II SA/Gd 120/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt [...], w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, uchylającą decyzję Wójta Gminy z dnia 12 listopada 2008 r., nr [...], i umarzającą postępowanie organu pierwszej instancji, wniosła Gmina N. W. L. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi wskazując, iż organ gminy, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji nie ma legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Skład sądu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni podziela wypracowane i jednolite stanowisko judykatury, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu legitymacji procesowej strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego, byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a mianowicie skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r. sygn. OPS 1/03, ONSA 2003, z. 4, poz. 115). Postępowanie sądowoadministracyjne nie może być uruchamiane, ani przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Postępowanie sądowoadministracyjne może być zatem uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny. O niedopuszczalności skargi gminy, której organ wydawał decyzję w sprawie w pierwszej instancji wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny także między innymi w uchwale z dnia 9 października 2000 r., w wyroku z dnia 16 lutego, 2005 r., OSK 1017/04, wyroku z dnia 15 lutego 2006 r., I OSK 460/05, LEX nr 193976, wyroku z dnia 16 stycznia 2007 r., I OSK 389/06, LEX nr 290703. W wyroku z dnia 21 kwietnia 2006 r., II OSK 780/05, LEX nr 209459, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że: "1. Gmina, której organ występuje w ustawowej roli organu I instancji orzekającego w sprawie o ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zaskarżeniu decyzji kasacyjnej organu odwoławczego do sądu administracyjnego. 2. W przypadku, gdy strony postępowania administracyjnego nie są zainteresowane poddaniem kontroli procesowej korzystnej dla nich decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, a zachodzą przesłanki niezgodności tej decyzji z prawem, skargę na podstawie art. 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą wnieść prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Żadne uregulowanie prawne nie stoi na przeszkodzie temu, aby zawiadomienie tych organów w takiej sytuacji pochodziło od gminy." Podzielając powyższe stanowisko Sąd stwierdził, że Gminie N. W. L. nie służy legitymacja do wniesienia skargi na decyzję SKO, które w administracyjnym postępowaniu odwoławczym uchyliło decyzję Wójta skarżącej gminy i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji. Z tego powodu skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).