II SA/Gd 1237/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie: Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o rentę socjalną uchyla zaskarżone postanowienie. Rada Miasta decyzją z dnia 18 czerwca 2003 r. nr [...] przyznała A. S. od dnia 1 czerwca 2003 r. rentę socjalną w wysokości 418 zł. W dniu 11 lipca 2003 r. A. S., przez swego pełnomocnika Z. S., złożyła odwołanie od powyższej decyzji domagając się przyznania renty socjalnej od miesiąca maja. W dniu 7 sierpnia 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie w którym stwierdziło uchybienie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z informacją organu I instancji przedmiotowa decyzja z dnia 18 czerwca 2003 r. została wysłana do A. S. listem zwykłym, wysyłkę odnotowano. Z pisma Wiceprezydenta Miasta z dnia 26 czerwca 2003 r. kierowanego do odwołującej się wynika, że otrzymała decyzję najpóźniej w dniu 24 czerwca 2003 r. Organ odwoławczy podniósł, iż strona była prawidłowo pouczona o 14 dniowym terminie oraz trybie odwołania się od decyzji I instancji. We wskazanych wyżej okolicznościach termin do złożenia odwołania upływał dnia 8 lipca 2003 r., natomiast odwołanie strony wpłynęło do organu I instancji w dniu 11 lipca 2003 r. Strona nie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. S. stwierdziła, że odwołała się w terminie za pośrednictwem MOPS i Prezydenta Miasta. Powtórzyła również, iż nie zgadza się z decyzją organu I instancji z dnia 18 czerwca 2003 r. ponieważ, decyzja ta podważa orzeczenie lekarskie o stopniu niepełnosprawności od maja 2003 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione organy. Pokwitowanie stwarza domniemanie doręczenia. Jak przyjmuje się w doktrynie prawa administracyjnego potwierdzenie doręczenia pisma w formie pokwitowania ma znaczenie dowodowe przy ocenie daty rozpoczęcia lub zakończenia biegu terminu oraz możliwości dokonania określonej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz , wydanie 3, C.H. Beck Warszawa 2000, s. 255). Regulacja ta jest jednym z przejawów zasady oficjalności obowiązującej w polskiej procedurze administracyjnej i jej naruszenie może stanowić o wadliwości postępowania (por. wyrok WSA z dnia 22 lipca 2004 r. II SA 1669/03, Palestra 2005/3-4/265). W niniejszej sprawie organ I instancji wysłał swoją decyzję listem zwykłym, ponieważ jak twierdzi nie ma wystarczających środków finansowych. Dowodem wysłania jest wpis w zeszycie. W ocenie Sądu takie postępowanie jest niezgodne z wyżej powołanym przepisem a uzasadnienie nie do zaakceptowania. Nie może być tak, że organ administracji publicznej lekceważy instytucję doręczeń i negatywnymi skutkami zaniedbań obarcza strony postępowania administracyjnego, jak to ma miejsce w sprawie. Brak pokwitowania doręczenia decyzji I instancji skutkuje tym, iż nie można jednoznacznie ustalić zachowania terminu do wniesienia odwołania. W takiej sytuacji ustalenie daty doręczenia będzie wymagało dokonania kolejnych czynności wyjaśniających i może być skutecznie kwestionowane. Przepisy prawa nie upoważniają organu do uchylania się od obowiązków wynikających z art. 39 k.p.a. z tytułu braku środków finansowych. Jako niezgodne z prawem należy uznać zatem wysyłanie decyzji listem zwykłym. Ponadto adnotacja na kopercie adresowanej do skarżącej, znajdującej się w aktach administracyjnych, nie może być potraktowana jak dowód na dostarczenie pisma w określonym dniu. Po pierwsze na kopercie brak informacji o tym czego przesyłka dotyczy. Po wtóre ze sformułowania "otrzymałam list 24.06.2003 r." nie wynika, kto to oświadczenie złożył. Tym samym w ocenie Sądu oświadczenie to nie ma żadnej mocy dowodowej. Sąd zauważył, iż skarżąca wyrażała swoje niezadowolenie z decyzji organu I instancji w pismach kierowanych do różnych urzędów. I tak: petycja załączona do akt administracyjnych (kopia) z dnia 24 czerwca 2003 r., wpłynęła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 25 czerwca 2003 r., natomiast petycja (kopia) do Wojewody z dnia 30 czerwca 2003 r. wpłynęła do organu 4 lipca 2003 r. Wojewoda przesłał następnie pismo skarżącej do organu I instancji z informacją, że z uwagi na charakter wystąpienia i zawarte w nim zarzuty należy potraktować je również jako odwołanie od decyzji nr [...]. Zatem Sąd jest zdania, że w/w petycja skarżącej z dnia 24 czerwca 2003 r. skierowane do Prezydenta Miasta oraz MOPS-u ma znamiona odwołania. Jeżeli przyjąć, za organem I instancji, iż jego decyzja została doręczona skarżącej najpóźniej 24 czerwca 2003 r. to brak podstaw do stwierdzenia, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. W tym kontekście należy uwzględnić, iż złożenie odwołania w ustawowym terminie do organu niewłaściwego nie powoduje skutków uchybienia terminowi. Według art. 65 § 2 k.p.a. podanie (w tym odwołanie) wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.