II SA/Gd 1183/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędziowie sędzia NSA Anna Orłowska, Asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.), Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. sprawy ze skargi A. B.-K. na postanowienie Kuratora Oświaty z dnia 14 marca 2001 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia okresu stażu na nauczyciela mianowanego oddala skargę. Zarząd Miasta ustalił dla skarżącej A. B. – K. długość stażu dla nauczycieli posiadających stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego, ubiegających się o przeprowadzenie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego w wymiarze dwóch lat i 9 miesięcy. Dyrektor Szkoły Nr [...] w R. poinformował o tym skarżącą ustnie w dniu 11 grudnia 2000 r. Skarżąca wniosła w dniu 18 grudnia 2000 r. za pośrednictwem Burmistrza Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od ustalenia przez zarząd Miasta długości stażu, żądając ustalenia czasu stażu do dnia 31 stycznia 2002 r. Odwołanie to zostało zwrócone bez rozpatrzenia przez Burmistrza, który stwierdził, iż w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej. Przesłane przez skarżącą odwołanie bezpośrednio do Kolegium nie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , lecz pismem z dnia 30 stycznia 2001 r. przekazane do Kuratorium Oświaty. Kuratorium Oświaty pismem z dnia 14 marca 2001 r. wyjaśniło skarżącej, że ustalenie długości trwania stażu dla nauczyciela ubiegającego się o wyższy stopień awansu zawodowego należy do organu prowadzącego szkołę i nie odbywa się w formie decyzji podlegającej przepisom kpa. Dlatego też od ustalenia okresu stażu nie przysługuje odwołanie do Kuratorium Oświaty. Skarżąca traktując to pismo jako decyzję Kuratora Oświaty z dnia 14 marca 2001 r. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła, że nadanie stopnia awansu zawodowego następuje po odbyciu stażu trwającego, co najmniej 9 miesięcy a staż musi być zakończony nie później niż w dniu 31 stycznia 2002 r. i następuje to w formie decyzji uznaniowej W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej odrzucenie albowiem w tej sprawie Kurator Oświaty nie jest organem odwoławczym. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd na podstawie art. 134. § 1. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270, z póź. zm) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja może być przez Sąd wzruszona tylko wtedy, gdy postępowanie wykaże, iż decyzja ta narusza prawo, przy czym z reguły chodzi o naruszenie prawa materialnego lub przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż zaskarżone pismo Kuratora Oświaty z dnia 26 marca 2001 r. ma cechy postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania określonego w art. 134 kpa. a zatem przysługuje na nie skarga. Sąd zauważa, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego czy też wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do drugiej grupy zaliczyć zaś trzeba przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę nie mającą do tego legitymacji (np. przez osobę trzecią), bądź przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych. Kuratora Oświaty ma rację twierdząc, że kwestionowane przez skarżącą określenie długości stażu zawodowego przez organ prowadzący szkołę nie jest decyzją administracyjną tym samym brak przedmiotu zaskarżenia i nie przysługuje od niego odwołanie. Uchwała organu prowadzącego szkołę ustalająca okres stażu dla nauczyciela, który z mocy prawa uzyskał stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego i ubiega się, na podstawie art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz. 239 ze zm.), o nadanie stopnia nauczyciela mianowanego, jest niewątpliwie aktem z zakresu administracji publicznej, podjętym w toku postępowania o nadanie stopnia awansu zawodowego, które jest swoistym postępowaniem administracyjnym, kończącym się decyzją o nadaniu lub odmowie nadania takiego stopnia. NSA zwrócił na to uwagę w wyroku z dnia 16 marca 2001 r., sygn. akt II SA 119/01 oraz w wyroku z dnia 15 listopada 2001 r. sygn. akt II S.A. 2024/01. Postępowanie to składa się z kilku powiązanych z sobą etapów. Rozpoczyna je, w przypadku nauczyciela kontraktowego, wniosek nauczyciela o rozpoczęcie stażu zawodowego (art. 9d ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela, Dz. U. z 1997 r. Nr 56, poz. 357 ze zm. i art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie Karty Nauczyciela). Z tego względu podejmowane na poszczególnych etapach tego postępowania akty i czynności odpowiednich organów nie powinny być traktowane jako samodzielne decyzje administracyjne; nie kończą tego postępowania, nie załatwiają sprawy o nadanie stopnia i dlatego mogą być oceniane dopiero w ramach oceny końcowego rozstrzygnięcia. W toku postępowania o nadanie kolejnego stopnia awansu zawodowego, nauczyciel nie może podjąć akcji skierowanej przeciwko poszczególnym aktom i czynnościom tego postępowania. Według przepisu art. 9 h ust. 1 i 2 Karty Nauczyciela nadzór nad czynnościami podejmowanymi w postępowaniu o nadanie stopnia awansu zawodowego sprawują odpowiednio: organ sprawujący nadzór pedagogiczny i właściwy minister. Czynności te, podjęte z naruszeniem prawa, są nieważne. Nieważność czynności stwierdza organ nadzoru w formie decyzji administracyjnej. Organ nadzoru działa wyłącznie z urzędu, co oznacza, że strona postępowania o nadanie stopnia może tylko wnosić o wszczęcie postępowania nadzorczego, ale nie może się tego skutecznie domagać. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z póź. zm.) w związku z art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270, z póź. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, o kosztach 7 § 1 orzekł zgodnie z przepisami na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z póź. zm.) w związku z art. 199 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.02.153.1270. z póż. Zm.)