II SA/Gd 1182/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędziowie : NSA Anna Orłowska, WSA Alina Dominiak (spr.), Protokolant Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewoda [...] z dnia 26 kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 21 lutego 2002 r. nr [...]. Decyzją z dnia 26 kwietnia 2002 r. nr [...] Wojewoda [...], powołując się na art.2 ust. 1 pkt 2 , art. 6 c ust. 2 pkt 2 , art. 37 k ust. 9 , art. 37 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 21.02.2002 r. nr [...] , odmawiającą przyznania J. K. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 37 k ust. 9 ( w brzmieniu obowiązującym od dnia 2.01.2002 r.) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego oraz spełniał łącznie następujące warunki: 1.osiągnął wiek - co najmniej 55 lat mężczyzna, 2-posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 25 lat dla mężczyzn, był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat, zamieszkiwał w powiecie( gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. J. K. w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status osoby bezrobotnej, mieszka w powiecie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, ukończył [...] lat, był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w PGR przez ponad 10 lat, jednak nie spełnia warunku posiadania okresu uprawniającego do emerytury w wymiarze co najmniej 25 lat, ponieważ za wystarczająco udowodniony przez stronę można uznać okres uprawniający do emerytury w łącznym wymiarze 22 lata 6 miesięcy i 5 dni. Okresu pracy J. K. od dnia 1.03.1964 r. do 30.11.1974 r. w Kółku Rolniczym w J. , potwierdzonego zeznaniami świadków nie można uznać okres pracy wystarczająco udowodniony z powodu braku wiarygodnych świadków i oryginalnych dowodów zatrudnienia. Skargę na powyższą decyzję złożył J. K. zarzucając, że pracował w PGR przez lat 18 , a wcześniej przez lat 10, lecz dokumenty zaginęły po rozpadzie Kółka Rolniczego, a zeznania świadków nie są brane pod uwagę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie popierając swe dotychczasowe stanowisko i dodatkowo podnosząc, że świadkowie nie uwiarygodnili swych zeznań innymi dokumentami - zaświadczeniami byłego pracodawcy, wpisami w legitymacjach służbowych, wpisami do dowodów osobistych, legitymacjami służbowymi, związków zawodowych lub pismami o powołaniu , mianowaniu, zwolnieniu, wyróżnieniu, udzieleniu urlopu itp. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przepis art. 37 k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) stanowił, że pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego oraz spełniał łącznie następujące warunki: osiągnął wiek - co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna, 2) posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, 3) był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat, 4) zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. W sprawie sporny był okres skarżącego uprawniający do emerytury. Organy przyjęły, że skarżący nie ma okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego co najmniej 25 lat dla mężczyzn, zaś skarżący twierdził, że ma okres uprawniający do emerytury, z tym, że część wymaganego okresu dowodził zeznaniami świadków. Stwierdzić trzeba, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza przepis art. 107 § 3 kpa, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ z jednej strony stwierdził, że okres pracy skarżącego od dnia 1.03.1964 r. do 30.11.1974 r. został "potwierdzony zeznaniami świadków", a następnie, że okresu tego nie można uznać za okres "wystarczająco udowodniony z powodu braku wiarygodnych świadków i oryginalnych dowodów zatrudnienia". Uzasadnienie to jest wewnętrznie sprzeczne a ponadto organ nie podał przyczyn, z jakich powodów nie dał wiary zeznaniom świadków o pracy skarżącego w w/w okresie. Nie wiadomo też, o jakich to oryginalnych dowodach zatrudnienia mowa w uzasadnieniu decyzji. Jeżeli stwierdzenie to dotyczyło dokumentów dotyczących świadków - co można wywnioskować z treści odpowiedzi na skargę - to stwierdzić trzeba, że z akt sprawy nie wynika, by organy administracji wymagały od świadków przedłożenia jakichkolwiek własnych dokumentów lub by informowały skarżącego o tym, że świadkowie takie dokumenty mają przedłożyć. Postępowanie takie narusza zasady wyrażone w art. 7, 8 i 9 kpa. W tej sytuacji skarga podlegała uwzględnieniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w związku z art. 135 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym Dz. U. Nr 153, poz.1270) . Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy - o ile będzie to konieczne - uzupełnią postępowanie dowodowe o dowody z dokumentów i wydane decyzje uzasadnią w sposób odpowiadający wymogom przepisu art. 107 § 3 kpa. Uwzględniając skargę Sąd nie określił, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana, bowiem w ocenie Sądu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakłada na sąd obowiązek zamieszczenia takiego rozstrzygnięcia w wyroku uwzględniającym skargę, nie dotyczy uwzględnienia skargi na akt odmowny. Akt, którym odmówiono uwzględnienia żądania nie podlega bowiem wykonaniu, a tymczasowa ochrona wynikająca z przepisu art. 152 w/w ustawy z istoty swojej dotyczy aktów i czynności, które wykonaniu podlegają.