II SA/Gd 126/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Referent Dorota Kotlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. T. i S. M. wystąpili do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...]. We wniosku określili, że inwestycja dotyczyć będzie zabudowy tarasu od strony zachodniej budynku oraz rozbudowy i nadbudowy wiatrołapu od strony północnej. Zakres tej rozbudowy wnioskodawcy przedstawili również w formie graficznej. Sprawa była trzykrotnie rozpoznawana przez organ I instancji. Decyzja ustalająca warunki dla planowanej inwestycji wydana w dniu 28 sierpnia 2006 r. na skutek odwołania J. K. - właścicielki sąsiedniej nieruchomości została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 sierpnia 2006 r. uchylona z przekazaniem sprawy do jej ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia było pozbawienie udziału w postępowaniu uczestniczki przez kierowanie pism w sprawie bezpośrednio do niej z pominięciem jej pełnomocnika, a także niekompletność wniosku przez brak wskazania gabarytów ( wymiarów zewnętrznych ) projektowanych obiektów. W ponownie prowadzonym postępowaniu na wezwanie organu wnioskodawcy w piśmie z dnia 21 marca 2007 r. przedstawili charakterystykę istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przeznaczenie i gabaryty projektowanej rozbudowy i załączyli rysunek budynku ze wskazaniem sposobu jego rozbudowy. Wydana następnie w dniu 23 kwietnia 2007 r. decyzja o warunkach zabudowy została również uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia 6 sierpnia 2007 r. z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia była dostrzeżona przez Kolegium sprzeczność pomiędzy treścią decyzji, a jej załącznikiem graficznym w zakresie podanego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy oraz naruszenie czynnej zasady udziału uczestniczki w postępowaniu przez zakreślenie jej przez organ terminu do składania w sprawie uwag i wniosków. Po kolejnym rozpatrzeniu wniosku Prezydent Miasta decyzją z dnia 18 września 2007 r. wskazując na przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 3 i 4 pkt 9, art. 54 i 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego: zabudowie tarasu od strony zachodniej, rozbudowie i nadbudowie wiatrołapu od strony północnej oraz na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń strychu na pomieszczenia mieszkalne. W szczegółowych ustaleniach tej decyzji organ określił, iż rozbudowa ma nastąpić z zachowaniem linii zabudowy oznaczonej na załączniku graficznym i stanowiącej przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Określił również wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki do 0,26. Odstąpił od ustalenia szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu, przy czym wyraźnie ustalił, że geometria dachu pozostaje bez zmian. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał na spełnienie w sprawie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy i wyjaśnił, że wszystkie parametry planowanej inwestycji ustalił na podstawie przeprowadzonej stosownie do przepisów wskazanego rozporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. K. zarzucając, że organ wbrew przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie ustalił koniecznych dla rozbudowy parametrów tj. szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu. Z treści decyzji – zdaniem odwołującej – wynika, że zamiarem wnioskodawców jest rozbudowa budynku zlokalizowanego na działce nr [...] zarówno w kierunku północnym ( tj. w kierunku działki odwołującej ), jak i zachodnim. Rozbudowa w kierunku północnym przy wskazanej w załączniku graficznym linii zabudowy wskazuje, iż organ winien określić zarówno szerokość elewacji frontowej, jak również wysokość dla rozbudowywanej części ( gdyż szerokość rozbudowy może być wliczana do szerokości frontowej budynku ). Nie bez znaczenia dla odwołującej się jest fakt, jaka jest średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym, gdyż z analizy tej mogłoby wynikać, iż nie jest możliwa rozbudowa w kierunku północnym. Brak precyzyjnego określenia maksymalnej wysokości rozbudowywanych części, jak również wskazanie jako dopuszczalnego wskaźnika procentu zabudowy ( 0,26 ) może spowodować, iż budynek po rozbudowie będzie znacznie odbiegał gabarytem od zabudowy sąsiedniej. Odwołująca przypomniała również, że wielokrotnie podnosiła, iż nie zgadza się na wyżej wskazany wskaźnik powierzchni zabudowy, gdyż daje on możliwość rozbudowy istniejącego budynku nawet o 50 % istniejącej powierzchni, co spowoduje, że budynek, który już jest większy od jej nieruchomości "jeszcze bardziej go przytłoczy". Dodatkowo, taka decyzja jest sprzeczna z oficjalnymi zamierzeniami inwestora zawartymi we wniosku, gdyż daje mu możliwość odstąpienia od wnioskowanego zakresu i wielkości rozbudowy. Zdaniem odwołującej się z dołączonych do decyzji załączników nie wynika, w jaki sposób organ dokonał wyliczeń wskaźników przyjętych w analizie. Odwołująca stwierdziła, iż mieszka "w małym dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym" i nie może "zgodzić się z tym, aby na sąsiedniej działce powstała bliżej nieokreślona w decyzji rozbudowa, której dopuszczona przez organ wielkość" naruszy jej "interes, jako właściciela działki sąsiedniej i wpłynie na obniżenie jej wartości, a co za tym idzie straty w przypadku chęci sprzedaży działki". W piśmie z dnia 27 listopada 2007 r. wnioskodawcy odnieśli się do treści odwołania. Wskazali, że planowana rozbudowa ich nieruchomości budynkowej nie wpłynie na zmianę szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Wszystkie te parametry pozostają bez zmian w stosunku do istniejących parametrów budynku. Wskazali także, że twierdzenie J.K. o zamieszkiwaniu w małym dwukondygnacyjnym budynku mieszkalnym nie jest zgodne z prawdą. Na dowód, że gabaryty budynku odwołującej są porównywalne z gabarytami ich obiektu przedstawili dokumentację fotograficzną. Dodatkowo dołączyli koncepcję graficzną planowanej rozbudowy domu wraz z wymianą pokrycia dachu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 grudnia 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W pierwszej części uzasadnienia Kolegium bardzo szczegółowo i obszernie opisało cały przebieg postępowania administracyjnego z przytoczeniem treści odwołania i pisma wnioskodawców z dnia 27 listopada 2007 r. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty odwołania nie są zasadne, albowiem projektowana rozbudowa budynku nie wpływa na zmianę szerokości elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz na geometrię dachu. Wszystkie te parametry pozostają bez zmian w stosunku do istniejących parametrów budynku. Decyzja jednoznacznie określa zakres projektowanej rozbudowy. Zmianie ulega jedynie wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy. Odnosząc się do zarzutu odwołania, iż po rozbudowie budynek będzie odbiegał gabarytem od zabudowy sąsiedniej Kolegium stwierdziło, że tryb ustalania warunków zabudowy określony w obowiązującej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności obowiązek sporządzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu ustalenie możliwych i zgodnych z prawem parametrów projektowanej zabudowy. Analiza ta, będąc integralną częścią decyzji o warunkach zabudowy jest podstawą do sformułowania wniosków i zaleceń ujętych w treści decyzji i stanowiących zespół uwarunkowań, ograniczeń i parametrów liczbowych, w tym dopuszczalnych gabarytów projektowanej inwestycji. Wszystkie parametry inwestycji objętej zaskarżoną decyzją ustalono zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, biorąc pod uwagę parametry zabudowy działek w obszarze analizowanym. Zgodnie z przepisami rozporządzenia organ ma możliwość ustalenia innego wskaźnika, mając na względzie przede wszystkim ład przestrzenny, ale również słuszny interes strony. Kolegium wyjaśniło także, że sposób ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy działki jednoznacznie określają przepisy rozporządzenia – na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości w obszarze analizowanym. W rozpatrywanej sprawie wskaźnik powierzchni zabudowy działki został określony zgodnie z przepisami rozporządzenia tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości w obszarze analizowanym. W części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ( załączniki decyzji ) określono istniejący wskaźnik powierzchni działki objętej wnioskiem inwestora – 0,17 ( jego określenie jest konieczne, żeby stwierdzić czy planowana rozbudowa jest możliwa, a także czy istniejący wskaźnik nie przekracza średniego wskaźnika w obszarze analizowanym ), natomiast w decyzji określono wskaźnik powierzchni nowej zabudowy wyznaczony na podstawie średniego wskaźnika w obszarze analizowanym ( 0,26 ). Określona we wniosku przewidywana powierzchnia rozbudowy ( 30,0 m2 ) w kontekście parametrów wynikających z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu ( wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki do 0,26 ) pozwala na stwierdzenie, że projektowane zagospodarowanie terenu jest zgodne z przepisami prawa, a także z zasadą dobrego sąsiedztwa ( art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ). Kolegium wyjaśniło dalej, że koncepcja dołączona do wniosku przez inwestora jest wyłącznie materiałem pomocniczym, sporządzonym zgodnie z wymaganiami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczącymi zakresu wniosku o ustalenie warunków zabudowy, nie stanowi jednak ostatecznego rozwiązania projektowego, jakim jest wyłącznie projekt budowlany opracowany na podstawie niniejszej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, że ocena zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji będzie przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wskazał ponadto, że decyzja o warunkach zabudowy ma na celu wytyczenie jedynie podstawowych kierunków ukształtowania projektowanej inwestycji w sposób wiążący projektanta oraz organ wydający pozwolenie na budowę i ocena zgodności przyszłego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy również będzie przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniosła J. K. Skarżąca zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uniemożliwiło jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego na etapie postępowania przed organem drugiej instancji, czym naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 10 kpa. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że zdaniem skarżącej organ odwoławczy powołując w uzasadnieniu decyzji w końcowej części opisu stanu faktycznego pismo wnioskodawców z dnia 27 listopada 2007 r. uwzględnił je przy wydawaniu decyzji wraz z przedstawioną przez wnioskodawców dokumentacją fotograficzną i koncepcją graficzną. Świadczy o tym również fakt, że w oparciu o te przedstawione przez wnioskodawców dowody organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że projektowane zagospodarowanie terenu jest zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym reprezentowany jest pogląd o samodzielnym charakterze postępowania nadzorczego, którego wszczęcie rozpoczyna nowe postępowanie w stosunku do postępowania zakończonego badaną decyzją. Rozstrzygające w tym postępowaniu organy obowiązane są przestrzegać ogólnych reguł procedury administracyjnej także zasady czynnego udziału strony określonej w art. 10 kpa. Skarżąca powołała się na wyroki WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. I SA/Wa 566/05, z dnia 2 lutego 2006 r. III SA/Wa 3373/05 i z dnia 13 grudnia 2005 r. I SA/Wa 711/05. Stwierdziła, że ani nie została poinformowana przez organ o nowych dowodach w sprawie, ani nie została przez niego wezwana do zapoznania się z materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącej powyższe uchybienie organu odwoławczego miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem na etapie postępowania przed organem drugiej instancji nie miała możliwości zakwestionowania zdjęć, które jej zdaniem przedstawiają wizerunek obu nieruchomości w sposób "zmanipulowany". Skarżąca stwierdziła, że byłaby w stanie wykazać, przedstawiając inny materiał zdjęciowy, że "rozbudowa nieruchomości wnioskodawców, która może zostać wykonana ze względu na istniejącą infrastrukturę – w szczególności podjazd do budynku, tylko w jeden sposób – może w istotny sposób naruszyć zasadę dobrego sąsiedztwa". Skarżąca zarzuciła również, że organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu pominął istotne wady decyzji organu I instancji. Wskazując na treść art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz powołując poglądy doktryny dotyczące wykładni tego przepisu skarżąca stwierdziła, że opis inwestycji zawarty we wniosku inwestorów i w ich piśmie uzupełniającym wniosek z dnia 21 marca 2007 r. nie uzasadniał odstąpienia przez organ I instancji od analizy szerokości elewacji frontowej jak również górnej krawędzi elewacji frontowej oraz określenia ich parametrów w decyzji. Nie uzasadniał również odstąpienia od określenia maksymalnej wysokości planowanej inwestycji. W żadnym z tych pism wnioskodawcy nie wskazali bowiem jednoznacznie, że parametry te pozostaną bez zmian. Oświadczenie takie złożyli dopiero na etapie postępowania odwoławczego, czego jednak nie można uznać za uzupełnienie wniosku. Dalej uzasadniając powyższy zarzut skarżąca stwierdziła: "W podaniu, Państwo M. określili jedynie kierunek rozbudowy płaszczyźnie horyzontalnej, powierzchnię działki przeznaczoną pod zabudowę oraz kubaturę planowanej rozbudowy. Warto przy tym wskazać, że w swoim rozstrzygnięciu SKO błędnie wskazało, że wnioskodawca określił powierzchnię przewidywanej rozbudowy jako 30 m kw. W rzeczywistości ilość ta odnosiła się, zgodnie z pismem z dnia 21 marca 2007 r. do powierzchni działki przeznaczonej dodatkowo pod zabudowę, a nie do łącznej powierzchni rozbudowy, która może się różnić ze względu na możliwość budowy przykładowo dwóch pięter. Określenie tych parametrów w rzeczywistości nie przesądza o wysokości budynku, szerokości elewacji frontowej jak również wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, a twierdzenia na ten temat oba rozpatrujące sprawę organy administracyjne oparły bez wątpienia na przedstawionej przez wnioskodawców koncepcji graficznej, która jak to nadmieniono powyżej nie może przesądzać o ostatecznym kształcie inwestycji. Wobec tego, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego w oparciu o zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta nie można stwierdzić, że wysokość budynku pozostanie bez zmian. Skoro bowiem w sentencji decyzji organ posłużył się zwrotem "nie analizowano", to biorąc pod uwagę wywody odnośnie treści wniosku należy uznać, że organ bezpodstawnie odstąpił w decyzji od określenia maksymalnej wysokości budynku i szerokości elewacji budynku. Organ nie był do tego uprawniony tym bardziej, że we wniosku wskazano zamiar nadbudowy wiatrołapu, co należy jednoznacznie interpretować jako zamiar rozbudowy budynku w płaszczyźnie wertykalnej". W końcowych dwóch akapitach uzasadnienia skargi skarżąca zarzuciła, że wydana przez organ I instancji decyzja nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z § 2 p. 3 wskazanego rozporządzenia ustalenia decyzji o warunkach zabudowy dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego zapisuje się poprzez określenie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy, w tym szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W wydanej przez organ I instancji decyzji zabrakło dwóch z tych elementów tj. określenia wysokości projektowanej zabudowy, jak również określenia powierzchni biologicznie czynnej. Wprawdzie, jak wskazała skarżąca, określenie powierzchni biologicznie czynnej ma z uwagi na treść § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie charakter czysto techniczny, to jednak z uwagi na wcześniej powołane rozporządzenie wzmianka na ten temat powinna znaleźć się w decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do wskazanego w skardze zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 kpa to wyjaśnić należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może stanowić podstawę uwzględnienia skargi, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Zatem stawiając taki zarzut należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia w sprawie art. 10 kpa to wydana przez organ odwoławczy decyzja musiałaby być odmienna. W niniejszej sprawie skarżąca twierdzi, że wobec niepowiadomienia jej przez organ odwoławczy o treści pisma wnioskodawców z dnia 27 listopada 2007 r. i załączonych doń dowodów w sprawie ( fotografii i koncepcji graficznej ) nie miała możliwości ustosunkowania się do nich i zakwestionowania przedstawionych przez wnioskodawców zdjęć, które w sposób "zmanipulowany" przedstawiają wizerunek nieruchomości. Skarżąca twierdzi także, że z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że rozstrzygając sprawę organ oparł się na piśmie z dnia 27 listopada 2007 r., które precyzowało wniosek w sprawie oraz na przedstawionych dowodach. Otóż, z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie sposób wnioskować, że wniesione przez wnioskodawców pismo i dokumentacja fotograficzna miały jakikolwiek wpływ na podjętą decyzję. Wręcz przeciwnie, z uzasadnienia decyzji wynika, że rozstrzygając sprawę organ oparł się wyłącznie na sporządzonej przez organ I instancji analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i wyłącznie ten dokument był dowodem stanowiącym podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji. Organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnego postępowania uzupełniającego w trybie art. 136 kpa, a przywołanie treści pisma wnioskodawców w bardzo szczegółowym opisie przebiegu postępowania administracyjnego nie oznacza, że organ uznał je za dowód w sprawie czy uzupełnienie treści wniosku. Pismo z dnia 27 listopada 2007 r. z załączonymi fotografiami i rysunkiem zostało złożone w ustosunkowaniu się do treści odwołania i nie miało żadnego znaczenia dla sprawy. Fotografie nie zostały uznane przez organ odwoławczy jako dowód w sprawie, złożona z kolei koncepcja graficzna jest tożsama z koncepcją graficzną przedstawioną przez wnioskodawców organowi I instancji wraz z pismem z dnia 21 marca 2007 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku ( k. 13 akt administracyjnych ). Zatem stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy nie przeprowadził w sprawie dodatkowego postępowania uzupełniającego i nie uniemożliwił skarżącej wykazania odmiennej okoliczności niż tej, którą w jej ocenie wykazuje przedstawiony przez wnioskodawców materiał zdjęciowy. Wniosek w sprawie został uzupełniony jeszcze na etapie przed organem I instancji. Z jego treści ( części opisowej i graficznej ) jednoznacznie wynika, że rozbudowa budynku nie wpływa ani na zmianę szerokości elewacji frontowej budynku, ani na jego wysokość i geometrię dachu. Zatem stwierdzenie wnioskodawców zawarte w piśmie z dnia 27 listopada 2007 r., iż "planowana rozbudowa naszego domu nie wpłynie na zmianę szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu. Wszystkie te parametry pozostają bez zmian w stosunku do istniejących parametrów budynku objętego decyzją" nie stanowiło ani uzupełnienia wniosku, ani nie miało znaczenia w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu, ewentualne naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 kpa nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała bowiem, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Pozostałe zarzuty skargi również nie są zasadne. W przedmiotowej sprawie z uwagi na charakter inwestycji nie zachodziła konieczność i celowość analizowania i ustalania takich wymagań jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Projektowana rozbudowa nie powoduje bowiem zmiany tych cech istniejącego obiektu. W niniejszej sprawie zmiana zagospodarowania terenu wymagająca ustalenia warunków zabudowy nie polega na budowie nowego obiektu budowlanego, lecz na rozbudowie istniejącego już budynku. Rozbudowa ta ma polegać na zabudowie tarasu od strony zachodniej oraz rozbudowie i nadbudowie wiatrołapu od strony północnej. W taki też sposób określono zakres inwestycji we wniosku i dla takiej inwestycji wydano w sprawie decyzję. Z treści sporządzonej analizy stanowiącej załącznik do decyzji wynika, że elewacja frontowa budynku znajduje się od strony ulicy K. tj. od strony wschodniej i rozbudowa wiatrołapu nie zmienia jej szerokości. W § 6 powołanego przez organy rozporządzenia wyraźnie jest mowa o szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki. Frontem działki zaś jest stosownie do § 2 pkt 5 rozporządzenia ta część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Działka wnioskodawców zaś ma dostęp do drogi od strony wschodniej ( ulica K. ) i od strony południowej ( ulica H. ). Z tych stron natomiast szerokości elewacji budynku na skutek dokonanej rozbudowy nie ulegną zmianie. Zatem organ nie miał podstaw do określania w decyzji tego parametru. Analogicznie, jeżeli chodzi o wymóg określony w § 7 rozporządzenia dotyczący wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Rozbudowa tarasu od strony zachodniej obejmuje poziom piwnic i parter budynku i w żaden sposób nie może wpłynąć na wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynku. Z kolei zabudowa, a w szczególności nadbudowa wiatrołapu od strony północnej wobec ustalenia w decyzji, że "geometria dachu pozostaje bez zmian" może nastąpić wyłącznie do tej wysokości jaką wyznacza istniejący kąt nachylenia i układ połaci dachowych. Ustalenie w decyzji dotyczące geometrii dachu jest jednoznaczne, pozostaje on bez zmian. Organ I instancji oznaczając w decyzji rodzaj inwestycji i określając jej cechy i warunki nie dopuścił ani zmiany wysokości istniejącego budynku, ani zmiany szerokości jego elewacji frontowych, ani zmiany geometrii dachu. Zatem twierdzenie skarżącej, że w oparciu o przedmiotową decyzję wnioskodawcy mogą zrealizować jakąś inną inwestycję niż w przedstawionej koncepcji graficznej, w szczególności o innych parametrach co do wysokości budynku i jego szerokości elewacji frontowej jest niezasadne. Wydana decyzja niewątpliwie w ocenie Sądu dotyczy tej inwestycji, która stanowiła przedmiot wniosku zawierającego część opisową i graficzną i które te części wzajemnie się uzupełniały. Sąd nie podziela także zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia przez organy § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589 ). W sytuacji gdy planowana inwestycja polega na takiej rozbudowie budynku, że nie ma wpływu na istniejące już na danym terenie pewne parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu to oczywistym jest, że nie zachodzi konieczność ich ustalania w decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie istotnie cytowany w skardze w/w przepis wymaga przy określeniu wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu wskazania również wielkości udziału powierzchni biologicznie czynnej to jak trafnie zauważyła skarżąca, ustalenie to ma charakter czysto techniczny z uwagi na brzmienie § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zatem nie można uznać, że pominięcie przez organ ustalenia w decyzji wielkości powierzchni biologicznie czynnej stanowi takie naruszenia prawa, które miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę jako niezasadną na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).