II SA/Gd 123/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 stycznia 2009r. nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia oddalić wniosek skarżącej L. C. o przyznanie prawa pomocy. L. C. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 12 maja 2009r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżąca nie wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Pomimo bowiem wezwania nie przedłożyła żądanych dokumentów, które pozwoliłyby na wyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących sytuacji finansowej. L. C. złożyła od powyższego postanowienia sprzeciw podnosząc, że nie wykazano, że oświadczenie zawarte w formularzu było niewystarczające dla oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd. Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na pozytywne rozpatrzenie. Instytucja prawa pomocy czy to w zakresie częściowym czy całkowitym przewidziana jest w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla osób, które nie są w stanie ponieść tych kosztów z uwagi na trudną sytuację materialną. Innymi słowy osoby takie nie posiadają środków, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie wpisu sądowego, poniesienie innych kosztów postępowania, w tym na opłacenie fachowej pomocy prawnej. Podkreślić należy, iż obowiązek wykazania pozostawania w sytuacji kwalifikującej do udzielenia prawa pomocy, a więc zgody na prowadzenie postępowania na koszt Skarbu Państwa, spoczywa na wnioskodawcy. Jeżeli sytuacja ustalona na podstawie złożonego druku PPF budzi wątpliwości co do faktycznych możliwości płatniczych wnioskodawcy, sąd może zobowiązać go do przedłożenia stosownych dokumentów. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów. W związku z tym wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o informacje podane w formularzu. Z oświadczenia skarżącej wynika, że osiąga ona miesięcznie dochód w łącznej kwocie 1700 zł netto. Nie wiadomo jednakże jakie są koszty utrzymania skarżącej. W tej zaś sytuacji nie jest możliwe stwierdzenie, że nie jest ona w stanie ponieść kosztów postępowania. Wskazać przy tym należy, że na obecnym etapie postępowania koszty te wynoszą 500 zł. W niniejszej sprawie nie zostały zatem wykazane przesłanki przyznania skarżącej prawa pomocy wynikające z art. 246 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd oddalił wniosek skarżącej jako bezzasadny.