II SA/Gd 119/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Diana Trzcińska, Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi D. S. i G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy z dnia 21 czerwca 2018 r. o nr [...] Decyzją z 10 grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z 21 czerwca 2018 r. podjętą po wznowieniu postępowania, odmawiającą uchylenia decyzji nr [..] z 3 lipca 2017 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/04 kV, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej nn - 0,4kV, złącz kablowych nn-0,4 kV na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości S., gmina Ż. Z uzasadnienia decyzji wynika, że na wniosek Spółki A. Burmistrz Gminy wydał decyzję nr [...] z 3 lipca 2017 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/04 kV, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej - 0,4kV, złącz kablowych nn-0,4 kV na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości S., gmina Ż. W przedmiotowej decyzji, organ pierwszej instancji dokonał ustaleń dotyczących rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, ustaleń warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, ustaleń dot. ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, ustaleń dot. ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Decyzja ta po jej zaskarżeniu przez stronę postępowania P. F., została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 września 2018r. sygn. akt [...]. Decyzja organu odwoławczego uzyskała przymiot ostateczności. Następnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek D. i G. S. (właścicieli działki nr [..]) o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Gminy z 31 stycznia 2018 r. nr [..]. Po wyjaśnieniach co do przedmiotu wniosku D. i G. S. w piśmie z 28 lutego 2018 r. wskazali, że wnoszą o uznanie ich za strony postępowania w sprawie na ich wniosek, gdyż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu, w którym została wydana decyzja. W tej sytuacji, wniosek wniesiony uprzednio do Kolegium, został przekazany do Burmistrza Gminy, który po jego rozpatrzeniu (poprzedzonym stosownymi wyjaśnieniami), postanowieniem z 14 maja 2018 r. - wznowił postępowanie. Następnie Burmistrz Gminy wydał decyzję [..] z dnia 21.06.2018r. (na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) o odmowie uchylenia decyzji wydanej [..] z dnia 3.07.2018r. W uzasadnieniu tej decyzji, organ pierwszej instancji po opisaniu przebiegu postępowania przytoczył treść art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945), dalej u.p.z.p., z której wynika, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Organ pierwszej instancji ustalił też, że działka nr [..], należąca do wnioskodawców, objęta jest zapisami planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr IX/193/2003 Rady Miejskiej z 25 czerwca 2003 r.,dlatego też stosownie do art. 50 ust. 1 ustawy działka ta nie mogła być objęta w/w decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Według organu pierwszej instancji postępowanie w sprawie decyzji z 3 lipca 2017 r. zostało wszczęte po zawiadomieniu, poprzez obwieszczenie z kwietnia 2017 r. które zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz opublikowane na stronie internetowej BIP, a inwestor oraz właściciele nieruchomości na których ma być lokalizowana w/w inwestycja celu publicznego, zostali zawiadomieni pismem z 10 kwietnia 2017 r. Podobnie zostało opublikowane zawiadomienie o wydaniu w/w decyzji kończącej postępowanie organu pierwszej instancji. W reasumpcji, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie zachodzi przesłanka wznowieniowa wynikająca z art. 145 pkt 4 k.p.a., gdyż D. i G. S., właściciele działki nr [..] zostali właściwie poinformowani o tym postępowaniu przez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz na stronie internetowej BIP. W odwołaniu od tej decyzji D. i G. S. zarzucili, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9, 10 w zw. z art. 39 i 49 k.p.a., art. 77, art. 107 § 3, art. 151 § 1 k.p.a., a także zarzucili naruszenie art. 53 i art. 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu odwołania skarżący podali, że zawiadomienie ich o wszczęciu postępowania przez ogłoszenie (obwieszczenie), narusza zasadę zaufania do organu administracji publicznej i ich zdaniem można pominąć literalne brzmienie przepisów, ale nie można pominąć tego, że w efekcie postępowania faktycznie wszczęto przez nie realizację inwestycji celu publicznego. Według skarżących, położenie ich działki pomiędzy innymi działkami w stosunku do których została wydana zaskarżona decyzja polega na tym, że inwestycja przebiega przez ich działkę, a więc status ich działki jest inny niż działek sąsiadujących z w/w inwestycją. Skarżący, kwestionują też sposób zawiadomienia przez obwieszczenie w sposób zwyczajowy przyjęty, na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy; według nich doszło do uchybień, bo nie jest sposobem zwyczajowo przyjętym obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i w BIP, skoro nie jest to informacja łatwo dostępna i potrzeba sporo czasu, aby znaleźć ją wśród innych informacji. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy wskazał, że wydanie przedmiotowej decyzji o lokalizacji celu publicznego nastąpiło w dniu 3 lipca 2017 r. przez Burmistrza Gminy na wniosek pełnomocnika Spółki A., na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j. t. Dz. U. z 2017r. , poz. 1073 ze zm.) zwanej dalej "u.p.z.p.", polegającej na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/04 kV, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej - 0,4kV, złącz kablowych nn-0,4 kV. Inwestycja przebiegać będzie przez działki nr: [..]-[..] obręb [..], gmina Ż. Budowa linii kablowej SN-15 kV przewidziana została na działkach nr [...]-[..], budowa stacji transformatorowej przewidziana jest na działce nr [...], zaś budowa linii nn-0,4 kV oraz złącz kablowych ma być realizowana na działkach nr [...]-[...] – jak wskazano we wniosku inicjującym postępowanie. Z wniosku inwestora wynika także, iż wskazuje on jako podstawę wszczęcia postępowania art. 52 ust. 1 u.p.z.p. - określając tę inwestycję jako inwestycję celu publicznego. Z tego wniosku także wynika, że inwestor najpierw do wniosku wpisał, że wnioskowana inwestycja obejmuje także działkę nr [..](należącą do małżonków S.), a potem ją wykreślił, ze względu na objęcie jej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (adnotacja na skreśleniu jej we wniosku brzmi: "skreślono dz. [..] - miejscowy plan, 20.03.2017" - podpis nieczytelny). Podobnie w załączonej do wniosku informacji uproszczonej z rejestru gruntów, adnotacja do działki nr [..] brzmi: "obowiązuje MPZP" oraz wynika z niej, że działka ta to użytek budowlany symbol "B" w przeciwieństwie do innych działek objętych tą inwestycją, które mają charakter rolny albo drogowy. Zatem ustalenia organu co do obowiązującego na działce nr [...] planu miejscowego, są właściwe, co także przyznali w odwołaniu skarżący. Poza sporem jest, że w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym – decyzje wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 51 ust. 1 pkt 2), na wniosek inwestora. Odrębność postępowania w sprawach lokalizacji inwestycji celu publicznego w stosunku do przepisów k.p.a. wynika z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczy m.in. wszczęcia postępowania i udziału w nim stron. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. - (art. 53 ust. 1 u.p.z.p.). Oznacza to, że nie są zawiadamiani w ten sposób właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. Ponadto, z przepisu art. 50 ust. 1 ustawy wynika, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., stosuje się odpowiednio tj. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Zatem z tych przepisów wynika bezspornie, że nie wydaje się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli jest ona lokalizowana na podstawie planu miejscowego. Nie można więc także w takim przypadku stosować wobec właściciela nieruchomości art. 50 ust. 1 in fine. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Gminy obwieszczeniem z 10 kwietnia 2017 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/04 kV, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej nn - 0,4kV, złącz kablowych nn-0,4 kV na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości S., gmina Ż. Obwieszczenie to zamieszczono w BIP oraz wywieszono na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w dniach od 10.04.2017r. do 24.04.2017r. (adnotacja na obwieszczeniu). W tym stanie faktycznym i prawnym, gdy organ pierwszej instancji właściwie określił, że w zakresie informowania osób wobec których nie ma zastosowania decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 53 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 1 ustawy – stwierdził organ odwoławczy, że nie zaistniała przesłanka wznowieniowa wynikająca z art. 145 pkt 4 k.p.a. Tym samym nie ma żadnych podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżących, Kolegium wskazało, że są one bezpodstawne, gdyż organ pierwszej instancji stosując prawo zgodnie z zasadą praworządności i legalizmu, nie mógł naruszyć zasady zaufania do organów administracji państwowej. Nie ma też podstaw do przyjęcia specjalnego statusu do stosowania prawa wobec działki nr [...] mimo, że przebiega przez nią przedmiotowa inwestycja, ale nie jest objęta tą decyzją, skoro jej zagospodarowanie przestrzenne nie wynika z zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję wnieśli D. S. i G. S. zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie: - art. 77 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, pominięcia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, i naruszenie w związku z tym art. 7 k.p.a.; - art. 107 § 3 - 6 k.p.a. poprzez niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia podstaw prawnych orzeczenia, nieustosunkowanie się do zarzutów skarżących oraz brak odniesienia się do błędnych ustaleń organu I instancji dotyczących okoliczności wskazywanych przez skarżących; - art. 53 i art. 51 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe zastosowanie; - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., poprzez podejmowanie działań podważających zaufanie do organów administracji, w szczególności poprzez nie uwzględnienie interesu skarżących w toku rozpatrywania niniejszej sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Uzasadniając zarzuty wskazali skarżący, że zasadnicze znaczenie ma to, iż jakkolwiek postępowanie z przyczyn formalnych, nie mogło dotyczyć działki skarżących, to faktycznie jej dotyczyło. Organom administracji umknęło, a w zasadzie zostało to zmarginalizowane przez nie, iż wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego zdeterminowała jej przebieg przez działkę skarżących. W tym względzie to, że formalnie decyzja lokalizacji inwestycji celu publicznego nie dotyczy działki skarżących nie ma znaczenia, skoro faktycznie określiła jej przebieg przez działkę skarżących. W ocenie skarżących ta okoliczność skutkowała innym statusem skarżących, niż osób których nieruchomości mają jedynie sąsiadować z inwestycją. Zaznaczyli skarżący, że pomimo tego, iż zgodnie z literalnym brzmieniem przywoływanych przez organy przepisów nie było potrzeby powiadamiać skarżących pisemnie o tymże postępowaniu, to zdaniem skarżących z taką interpretacją nie sposób się zgodzić. Celem tychże przepisów jest bowiem udział w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego podmiotów - właścicieli nieruchomości na których ma powstać ta inwestycja. Zaś pomimo tego, że działka skarżących formalnie nie mogła być uwzględniona w decyzji lokalizacyjnej, to ta decyzja faktycznie umożliwiła realizację na niej celu publicznego. Skoro inwestycja będzie wpływać na prawa osób będących właścicielami nieruchomości, przez które będzie przebiegać inwestycja, to organy administracji publicznej były zobligowane umożliwić osobom takim jak skarżący wzięcie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Podkreślili skarżący, że tylko w toku tego postępowania istnieje realna szansa na wpłynięcie na przebieg inwestycji. Pozbawienie możliwości udziału w postępowaniu, doprowadziło do braku realnej możliwości skutecznej obrony swoich praw przez skarżących. Położenie działki skarżących pomiędzy innymi działkami, w stosunku do których była wydana decyzja lokalizacyjna, zdeterminowało przebieg inwestycji celu publicznego, i jej umiejscowienie także na działce skarżących. O ile nieruchomości sąsiednich decyzja lokalizacyjna bezpośrednio nie dotyczy, o tyle w przypadku skarżących, decyzja ta wprost wpływa na ich prawa. Dlatego też w ocenie skarżących powinni zostać zawiadomieni o postępowaniu pisemnie. Przepis art. 53 in fine ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, iż Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego faktycznie zlokalizowała inwestycję również na nieruchomości skarżących. Planowana inwestycja jest całością, co implikuje ten skutek, że prowadząc postępowanie i orzekając o lokalizacji organy administracji muszą uwzględnić tą okoliczność, czego jednak w niniejszej sprawie nie zrobiły. Odrębną kwestią jest to, że przepis mówi o właścicielach i użytkownikach wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, a nie o właścicielach i użytkownikach wieczystych nieruchomości w stosunku do których prowadzone jest postępowanie o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem można wywodzić, iż zakres zastosowania tego przepisu jest szerszy, niż ten wyinterpretowany przez organy I i II instancji. Taka interpretacja uzasadniona jest celem przepisu, o czym wyżej była mowa. Dodatkowo podnieśli skarżący, że przyjmując tok rozumowania organów I i II instancji powinni oni na bieżąco śledzić wszelkie obwieszczenia gminne, co jest po prostu niewykonalne. Skarżący nie mogą sobie na to pozwolić, mając wiele innych obowiązków związanych z życiem rodzinnym, pracą zawodową, które w całości wypełniają ich czas. Takie założenie jest irracjonalne, a ponadto godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107)). Natomiast zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga D. S. i G. S. zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które WSA obowiązany był uwzględnić z urzędu. Nie budzi wątpliwości Sądu, że organy obu instancji naruszyły prawo, a stopień wadliwości skontrolowanych decyzji nakazuje stwierdzenie ich nieważności w oparciu o art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Organy prawidłowo ustaliły, że wniosek strony skarżącej z 31 stycznia 2018 r. o wznowienie postępowania administracyjnego obejmował swym zakresem ostateczną decyzję Burmistrza z 3 lipca 2017 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie słupowej stacji transformatorowej 15/04 kV, linii kablowej SN-15 kV, linii kablowej nn - 0,4kV, złącz kablowych nn-0,4 kV na terenie działek nr [..]-[..] w miejscowości S., gmina Ż. Strona wnioskująca wyraźnie oparła swe żądanie na podstawie wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W myśl tej regulacji, w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Należy wyjaśnić, iż o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu świadczy niezapewnienie przez organ prowadzący to postępowanie możliwości wzięcia w nim udziału, na którymkolwiek z etapów, a zwłaszcza na etapie rozstrzygania sprawy. Do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. dochodzi już tylko w następstwie niedoręczenia stronie aktu kończącego postępowanie administracyjne. Niedoręczenie decyzji kończącej postępowanie oznacza, że strona nie ma wiedzy rozstrzygnięciu sprawy, sposobie jej rozstrzygnięcia i motywach orzeczenia a także nie ma praktycznej możliwości jej zaskarżenia poprzez wniesienia odwołania. Takiej stronie pozostaje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją do czego uprawnia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Potwierdza ten wniosek teza wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 lutego 2008 r. o sygn. akt III SA/Lu 577/07, gdzie stwierdzono wyraźnie: przez udział w postępowaniu należy rozumieć nie tylko udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale też w czynnościach decydujących, który jest realizowany przez doręczenie stronie decyzji. Przez pozbawienie strony udziału w postępowaniu należy zatem rozumieć przypadku, gdy stronie nie doręczono decyzji. W niniejszej sprawie opisana wyżej decyzja Burmistrza nie została doręczona skarżącym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wskazany akt został skierowany wyłącznie do pozostałych stron postępowania. Treść jej rozdzielnika potwierdza twierdzenie skarżących o tym, że organ pominął ich prowadząc przedmiotowe postepowanie. Jednoznacznie z akt sprawy wynika także, że wskutek wniesienia odwołania przez P. F. od decyzji z 3 lipca 2017 r. sprawa stała się przedmiotem orzekania przez organ odwoławczy, który decyzją z 18 września 2017 r. utrzymał ją w mocy. Burmistrz objął kontrolowanym przez SKO rozstrzygnięciem swą decyzje z 3 lipca 2017 r., do czego nie był uprawniony. Wypowiadania się o tej decyzji zakazywały Burmistrzowi przepisy o właściwości instancyjnej organów w sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Otóż w myśl art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Powyższe ustalenie nakazuje uznać, że decyzja Burmistrza obarczona jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Wadą rażącego naruszenia prawa dotknięta jest również decyzja SKO, albowiem organ ten nie był właściwy instancyjnie, aby prowadić postępowanie w charakterze organu drugiej instancji. Rozpoznanie złożonego przez Małżonków S. odwołania w tych okolicznościach należy traktować za naruszenie przepisów o właściwości instancyjnej organu – art. 150 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a. Z tej przyczyny decyzja SKO narusza prawo w sposób nie pozwalający na akceptacje z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawnego – art. 2 Konstytucji RP – a to obliguje WSA do stwierdzenia jej nieważności także w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z przedstawionych wyżej przyczyn organem właściwym co do stwierdzania przyczyn zaistnienia podstaw wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z 3 lipca 2017 r., było SKO o czym stanowi art. 150 § 1 k.p.a. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 2 p.p.s.a..