II SA/Gd 119/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Marta Went po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Wojewody z dnia 31 grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 31 grudnia 2003r. Nr [...] Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze, rozpatrując zażalenia K. J. i G. C. na postanowienie Starosty Powiatowego w W. z dnia 3 października 2003r. Nr [...] odmawiające Wydziałowi Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki Urzędu Miasta w W. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 5a przy ul. [...] w W.. Opisane wyżej postanowienie Wojewody zapadło w wyniku następujących ustaleń. Starosta W. postanowieniem z dnia 3 października 2003r., działając na podstawie art. 219 kpa i art. 2 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jednolity Dz. U. Nr 80, poz. 903 z 2000r.) odmówił Wydziałowi Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki Urzędu Miasta w W. wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr 5a przy ul. [...] w W.. W dniu 19 października 2003r. zażalenie na to postanowienie wnieśli K. J. i G. C.. Według organu odwoławczego osoby te nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym odmową wydania przedmiotowego zaświadczenia, są jedynie najemcami lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] w W. Nie przywołały również w odwołaniu przesłanek umocowania w przepisach prawa materialnego dających im przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w związku z art. 105 kpa. Skargę na opisane postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. J., zarzucając niezgodność z prawem. Skarżąca twierdzi, iż jej interes prawny dający przymiot strony postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego wynika z faktu, iż ponad 30 lat jest lokatorką mieszkania nr 5a w przedmiotowym budynku przy ul. [...] w W., utrzymującą zasoby gminy i zamierza nabyć ten lokal. Przytacza okoliczności świadczące o samodzielności lokalu. Wskazuje, że inna osoba w opisanym budynku nabyła swój lokal mieszkalny na własność. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Skarga G. C. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów prawa o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przesłanką materialnoprawną wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego jest art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r., Nr 80, poz. 903, zm. Dz. U. z 2000r., Nr 29, poz. 355). Przepis art. 2 powołanej wyżej ustawy stanowi, że samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości (ust. 1). Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3). Wymieniona ustawa nie reguluje zasad postępowania przy wydaniu zaświadczenia, o którym mowa w przytoczonym przepisie, wobec czego organ odwoławczy rozpoznający zażalenie na postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu stosuje odpowiednio, poprzez art. 144 kpa przepisy dotyczące odwołania (rozdział 10 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego) a dalej przepisy działu VII regulujące szczegółowo kwestię wydawania zaświadczeń. Zatem w sprawie znajduje zastosowanie art. 219 kpa, zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że zażalenie w tym trybie może wnieść tylko osoba, która żądała wydania zaświadczenia. Inna osoba, zainteresowana wydaniem zaświadczenia, nie może szukać ochrony w art. 219 kpa, jeżeli jest legitymowana do uzyskania zaświadczenia, swój interes prawny może zaspokoić składając własny wniosek o jego wydanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2000r., sygn. akt II S.A./Gd 433/98, OSP z 2001r. Nr 6, poz. 84). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr 5a złożyła jednostka organizacyjna urzędu obsługującego organ administracji publicznej, to jest Wydział Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki Urzędu Miasta w W.. Z akt administracyjnych wynika, że budynek przy ul. [...] w W. stanowi własność Gminy Miasta W. (vide: fotokopia wniosków o wykup lokali i pisma skierowanego do skarżącej, podpisanego przez kierownika Wydziału Gospodarki Nieruchomościami z dnia 23.01.2001r. w aktach administracyjnych). W tym kontekście trzeba przyjąć, iż Gmina Miasta W. jako właściciel przedmiotowego budynku wniosła do Starosty W. o wydanie zaświadczenia w trybie art. 2 ustawy o własności lokali. Tym samym tylko Gmina jako wnioskodawca (ubiegający się o wydanie zaświadczenia) uprawniona jest do wniesienia zażalenia na odmowę wydania zaświadczenia, na podstawie art. 219 kpa. Wobec powyższego zarzuty skargi odnoszące się do uzasadnienia istnienia interesu prawnego skarżącej, a w konsekwencji uznania jej za stronę postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego, wszczętej na żądanie właściciela budynku, nie są zasadne. Miałyby znaczenie tylko wówczas, gdyby to skarżąca ubiegała się o wydanie zaświadczenia w trybie powołanej ustawy o własności lokali, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Ponieważ prawidłowo organ odwoławczy w wyniku badania w postępowaniu rozpatrującym wniesione przez skarżącą zażalenie doszedł do wniosku, iż skarżąca nie była stroną postępowania administracyjnego w sprawie wydania zaświadczenia w trybie art. 2 ustawy o własności lokali a zaskarżone postanowienie nie dotyczy jej interesu prawnego, postępowanie odwoławcze podlegało umorzeniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, w związku z art. 144 kpa. Mając na względzie powyższe, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).