II SA/Gd 120/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [....] dotyczące działalności w zakresie zbierania odpadów postanawia: odrzucić skargę. A. wniosła w dniu 27 stycznia 2021 r. skargę na opisane zarządzenie pokontrolne dotyczące działalności w zakresie zbierania odpadów. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest zarządzenie pokontrolne w związku z czym wskazać należy, że z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 roku o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995 ze zm.) wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Mimo to, zarządzeniu pokontrolnemu, choć nie jest ono decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ma ono charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, bowiem niewykonanie tego zarządzenia lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu, zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro zatem przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanego podmiotu określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. ww. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 39/14). W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone Spółce w dniu 15 grudnia 2020 r. W akcie tym prawidłowo pouczono o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W związku z tym należało uznać, że o wydaniu zarządzenia Spółka dowiedziała się w dniu 15 grudnia 2020 r., kiedy to doręczono jej rozstrzygnięcie, co potwierdza pieczęć Spółki i podpis uprawnionej osoby na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Jednocześnie z okoliczności sprawy nie wynika, aby ww. doręczenie nie stwarzało sytuacji "dowiedzenia się" o wydanym akcie przez stronę skarżącą i nie otwierało terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę.