II SA/Gd 117/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. O.-G. i J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę kasacyjną. G. O.-G. i J. L., reprezentowani przez adwokata P. J. R., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 1 grudnia 2020 r. w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrokiem z 21 lipca 2021 r., sygn. II SA/Gd 117/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W dniu 18 października 2021 r. pełnomocnik skarżących wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, przy czym koperta zawierała trzy kartki, tj. pierwszą stronę skargi kasacyjnej oraz dwa odpisy pierwszej strony skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie natomiast do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wymogi formalne tego środka zaskarżenia określa art. 176 p.p.s.a., który przewiduje, że skarga kasacyjna powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Poza wymaganiami, o których mowa powyżej, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi I instancji. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. A contrario, nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych i brak ich uzasadnienia stanowią nieusuwalny brak formalny skargi kasacyjnej skutkujący jej odrzuceniem przez wojewódzki sąd administracyjny. Wskazane elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej stanowią bowiem o jej istocie i trudno byłoby przyjąć, że w razie ich pominięcia mamy wciąż do czynienia ze skargą kasacyjną (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2020 r., sygn. I FSK 2166/18, CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć trzeba, że wniesiona przez pełnomocnika skarżących skarga kasacyjna składa się jedynie z pierwszej strony, na której poza adresatem pisma, wskazaniem stron postępowania i nagłówkiem wskazującym, od którego wyroku jest składana na podstawie art. 173 § 1, art. 177 § 1 oraz art. 176 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - nie ma żadnych innych informacji. Przy czym przywołane przepisy, tj. art. 173 § 1, art. 177 § 1 oraz art. 176 § 1 pkt 1 p.p.s.a., dotyczą wymogów formalnych skargi kasacyjnej, lecz w żadnym razie nie stanowią o sformułowaniu ww. podstaw kasacyjnych. Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że wniesiona przez pełnomocnika skarżących skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych, a w związku z tym, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.