II SA/Gd 126/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. i S. D. oraz R. D. na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy obiektu budowlanego postanawia odrzucić zażalenie R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2007 r. o odrzuceniu sprzeciwu B. D. i S. D. B. i S. D. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata lub radcy prawnego. W związku z powziętymi wątpliwościami, co do możliwości płatniczych skarżących oraz ich stanu majątkowego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pismem z dnia 15 czerwca 2007 r. (nie podjętym przez adresatów mimo dwukrotnego awizowania), wezwano ich do przedłożenia – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów źródłowych: wyciągów z posiadanych przez skarżących rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, ze szczególnym uwzględnieniem aktualnych sald rachunków i wysokości środków zgromadzonych na lokatach, lub oświadczenia o ich nieposiadaniu; odpisów zeznań podatkowych wnioskodawców za 2006 rok; oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych przez skarżących pojazdów mechanicznych; ostatniego odcinka emerytury S. D. oraz decyzji w przedmiocie wysokości zasiłku B. D.; oświadczenia o otrzymywanych dopłatach , bądź osiąganych dochodach z tytułu posiadania nieruchomości rolnych. Jak wskazano powyżej, skarżący nie podjęli w terminie przesyłki zawierającej powyższe wezwanie. Z uwagi na to, że adresatów nie zastano w miejscu zamieszkania, wezwanie doręczono skarżącym w sposób zastępczy, tj. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), pozostawiając przesyłkę w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 5 lipca 2007 r. W wyznaczonym terminie (tj. do dnia 19 lipca 2007 r.) nie uczyniono zadość wezwaniu Sądu. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r. wydanym na podstawie art. 245 § 2 oraz 246 § 3 i 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) odmówiono B. D. i S. D. przyznania prawa pomocy. Postanowienie referendarza sądowego doręczono stronie skarżącej dnia 10 sierpnia 2007 r. (nie podjętym przez adresatów mimo dwukrotnego awizowania). skarżący nie podjęli w terminie przesyłki zawierającej powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o sprzeciwie. Dnia 3 września 2007 r. B. D. zwróciła się o wydanie jej korespondencji, tj. wezwania do przedłożenia dokumentów oraz powołanego powyżej postanowienia referendarza sądowego. Równocześnie wskazała, iż korespondencja była wysyłana na adres zamieszkania skarżących, a nie wskazany przez skarżących adres pobytu. W dniu 10 września 2007 r. B. i S. D. wnieśli sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r., podając, iż w dniu 4 czerwca 2007 r. zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w którym wskazali adres do doręczania korespondencji "Poste Restante [...] K." wypełniając obowiązek wynikający z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. obowiązek powiadamiania sądu o zmianie adresu. Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r. Sąd odrzucił sprzeciw B. D. i S. D. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono B. i S. D. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie między innymi R. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie R. D. należało odrzucić. Zważyć należy, iż postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem incydentalnym i autonomicznym, wszczynanym na wniosek strony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony jeszcze przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie natomiast do treści art. 50 § 1 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawnionym do wniesienia skargi, a zgodnie z art. 64§ 3 ustawy również i wniosku, jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Należy zatem stwierdzić, iż stroną postępowania w przedmiocie prawa pomocy jest wnioskodawca, bowiem jego interesu prawnego dotyczy przedmiotowe postępowanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt II OZ 153/06, niepublikowane). W niniejszej sprawie wniosek o prawo pomocy złożyli B. i S. D., wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r. odmówiono im przyznania prawa pomocy. Sprzeciw B. i S. D. został postanowieniem Sądu z dnia 29 października 2007 r. odrzucony. Natomiast na powyższe postanowienie wniósł zażalenie między innymi R. D. - skarżący, który zdaniem Sądu nie ma żadnego interesu prawnego w zaskarżeniu tego postanowienia. Zaskarżone postanowienie w żadnym stopniu nie dotyczy interesu prawnego R. D., albowiem rozstrzyga kwestie prawa pomocy w incydentalnym, autonomicznym postępowaniu wszczętym wnioskiem B. i S. D. Podkreślić należy, iż wynik tego incydentalnego postępowania w żadnym stopniu nie wpływa na wynik zasadniczego postępowania dotyczącego sprzeciwu wobec zamiaru budowy obiektu budowlanego. Uznać zatem należy, iż wniesione zażalenie nie ma żadnych usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze, oraz treść art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) zgodnie z którym do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, oraz uwzględniając treść art. 178 cytowanej ustawy w myśl którego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.