 55P- "istniejący tartak wymagający ustalenia rzeczywistej strefy uciążliwości (w zakresie hałasu) i zmniejszenia ewentualnej uciążliwości do wielkości dopuszczalnej w granicach własnej nieruchomości, wymóg uporządkowania i zagospodarowania terenu, przy czym plan realizacyjny i projekt zabezpieczeń akustycznych należy uzgodnić z Państwowym Inspektorem Sanitarnym; adaptacja w/w obiektu jest możliwa pod warunkiem spełnienia określonych wymagań". Zatem w okresie obowiązywania tego planu (1991 r. - 2004 r.) możliwa była legalizacja przedmiotowego obiektu jako tartaku, na warunkach wskazanych w planie. W toku postępowania skarżący przedłożył dokument "Ocena uciążliwości akustycznej" sporządzony przez mgr inż. T. B. w 1988 r. , jednakże nie wykazał, że opinia ta została przez niego złożona w toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego. Także z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że brak śladu że takie postępowanie było prowadzone, ponadto inwestor nie powołał się na decyzję kończącą takie postępowanie. Ponadto, zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uchwalonym uchwałą z dnia 16 listopada 2015 r., nr XII/110/2015, działka nr [..] została określona jako teren mieszkaniowy, zatem jednoznacznie określono funkcję tego terenu. Dodatkowo należy podkreślić, że w latach 2004, 2005 r. tartak zakończył swoja działalność, natomiast w sąsiedztwie powstaje zabudowa mieszkaniowa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył m.in. na skarżącego obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., ostatecznej decyzji Wójta Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zrealizowanej na terenie działki nr [..] inwestycji. Z akt sprawy wynika, że ani skarżący ani potencjalni spadkobiercy A. Z. nie przedłożyli do akt sprawy wymaganej decyzji o warunkach zabudowy. Zasadnie organy uznały, że istniejąca aktualnie na terenie działki nr [..] zabudowa nie stanowi więc ani realizacji założeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie jej budowy, nie została zalegalizowana w trakcie obowiązywania planu z dnia 20 września 1991 r., który utracił moc w dniu 1 stycznia 2004 r., ani nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie orzekania przez organy administracji, jest przeznaczony pod zrealizowaną na niej zabudowę. Prawidłowo przy tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego skierował orzeczony nakaz rozbiórki do skarżącego. Adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę, zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., powinien być w pierwszym rzędzie inwestor, jako sprawca tych wykroczeń i jako jeden z uczestników procesu budowlanego odpowiedzialny za prawidłowe zorganizowanie procesu budowy, a dopiero następnie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Z notatki urzędowej sporządzonej przed organem I instancji w dniu 15 marca 2016 r. wynika, że skarżący sam oświadczył, że to on był inwestorem przedmiotowego obiektu. Sąd ocenił jedocześnie, że w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy orzekające dokonały prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Orzekając w sprawie organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a., a zawarte w nim błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia od wydanej decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący, mimo błędnego pouczenia, w przewidzianym do tego terminie wniósł do sądu skargę na kontrolowaną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niezasadną. Sąd, działając na wniosek skarżącego przy braku sprzeciwu pozostałych stron, orzekł w niniejszej sprawie na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym.