II SA/Gd 1211/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w W. Oddział Regionalny w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 stycznia 2001r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającąją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 9 listopada 2000r., nr [...], 2. określa, że wymienione w punkcie 1 decyzje nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia 9 września 2000r. Nr [...] Prezydent Miasta ustalił dla A warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]" nr BT-4196 wraz z zasilaniem energetycznym n.n., zlokalizowanej na działce [...] LP na terenie L. E. w B. Decyzja została wydana na podstawie art. 39 i 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415z późn. zm.). Odwołanie od powyższej decyzji wniosło B wskazując, iż przedmiotowa inwestycja należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a jej realizacja stanowi zagrożenie dla zachowania w stanie niepogorszonym środowiska naturalnego w B. Zdaniem odwołującego się przy wydawaniu decyzji nie został w dostateczny sposób uwzględniony stan środowiska w powiązaniu z planowanym zagospodarowaniem terenu. C z siedzibą w W. w piśmie z dnia 29 stycznia 2001r., określonym jako stanowisko strony, stwierdził, że organy administracji winny odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu odwołującego się B. Podniósł nadto, że zarzuty odwołania nie zostały poparte żadnymi dowodami, skutkiem czego nie mogą stanowić podstawy do orzekania w sprawie. Decyzją z dnia 30 stycznia 2001r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 i § 3 Kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż w aktach sprawy brak jest wyciągu ze statutu B, koniecznego do sprawdzenia posiadania przez nie przymiotu strony w postępowaniu. Z tego względu za Prezydentem Miasta przyjęto, że uczestniczy ono w postępowaniu na podstawie przepisu art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (tj. Dz.U. z 1994r. Nr 49, poz. 196 z późn. zm.) W takiej sytuacji organ pierwszej instancji na podstawie art. 31 § 2 Kpa uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, powinien był wydać postanowienie o jej dopuszczeniu do udziału w postępowaniu. Ponadto wskazano, nie podejmując dyskusji z argumentami przedstawionymi przez C S.A., że nie ulega wątpliwości, że wnioskodawca winien w sposób prawidłowy przygotować wniosek i spełnić obowiązujące w tym zakresie wymagania. Analiza oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wskazuje, że nie odpowiada ona wszystkim warunkom wynikającym z rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. Nr 93, poz. 589). Zadanie obejmuje bowiem nie tylko montaż Aten na istniejącym obiekcie budowlanym, ale także wykonanie linii elektroenergetycznej zasilającej urządzenie, przewidzianej do ułożenia w gruncie leśnym. Samodzielnie nie zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Budowane w powiązaniu z urządzeniem emitującym do otoczenia elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące z zakresu częstotliwości 0,03 - 300 000 MHz, o sumarycznej mocy nadajników większej od 10 W oraz przez radiolinie, powinien wraz z nimi zostać uwzględniony w sporządzanej analizie. Ocena oddziaływania na środowisko projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej P. G. "B.-O." bardzo lakonicznie traktuje etap budowy, eksploatacji i likwidacji inwestycji wraz z towarzyszącymi jej obiektami urządzeniami budowlanymi. Nie przedstawia przy tym sposobu korzystania ze środowiska w trakcie wykonywania bądź usuwania kabla zasilającego. Całkowicie nie identyfikuje ona też i nie określa skutków potencjalnych sytuacji awaryjnych. Zagadnienia te powinny zostać uzupełnione, a zamierzenie poddane ponownemu uzgadnianiu w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł C S.A. w W. domagając się uchylenia przedmiotowej decyzji i wskazując, iż: 1. organ odwoławczy pominął w trakcie rozpatrywania sprawy odwoławczej stanowisko strony skarżącej przedstawione w doręczonym piśmie, naruszając tym samym art. 10 Kpa; 2. organ odwoławczy odrzucił dowód przedstawiony przez stronę skarżąca w postaci oceny oddziaływania na środowisko sporządzonej przez osobę uprawnioną oraz zakwestionowało tą ocenę i jej zakres, podczas gdy ocena ta spełniała wszystkie wymogi prawne 3. organ odwoławczy bezpodstawnie nałożył obowiązek wykonania oceny oddziaływania na środowisko linii elektroenergetycznej o napięciu zbieżnym z napięciem posiadanym w każdym domu mieszkalnym, podczas gdy żadne przepisy prawne nie zaliczają linii o napięciu 380V do mogącej oddziaływać na środowisko 4. B nie wykazało swojego interesu prawnego w prowadzonym postępowaniu, a złożyło jedynie lakoniczne i szablonowe odwołanie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Rozpoznając niniejszą sprawę organ odwoławczy pominął kwestię legitymacji zarówno A jak i skarżącej C S.A. Zgodnie z treścią art. 28 Kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek złożenia przez M. K. - A wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "P. G." nr BT-4196 wraz z zasilaniem na działce nr [...] LP w B. na terenie L. E. Do wniosku załączono m.in. warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej niskiego napięcia wydane na wniosek C S.A. Organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 9 listopada 2000r. wskazał, że decyzja ta została podjęta po rozpatrzeniu wniosku A, a tym samym oznaczył stronę postępowania jako A. Jednocześnie decyzja ta została doręczona stronie skarżącej. Zarówno ze skargi, jak i z pisma skarżącej z dnia 29 stycznia 2001r. skierowanego do organu odwoławczego, wynika, iż inwestorem w przedmiotowej sprawie jest C S.A. W piśmie tym, określonym jako stanowisko strony, skarżąca spółka stwierdziła, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana na wniosek A występującej w imieniu C S.A. W tej sytuacji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powinien był ustalić kto jest stroną przedmiotowego postępowania, a mianowicie czy M. K. - A działa we własnym imieniu czy też w imieniu skarżącej. Precyzyjne ustalenie wnioskodawcy, a tym samym adresata decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma istotne znaczenie w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Z utrwalonych poglądów orzecznictwa jak i doktryny wynika, że nie można przenieść praw i obowiązków wynikających z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie jest również dopuszczalne posłużenie się decyzją lokalizacyjną wydaną na rzecz innego podmiotu. Decyzja ta musi być więc wydana na inwestora. Ponadto wskazać należy, że nieprawidłowe było określenie adresata w decyzji organu pierwszej instancji tylko nazwą A. Z określenia tego nie wynika bowiem o jaki podmiot chodzi. Oznaczenie w taki sposób adresata w decyzji niezgodne jest z art. 107 § 1 Kpa. Art. 29 Kpa stanowi zaś, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Nieprawidłowy sposób oznaczenia adresata jedynie nazwą A powoduje konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 28 Kpa, a także art. 29 Kpa i art. 107 § 1 Kpa. Naruszenie tych przepisów miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 152 tejże ustawy, Sąd orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to uniemożliwia wykonanie decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wykonanie wadliwych decyzji w tym czasie byłoby bowiem aksjologicznie nieuzasadnione oraz prowadziło do naruszenia praw i interesów strony postępowania.