II SA/Gd 122/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Agnieszka Dusza-Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2009r.na posiedzeniu niejawnym wniosku H. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2008r., nr [...] w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. W dniu 24 kwietnia 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął prawidłowo wypełniony wniosek H. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Konieczność przyznania prawa pomocy strona skarżąca uzasadniła trudną sytuacją finansową. Jak wynika z wniosku skarżąca wraz z jedenastoletnią córką, rodzicami, bratem oraz siostrą zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 90 m2. Rodzina skarżącej utrzymuje się z emerytury ojca, renty matki oraz wynagrodzenia za prace skarżącej i jej rodzeństwa. Łącznie stanowi to ok. 5700 zł miesięcznie. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), strona skarżąca działanie lub bezczynność w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W tej sytuacji, należało wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy rozważyć zgodnie z jego treścią, tj. w zakresie częściowym tylko odnośnie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Nie ma potrzeby rozważania wniosku w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych, gdyż skarżąca takie zwolnienie posiada z mocy ustawy. Zgodnie z brzmieniem art. 262 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zatem do treści art. 245 § 3 cytowanej wyżej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie zaś prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy). Zgodnie z art. 246 § 3 ustawy – ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z tymże pełnomocnikiem. Osiągany przez rodzinę skarżącej dochód, zważywszy, iż jednocześnie skarżąca nie powołuje się na żadne inne okoliczności, które mogłyby generować zwiększone wydatki nie stanowi okoliczności, która uniemożliwia, zdaniem referendarza sądowego, poniesienie przez skarżącą kosztów ustanowienia radcy prawnego z wyboru. W związku z tym należy uznać, że nie zostały spełnione przesłanki obligujące Sąd do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak sentencji.