II SA/Gd 1197/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie NSA: Jacek Hyla (spr.) Marek Górski Protokolant Agnieszka Januszewska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz postanowienia Wojewody z dnia [...]. nr [...], II. uchyla decyzje Starosty z dnia [...]. nr [...] oraz postanowienie Starosty z dnia [...]nr [...] III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. 3 II SA/Gd 1197/03 UZASADNIENIE Pan J.K. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Urzędzie Pracy w S. w dniu 1 grudnia 2000r. Ostateczną decyzją Starosty z dnia 6 grudnia 2000r. nr [...] uznano go za osobę bezrobotną z dniem 1 grudnia 2000r. i przyznano mu prawo do zasiłku od dnia 9 grudnia 2000r. Wskutek zawiadomienia o podjęciu zatrudnienia, ostateczną decyzją z dnia 23 lipca 200 lr. nr [...] Starosta orzekł o utracie przez Pana J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 lipca 2001r. W dniu 2 czerwca 2003r, Pan J.K. ponownie zarejestrował się w Urzędzie Pracy, składając wśród innych dokumentów także odpis decyzji Prezydenta Miasta z dnia {...]. o wykreśleniu z dniem 30 maja 2003r. z ewidencji działalności gospodarczej wpisu dotyczącego działalności prowadzonej przez J.K. - dokonanego 9 czerwca 1988r. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] Starosta na podstawie art.145 §1 pkt 5, art. 147 i art. 149§1 i art. 150 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wymienioną wyżej decyzją z dnia 23 lipca 2001r. nr [...] w przedmiocie utraty przez J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 lipca 200lr., i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że ze złożonych dokumentów wynika, że J.K. prowadził działalność gospodarczą, będąc równocześnie zarejestrowanym jako bezrobotny. Decyzją z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] Starosta na podstawie art.145 §1 pkt 5 i art. 151 § l pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję z dnia 23 lipca 2001r. nr [...] i równocześnie, powołując się na przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 3 pkt 1, art 6 pkt 6 a i b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994r (tekst jednolity Dz. U. Nr 58 poz. 514 z 2003 r.) orzekł o utracie przez J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 grudnia 2000r. z powodu prowadzenia działalności gospodarczej oraz o uznaniu go za osobę poszukującą pracy od 1 grudnia 2000 r. do 12 lipca 2001 r. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu ponownej rejestracji tj. 2 czerwca 2003 r. na podstawie przedstawionych dokumentów stwierdzono, że w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej J.K. był zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku. Prowadzenie przez niego działalności gospodarczej uniemożliwia uznanie go za osobę bezrobotną. Decyzją z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] Starosta na podstawie art.6 pkt 6c i art. 28 u. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o uznaniu pobranego przez J.K. za okres 9 grudnia 2000r. - 12 lipca 200 lr. za świadczenie nienależne i o zobowiązaniu go do zwrotu pobranych świadczeń w łącznej kwocie 3903,70 zł. J.K. złożył za pośrednictwem Starosty do Wojewody odwołanie, w którym zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy, oświadczając że po 1989r. nie prowadził i nadal nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Przyznał równocześnie, że popełnił błąd polegający na tym, że nie zgłosił zakończenia działalności w Urzędzie Miasta. Zdaniem odwołującego się nikogo nie oszukał ani nie pobierał zasiłku nieuczciwie. Pismo to zostało przez Wojewodę uznane za odwołanie od decyzji Starosty z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] oraz z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...], a także za zażalenie na postanowienie z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] o wznowieniu postępowania. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2003r. nr [...], powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (j.t. Dz.U. nr 58, poz. 514 z 2003 r.) Wojewoda uchylił w całości postanowienie Starosty z dnia 23 czerwca 2003r. nr [...] o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 23 lipca 2001r. nr [...] w przedmiocie utraty przez J.K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 12 lipca 200lr. i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych i wznowił z urzędu postępowanie zakończone ostateczną decyzją organu I instancji z dnia 6 grudnia 2000 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu stronie statusu bezrobotnego od dnia 1 grudnia 2000 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 grudnia 2000 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że J.K. zarejestrował się w Urzędzie Pracy.S., składając oświadczenie o nie prowadzeniu działalności gospodarczej. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego ustalono, że w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy prowadził on działalność gospodarczą na podstawie wpisu dokonanego w dniu 31 lipca 1989 r. do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności. Powzięcie wiadomości o tym. że J.K. w dacie rejestracji prowadził działalność gospodarczą jest istotną, nową okolicznością faktyczną. Zachodziła zatem konieczność wznowienia postępowania, którego przedmiotem jednak było ustalenie spełnienia przez J.K. ustawowych przesłanek nabycia statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy czyli w dniu 1 grudnia 2000 r. To zaś nastąpiło w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 6 grudnia 2000 r. o przyznaniu stronie statusu bezrobotnego od dnia 1 grudnia 2000 r. i prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 grudnia 2000 r.. Dlatego też wznowieniu podlega postępowanie zakończone tą właśnie ostateczną decyzją Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, nieprawidłowo natomiast oznaczył decyzję, która zakończyła postępowanie podlegające wznowieniu. Dlatego też organ odwoławczy zreformował postanowienie organu I instancji. Postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia 23 lipca 2001 r. organu I instancji o utracie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku od dnia 12 lipca 2001 r. nie może zostać wznowione, gdyż brak jest ku temu podstaw prawnych i faktycznych. Decyzja ta może zostać natomiast uchylona w trybie art. 154 § 1 k.p.a. lub też może zostać stwierdzone jej wygaśnięcie w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Skargę na powyższe postanowienie wniósł J.K., podnosząc w stosunku do niego szereg merytorycznych argumentów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zarówno po rządami obecnie obowiązującego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak i pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z póżn. zmianami), obowiązującej w dacie wniesienia skargi, zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegały wyłącznie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3§2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy strome zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wniesienia samoistnego zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania. Natomiast zarzuty przeciwko postanowieniu, na które nie służy zażalenie, można podnieść w odwołaniu od decyzji wydanej w wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania (art. 142 k.p.a.). Organ odwoławczy ustosunkować się powinien do tych zarzutów w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Niedopuszczalne jest rozstrzyganie tych kwestii odrębnie w drodze postanowienia organu odwoławczego (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000, teza 2 do art. 142,). Skoro zatem na postanowienie o wznowieniu postępowania nie służy zażalenie i nie kończy ono postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga jej co do istoty, a stanowi ono jedynie podstawę przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy to skarga na postanowienie dotyczące wyłącznie kwestii wznowienia postępowania, a nie merytorycznego załatwienia sprawy podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58§ 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.