II SA/Gd 1161/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi TK., M.P na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 10 września 2024 r. nr WI-I.7840.1.164.2024.KW w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. T. K. oraz M. P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Wojewody Pomorskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 6 maja 2024 r. P. Sp. z o.o. (dalej jako: "Spółka", "inwestor") zwróciła się do Starosty Puckiego (dalej jako: "Starosta", "organ I instancji") o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieża kratowa typu BOT-E3/48 o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na terenie działki nr [...] w P. Do wniosku inwestor dołączył m. in.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany w postaci elektronicznej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ I instancji, decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r., udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieża kratowa typu BOT-E3/48 o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na terenie działki nr [...] w P., jedn. ewid. P.., obręb geod[...], w Gminie P. Wojewoda Pomorski (dalej jako: "Wojewoda", "organ odwoławczy") po rozpoznaniu odwołań T. K. i M. P. (dalej jako: "strony", "skarżący") decyzją z dnia 10 września 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu, przywołując m. in. treść przepisu art. 28 ust. 1 oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej jako: "Prawo budowlane", "ustawa") Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieża kratowa typu BOT-E3/48 o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na terenie działki nr [...] w P. Dojazd do działki zapewniony będzie z drogi gminnej - działka nr [...]. Nieruchomość jest zabudowana i ogrodzona. Zasilanie stacji bazowej będzie się odbywało ze złącza kablowo-pomiarowego zlokalizowanego przy granicy działki, objętego odrębnym opracowaniem. T. K. i M. P. są właścicielami działek: nr [...]-[...] bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji ze względu na fakt występowania nad nimi pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej dopuszczalny poziom. W związku z powyższym, zdaniem organu, posiadają oni interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Wojewoda wskazał, że strony podniosły w odwołaniu, iż P., w którym ma być zlokalizowana stacja bazowa telefonii komórkowej, jest wioską z zabudową jednorodzinną i zagrodową, a działki stron bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją są działkami budowlanymi, na których również znajdą się budynki jednorodzinne. Zdaniem odwołujących się planowana budowa wieży o wysokości 49,95 m całkowicie niweczy walory krajobrazowe tych działek i obniża ich wartość rynkową. W ich ocenie organ I instancji nie przeprowadził dokładnej weryfikacji projektu przedmiotowej inwestycji, nie powołał niezależnego biegłego, chociaż zagadnienie wymaga poszerzonej wiedzy z dziedziny radiokomunikacji, czyli wiadomości specjalnych. Końcowo wskazali, że w sprawie planowanej budowy stacji bazowej mieszkańcy P. podpisali petycję przeciwko tej inwestycji. Ustosunkowując się do powyższego Wojewoda wyjaśnił, że na terenie działki inwestycyjnej nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy Puck z dnia 18 lipca 2023 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W decyzji tej stwierdzono, że wnioskowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie będzie oddziaływało na obszary Natura 2000, wobec powyższego jego realizacja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm.). W ustaleniach decyzji jako rodzaj inwestycji wskazano: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...]. Wskazano ponadto, że planowana inwestycja zlokalizowana będzie na fragmencie działki nr [...], obręb [...]; granice terenu, na którym będzie zlokalizowana inwestycja przedstawiono na załączniku graficznym; charakterystyka inwestycji: budowa wieży wolnostojącej, zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych posadowionych u podstawy wieży, anten parabolicznych (radiolinii), elementów torów antenowych, wysokość całkowita konstrukcji do 50,0 m n.p.t., powierzchnia inwestycji do ok. 100 m2, strefa oddziaływania do 21,6 m; granice terenu inwestycji pokazano na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Zdaniem Wojewody analiza zgodności projektu budowlanego z powyższą decyzją pozwala stwierdzić, że spełnione zostały jej warunki. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że badając zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami odnieść się należy do przepisów dotyczących ochrony środowiska. Przedmiotowa inwestycja przewiduje montaż dziewięciu anten sektorowych i sześciu anten radioliniowych. Anteny umieszczone będą na azymutach: 80°, 190° i 340°. Wysokość zawieszenia środka elektrycznego dla każdej z tych anten będzie wynosiła 47,0 m n.p.t. W tabeli nr 2 pn.: "Parametry techniczne (...)", str. 11, przedstawiono parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych, przy uwzględnieniu minimalnego (tilt 0°) i maksymalnego (tilt 12°) pochylenia wiązki. Obszary te zostały przedstawione dla poszczególnych anten na rysunkach sporządzonych w skali 1:1000 na stronie 9 (widok w płaszczyźnie poziomej) i na stronie 10 (widok w płaszczyźnie pionowej). Zasięg występowania pól elektromagnetycznych o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny sięga, dla wszystkich anten przy minimalnym pochyleniu - na odległość 21,6 m, zaś przy maksymalnym pochyleniu wiązki, na odległość 20,2 m od środka każdej anteny nadawczej. Minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu - tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej dopuszczalny poziom wynosi natomiast 43,4 m n.p.t. dla każdej z anten. W ocenie organu analiza obszarów występowania pól elektromagnetycznych pokazuje, że są one zlokalizowane nad działką inwestycyjną nr [...] oraz działkami sąsiednimi: [...]-[...] (działki skarżących) oraz nad działkami nr [...] (działka drogowa) i nr [...]. W miejscach dostępnych dla ludności nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią na wysokości nie mniejszej niż 43,4 m od poziomu terenu oraz min. 35,4 m nad miejscami dostępnymi dla ludności (od dachu istniejących budynków). Należy zatem uznać, że w obszarze występowania ponadnormatywnych wartości pól poziomów elektromagnetycznych nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Następnie Wojewoda podniósł, że działki skarżących objęte są uchwałą Rady Gminy Puck nr X/82/03 z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] w P., gmina P. Działki nr [...]-[...] leżą w karcie terenu oznaczonym symbolem "1Mn" - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. W ustaleniach karty podano, że maksymalna wysokość budynków wynosi 8,5 m. Od granicy południowej działek (od strony stacji bazowej) wyznaczono pas o szerokości 10 m przeznaczony na zieleń izolacyjno-krajobrazową, za którą przebiega nieprzekraczalna linia zabudowy. Sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych dla działek należących do T. K. przekracza o ok. 6 m pas zieleni, natomiast na działce M. P. w całości znajduje się w tym pasie zieleni oraz w odległości ok. 16 m od istniejącego budynku mieszkalnego. Zdaniem organu, nawet w sytuacji, gdyby na działkach skarżących pojawiła się zabudowa o maksymalnej wysokości dopuszczonej planem - 8,5 m i tak obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpiłyby na wysokości nie mniejszej niż 34,9 m nad tymi budynkami, zatem w miejscach niedostępnych dla ludności. Organ zwrócił ponadto uwagę, że z portalu internetowego map (https://polska.e-mapa.net/) wynika również, że najbliższa stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się w odległości ok. 1,6 km od granic działki inwestycyjnej, nie zachodzi zatem zjawisko kumulowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny projektowanej stacji bazowej z emitowanymi przez inne stacje bazowe. Odnosząc się do przedłożonego przez strony sprzeciwu mieszkańców P. do planowanej inwestycji Wojewoda wyjaśnił, że obawy wyrażane przez strony i innych mieszkańców w przedmiotowym postępowaniu nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji organu I instancji. Wysokości, na których występuje ponadnormatywne promieniowanie są miejscami niedostępnymi dla ludności. W związku z powyższym Starosta nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, tylko na tej podstawie, że okoliczni mieszkańcy sprzeciwiają się takiej lokalizacji inwestycji. Ustosunkowując się natomiast do stanowiska skarżących, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje obniżenie wartości należących do nich nieruchomości Wojewoda wyjaśnił, że organ architektoniczno-budowlany nie jest zobowiązany do badania kwestii wpływu planowanej zabudowy na atrakcyjność czy spadek wartości nieruchomości sąsiednich, a jedynie do oceny zamierzenia na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Reasumując Wojewoda uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a inwestor wywiązał się z obowiązków jakie z nich wynikają. Przedłożony projekt budowlany spełnia warunki, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Inwestor dopełnił także wymogów wynikających z art. 32 ust. 4 tej ustawy. Złożył kompletny wniosek o pozwolenie na budowę i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wszelkie niezbędne uzgodnienia, a przyjęte rozwiązania odpowiadają obowiązującym przepisom, w tym przepisom budowlanym i środowiskowym. Projekt został opracowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, które złożyły oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika zawodowego, wnieśli o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako: "k.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji; art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie uchylenie wadliwej decyzji organu I instancji oraz art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, niedokonanie ustaleń faktycznych w kontekście ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, czy zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności brak kontroli co do zgromadzenia przez organ I instancji pełnej dokumentacji dotyczącej rzeczywistego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, czy powołania biegłego z dziedziny radiokomunikacji i oparcie się w całości na dokumentacji dostarczonej przez inwestora. Wskazali także na naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w sytuacji gdy organy zarówno I instancji jak i II instancji wydały swoje decyzje bez konsultacji społecznych, zawierzając w całości dokumentacji dostarczonej przez inwestora i w żaden sposób jej nie weryfikując. Niezależnie od powyższego zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie pozwolenia na budowę pomimo nieuzgodnienia projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności braku zgromadzenia pełnej dokumentacji dotyczącej rzeczywistego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zarzucili również naruszenie art. 5 Prawa budowlanego, bowiem planowana inwestycja powinna być projektowana i realizowana w sposób gwarantujący ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, czego nie czyni. Wojewoda Pomorski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa, a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddano decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako: "Wojewoda", "organ administracji") z dnia 10 września 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Puckiego z dnia 27 czerwca 2024 r. o udzieleniu P. Spółka z o.o. (dalej jako: "inwestor", "Spółka") pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] - wieża kratowa typu BOT-E3/48 o wysokości całkowitej 49,95 m n.p.t. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą na terenie działki nr [...] w P., jedn. ewid. [...]., obręb geod. [...], w gminie P. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej jako: "Prawo budowlane", "ustawa"). Jak wynika z art. 28 ust. 1 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Zgodnie natomiast z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kształtuje wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z przepisów art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. W świetle obowiązującej zasady wolności budowlanej ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia. Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m. in.: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy oraz sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. W przypadku spełnienia wymagań określonych ustawie właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i organ nie może odmówić jej wydania, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 tej ustawy (zob. wyroki NSA: z 17 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 840/21, z 21 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2638/19, wyroki WSA w Warszawie: z 13 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/15, z 27 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1955/10). W toku postępowania administracyjnego inwestor przedłożył projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany. Ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwsza z nich podlega ocenie zarówno pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska i z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zakres badania drugiej części tj. projektu architektoniczno-budowlanego, został znacznie ograniczony. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia go wyłącznie pod kątem zgodności z planem lub decyzją o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu niewątpliwe jest, w świetle treści art. 35 ust. 1 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, że organ architektoniczno–budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno–budowlanymi, podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu. Ograniczenie zakresu oceny projektu architektoniczno-budowlanego nastąpiło m. in. w rezultacie zmiany Prawa budowlanego dokonanego ustawą z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Na mocy art. 1 pkt 28 lit. b powołanej ustawy z 27 marca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponosi wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia naruszenia, odpowiedzialność dyscyplinarna (art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 551) albo zawodowa (art. 45 ust. 2 w/w ustawy w zw. z art. 95 Prawa budowlanego). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych art. 5 Prawa budowlanego stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Sporządzony w niniejszej sprawie projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie jego wykonania były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci złożyli oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (vide: s. 11 projektu budowlanego). W związku z powyższym Wojewoda prawidłowo uznał, że nie podlega ocenie organów administracji budowlanej to, czy przewidziane przez projektanta rozwiązania techniczne i materiałowe są zgodne z zasadami wiedzy technicznej. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że inwestor złożył także wymagane przepisami oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością – działką nr [...] w P. na cele budowlane, wymaganą przepisami liczbę projektów budowlanych wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, co oznacza, że w sprawie zostały spełnione wymogi wynikające z przepisów art. 32 ust. 4 oraz 33 ust. 2 pkt 1-2 Prawa budowlanego. Inwestor uzyskał także decyzję Wójta Gminy Puck z dnia 18 lipca 2023 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która jest decyzją ostateczną. W ocenie organu odwoławczego analiza projektu budowlanego z jej postanowieniami pozwala uznać, że zostały spełnione jej warunki. Oceniając zgodność inwestycji z przepisami prawa Wojewoda wskazał, że odnieść się należy do przepisów dotyczących ochrony środowiska i uznał, iż jest ona z nimi zgodna. Analizie poddano parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pół elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne. Określone one zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Zestawienie dokumentacji projektowej z tymi przepisami dało podstawy do wniosku, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpią na wysokości nie mniejszej niż 43,4 m od poziomu terenu oraz min. 35,4 m nad miejscami dostępnymi dla ludności. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził zgodność planowanej inwestycji z przepisami prawa. Zdaniem Sądu podzielić należy ocenę Wojewody tak co do zgodności inwestycji z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i przywołanymi przepisami prawa. Skoro dla tego typu inwestycji ustalono warunki jej lokalizacji określając jej charakterystykę, w tym wymogi konfiguracji anten oraz warunki wynikające z przepisów szczególnych (pkt I.4 i pkt II decyzji Wójta Gminy Puck), a inwestor wymogów tych dochował, co wynika z przedłożonej dokumentacji, wniosek organu administracji jest trafny. To samo dotyczy kwestii zgodności z przywołanymi przepisami z zakresu ochrony środowiska. Wskazane rozporządzenie Ministra Zdrowia określa wartości, które nie mogą być przekroczone w miejscach dostępnych dla ludności. Planowana inwestycja w tych miejscach ich nie przekracza, a zatem dokonana ocena jest zgodna z prawem. Wojewoda zwrócił też uwagę, że działki skarżących objęte są uchwałą Rady Gminy Puck nr X/82/03 z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] w P., gmina P. i znajdują się na terenie oznaczonym symbolem "1Mn" - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. To spostrzeżenie stanowiło podstawę do rozważenia czy inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na przyszłą zabudowę o maksymalnej wysokości przewidzianej tym planem. Ponieważ plan ten dopuszcza zabudowę o maksymalnej wysokości 8,5 m to i tak obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych wystąpiłyby w miejscach niedostępnych dla ludności (34,9 m). Zasadnie organ administracji uznał, że w sprawie nie wystąpi zjawisko kumulowania pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny planowanej stacji bazowej z emitowanymi przez inne stacje bazowe. Jak ustalił organ odwoławczy najbliższa stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się bowiem w odległości ok. 1,6 km od granic działki inwestycyjnej. Trafnie też Wojewoda uznał, że sprzeciwy mieszkańców wobec planowanej inwestycji czy zgłaszane obawy co do spadku wartości nieruchomości należących do skarżących pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela wniosek organu odwoławczego, że planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa wobec czego należało ją wydać. Generalnie konstrukcja decyzji o pozwoleniu na budowę oparta jest o tzw. związanie. Oznacza to, że jeżeli wnioskodawca spełnia wszystkie wymogi wynikające z powszechnie obowiązujących przepisów oraz ewentualnych wcześniejszych decyzji wydawanych w procesie inwestycyjnym (np. o lokalizacji inwestycji celu publicznego) to właściwy organ administracji ma obowiązek decyzję taką wydać. Nie można przy tym zaakceptować stanowiska skarżących, że swoistą przeciwwagą mogą tu być protesty społeczne czy prognozowany spadek wartości należących do nich nieruchomości. Żaden przepis prawa nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od zgody sąsiadów czy szerzej – mieszkańców miejscowości, w której miałaby być realizowana inwestycja. Żaden przepis prawa nie daje też podstaw do badania w toku takiego postępowania w jaki sposób realizacja inwestycji wpłynie na wartość nieruchomości sąsiednich. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział ani zgody sąsiadów ani badania wpływu przyszłej inwestycji na wartość ich nieruchomości, to nie można skutecznie postawić organowi administracji zarzutu, że kwestii tych nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów procesowych w zakresie niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niedokonania ustaleń faktycznych w zakresie oddziaływania obiektu czy zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny i zupełny. Z przedstawionego dokumentu "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru ponadnormatywnego oddziaływania" w sposób jasny i czytelny wynikają ustalenia na których oparł się inwestor. Zaakceptowały je też organy administracji publicznej. Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się za bezsporne założenie, iż skoro organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone oświadczenie projektanta i sprawdzającego projekt o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, to uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej są ograniczone do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przypadków, tym przypadkiem nie jest zaś badanie zgodności projektu budowlanego, pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17). Organ architektoniczno-budowlany nie prowadzi więc własnego postępowania dowodowego, a jedynie sprawdza przedłożony projekt budowlany w zakresie wskazanym w przepisach Prawa budowlanego. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, organ administracji nie miał podstaw, po analizie materiału przedłożonego przez inwestora, do powzięcia wątpliwości co do jego prawidłowości, czytelności i wiarygodności. Zawarte w skardze zarzuty i argumenty nie podważają powyższej oceny, lecz są jedynie polemiką ze stanowiskiem organu odwoławczego opartą na przekonaniach strony skarżącej. Tym bardziej, że w sprawie nie został przedłożony żaden dowód na ich poparcie. W sytuacji, gdy inwestor przedstawia spójną dokumentację dotyczącą zakresu oddziaływania obiektu, która zostaje zaakceptowana przez organy obu instancji, nie sposób podzielić na etapie postępowania sądowego zarzutu nie popartego żadnym dowodem, że dokumentacja dotycząca rzeczywistego oddziaływania jest niepełna. Wbrew twierdzeniom skargi organy administracji nie miały obowiązku powoływania biegłego z dziedziny radiokomunikacji. Biegły powoływany jest, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne (zob. art. 84 § 1 k.p.a.). Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą nie wymaga wiadomości specjalnych w znaczeniu, o jakim mowa w przywołanym przepisie. Kompetencje do wydawania tego rodzaju decyzji przypisane są organom administracji architektoniczno – budowlanej, które zatrudniają osoby z odpowiednim wykształceniem zawodowym i wiedzą techniczną by oceniać zgodność planowanych inwestycji w zakresie wynikającym z art. 35 Prawa budowlanego. Oczywiście nie wyklucza to sytuacji, w której zaistnieje potrzeba powołania biegłego ze względu na np. stopień skomplikowania zamierzonych rozwiązań technicznych. Bez wątpienia jednak nie będzie ona miała miejsca w każdym przypadku. W ocenia Sądu, trafnie organ odwoławczy przyjął, że sytuacja taka nie miała miejsce w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją. Za bezpodstawny Sąd uznał także zarzut wydania decyzji bez "konsultacji społecznych". Jeszcze raz należy podkreślić, że wśród przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustawodawca nie przewidział wymogu przeprowadzenia konsultacji społecznych z sąsiadami czy mieszkańcami miejscowości, w której ma być lokalizowana inwestycja, a tym bardziej nie uzależnił jej od wyrażenia zgody w ich ramach. Sąd nie podzielił zastrzeżeń skarżących co naruszenia przepisów postępowania dowodowego stwierdzając, że kontrolowane postępowanie przeprowadzono zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ustalając istotne okoliczności faktyczne z punktu widzenia przepisów materialnego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a poczynionym ustaleniom faktycznym i sformułowanym wnioskom dano prawidłowy wyraz w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując, wskazać należy, że dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny i zawierał wszystkie wymagane przepisami prawa uzgodnienia i pozwolenia oraz oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Weryfikacja projektu budowlanego z wydanymi dla przedmiotowej inwestycji decyzjami ustalającymi warunki zabudowy potwierdziła ich zgodność. Podobnie przyjęte rozwiązania w zakresie zagospodarowania terenu nie wykazują sprzeczności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W ocenie Sądu wskazane okoliczności pozwalają uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa materialnego i procesowego. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną. Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl.