II SA/Gd 127/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia określonych obowiązków w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę. Decyzją z 15 stycznia 2016 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 października 2015 r., nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej A. wykonać w terminie do dnia 31 stycznia 2016 r. określone roboty budowlane w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem ciągu komunikacyjnego - składającego się z podjazdu, podestu i biegu schodowego -wybudowanego przed lokalem nr 1 klatka [..] w wielorodzinnym budynku przy ul. P. w T. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z 27 marca 2015 r. J. D. wniosła do organu nadzoru budowlanego o wszczęcie postępowania w sprawie zewnętrznego ciągu pieszego do lokalu nr 1 w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. P. w T. Postanowieniem z 14 kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 61a k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania, uznając, że J. D. nie jest jego stroną. Na skutek zażalenia J. D. postanowieniem z 5 maja 2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił powyższe postanowienie. W dniu 12 maja 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania. W toku postępowania organ I instancji ustalił, że budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. P. w T. wybudowano w latach 1998-1999 na podstawie decyzji z 18 marca 1998 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. pozwolenia na budowę. Inwestor o zakończeniu budowy zawiadomił w dniu 8 lutego 2000 r. Starostwo Powiatowe, które nie zgłosiło sprzeciwu. Ciąg pieszy (pochylnia, bieg schodowy, podest) przed lokalem nr 1 klatka [..], którego nie przewidywał zatwierdzony projekt budowlany, wykonano w 1999 r., w trakcie realizacji całego budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że brak sprzeciwu ze strony Starosty Powiatowego, organu właściwego w tamtym czasie w sprawach oddawania obiektów budowlanych do użytkowania, na odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w postaci wybudowanego ciągu pieszego, ujętego w inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej oznaczał, że wykonanie tego elementu budynku uznał on za nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, a stanowisko to jest wiążące dla organu nadzoru budowlanego. W dniu 27 maja 2015 r. inspektorzy PINB przeprowadzili oględziny, podczas których stwierdzono, że stan techniczny żelbetowego ciągu komunikacyjnego wymaga wykonania niezbędnych robót budowlanych. Ustalono, że parametry ciągu komunikacyjnego spełniają wymogi określone w warunkach technicznych i wynoszą: szerokość biegu schodowego 153,5 cm; szerokość podestu 150 cm; wysokość balustrady 110 cm (§ 68 i § 298 rozporządzenia). Przy zmierzonych parametrach pochylni (wysokość 1,33 m, długość z podestem 8,5 m) kąt jej nachylenia wynosi 15,65%, jednak przedmiotowy podjazd nie jest pochylnią, o której mowa w § 70 obowiązującego w czasie budowy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 10 poz. 46 z 1995 r.) - dlatego nie dotyczy go warunek zachowania 6% nachylenia pochylni dla ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych poruszających się przy użyciu wózka inwalidzkiego, przy wysokości pochylni ponad 0,5m. Ustalono także, że nie został naruszony przepis § 55 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia o treści: "w budynku mieszkalnym wielorodzinnym niewyposażonym w dźwig należy zapewnić możliwość wykonania pochylni lub zainstalowania odpowiednich urządzeń technicznych, umożliwiających dostęp osobom niepełnosprawnym do mieszkań położonych na parterze" - gdyż przedmiotowa pochylnia nie prowadziła i nie prowadzi do mieszkań, lecz do pojedynczego lokalu użytkowego, który od samego początku pełnił taką funkcję (nie był wcześniej lokalem mieszkalnym), obecnie mieści się w nim punkt żłobkowy, ponadto pochylnia jest wykorzystywana jako pomocniczy dostęp do tego lokalu, ułatwiający transport towarów i wózków dziecięcych, natomiast przepisy szczególne dla punktów żłobkowych nie wprowadzają warunku zaopatrzenia je w pochylnie dla osób niepełnosprawnych. Ustalono także, że przedmiotowy ciąg komunikacyjny jest częścią wspólną nieruchomości na działce nr [...] przy ul. P. w T., o czym świadczy wykonany w listopadzie 1999 r. szkic powykonawczy i przyjęcie do użytkowania budynku wraz z tym ciągiem, natomiast "badanie zagrożenia wynikającego z wykorzystywania pochylni do niezgodnych z jej przeznaczeniem zabaw zagrażających bezpieczeństwu dzieci", o co wnosiła strona, nie podlega kompetencji organu nadzoru budowlanego. Co do zarzutów J. D. organ ustalił, że szerokość sąsiadującego z ciągiem pieszym wjazdu do garażu nr [...], którego jest współwłaścicielką, wynosi 2,54 m (nie 2.20 m, jak informowali jego właściciele, przekazując jako dowód fotografie. Szerokość 2,54 m nie narusza zaś § 102 ust.1 pkt 2 rozporządzenia, zgodnie z którym garaż powinien mieć wjazdy lub wrota garażowe o szerokości co najmniej 2,3 m i wysokości 2 m w świetle. Ponadto przewidziana w projekcie budowlanym szerokość wjazdu do garażu wynosiła (według odczytu z rysunku w skali 1:500) 3,5 m, a nie 5,00 m, jak interpretuje strona; "zaznaczone na tym rysunku 5 m to długość przepustu z rur stalowych NPCV o średnicy 100 mm na tym wjeździe (na innych wjazdach: 4 m); przepusty miały być układane w miejscach kolizji projektowanych kabli energetycznych i teletechnicznych z wjazdami do garaży i innymi sieciami". W związku z uzasadnionymi wątpliwościami co do jakości robót budowlanych związanych z budową ciągu pieszego, organ powiatowy postanowieniem z 30 czerwca 2015 r. nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową obowiązek dostarczenia oceny technicznej dotyczącej tego elementu budynku, którą przedstawiono w dniu 1 października 2015 r.. Analiza wskazuje na nieprawidłowości w sposobie odprowadzania wód opadowych z budynku oraz określa zakres koniecznych do wykonania robót budowlanych w celu przywrócenia ciągu pieszego i przyległego terenu do stanu zgodnego z prawem. Autor opracowania wskazał we wnioskach: "po wykonaniu niezbędnych napraw, zabezpieczeń i wykończenia ciągu pieszego może on być bez przeszkód użytkowany jako konstrukcja budowlana w rozumieniu obowiązujących przepisów, w tym warunków technicznych"; PINB nie uwzględnił wniosku złożonego przez J. D. i A. P. o przeprowadzenie dowodu z zeznania administratora obiektów mieszkalnych w T. przy ul. P. i wykorzystania zeznań projektantów, które znajdują się w aktach Prokuratury Rejonowej, na okoliczność samowolnej realizacji ciągu pieszego, wyjaśniając, że fakt ten, jako nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, został już ustalony i utrwalony innymi dowodami. Ponadto stwierdził, że w tej sprawie art. 66 ustawy-Prawo budowlane nie znajduje zastosowania. W konsekwencji powyższych ustaleń, decyzją z 29 października 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, na Wspólnotę Mieszkaniową - w celu doprowadzenia ciągu komunikacyjnego (tworzonego przez podjazd, podest i bieg schodowy) przed lokalem nr 1 w wielorodzinnym budynku przy ul. P. w T. klatka [...] do stanu zgodnego z prawem - obowiązek przeprowadzenia, w terminie do dnia 31 stycznia 2016r., robót budowlanych polegających na wykonaniu: - nowego mocowania balustrad stalowych; naprawy konstrukcji połączeń płyty podestu i podpór oraz konstrukcji podestu schodów i pochylni; - nowej nawierzchni pochylni, podestu i schodów z zastosowaniem nawierzchni antypoślizgowej, zgodnie z § 305 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - odprowadzenia wód opadowych rurami spustowymi z dachu budynku, dostosowanego do § 28 warunków technicznych (usuwanie wód opadowych); - odwodnienia płyty podestu, tak by wody opadowe nie powodowały zamakania spodu płyty i ścian garażu znajdującego się pod płytą podestu; izolacji i uszczelnienia płyty podestu i miejsc połączenia płyty z budynkiem; - naprawy ścian podporowych i murów oporowych; zlikwidowaniu ogniska korozji w miejscach mocowania balustrad; - zastosowaniu rozwiązania uniemożliwiającego penetrację wód opadowych w konstrukcję podestu, pochylni i biegu schodowego; - poprawieniu widoczności wyjazdu z garażu przez usunięcie żywopłotu zlokalizowanego po stronie zachodniej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. D. i A. P., domagając się jej uchylenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji na podstawie dowodów w sprawie oraz zastosowania przepisów art. 48 ust.1 i 49 b ust.1 ustawy-Prawo budowlane. Według skarżących, wydanie "w oparciu o istniejący stan faktyczny", decyzji w trybie art. 51 ust.1 pkt 2 "jest niedopuszczalne". Organ odwoławczy rozpoznając sprawę przywołał przepis art. 50 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, który wymienia przypadki inne niż określone w art. 48 ust.1 lub w art. 49b ust.1, obligujące do podjęcia działań przez organ nadzoru budowlanego w sprawie robót budowlanych, wykonywanych: 1. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art.30 ust.1, lub 4. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w przepisach. Natomiast art. 51 ust.1 pkt 2, będący podstawą prawną ocenianego rozstrzygnięcia stanowi, że właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych (lub już wykonanych - ust. 7) robót budowlanych do stanu zgodnego prawem, określając termin ich wykonania. Przedmiotem sprawy jest ciąg komunikacyjny - składający się z podjazdu, podestu i biegu schodowego - wykonany przed lokalem nr 1 klatka [...] w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. P. w T. w czasie budowy tego obiektu (lata 1998-1999) na podstawie wydanej B. decyzji z 18 marca 1998 r. o pozwoleniu na budowę, lecz, nieprzewidziany w zatwierdzonym nią projekcie budowlanym. W ocenie organu odwoławczego pieszy ciąg komunikacyjny do lokalu nr 1 należało zakwalifikować jako urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, wykonane w wyniku robót budowlanych zrealizowanych z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Urządzenie to nie jest obiektem budowlanym lub jego częścią w rozumieniu art. 3 pkt 1, którego budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę podlegałaby przepisom art. 48 lub art. 49b ww. ustawy, jak uważają odwołujący się. Jego konstrukcja i funkcja nie stanowią bowiem samoistnej całości techniczno-użytkowej, pełniąc rolę "służebną" wobec funkcji użytkowej obiektu budowlanego. Realia faktyczno-prawne wykonania robót budowlanych związanych z realizacją ciągu komunikacyjnego do lokalu nr 1 w wielorodzinnym budynku mieszkalnym (istotne odstępstwo oraz zagrożenie bezpieczeństwa) implikują natomiast postępowanie oparte o art. 51 ust.1 pkt 3 z przesłanek art. 50 ust.1 pkt 2 i pkt 4 ustawy-Prawo budowlane. W okolicznościach przedmiotowej sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził postępowanie naprawcze, nie uznając jednak przedmiotu sprawy za istotne odstępstwo od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w przepisach. W konsekwencji, ocenie organu odwoławczego, decyzja kończącą to postępowanie jest nieprawidłowa. Nałożenie obowiązku na Wspólnotę Mieszkaniową jako następcę prawnego inwestora było co do zasady, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowe, ale obowiązek ten wyprowadzono z nieodpowiedniej przesłanki prawa materialnego. Właściwą przesłanką dla przeprowadzenia postępowania w tej sprawie jest bowiem okoliczność istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Polega ona na wykonaniu robót budowlanych z przekroczeniem zakresu objętego projektem zagospodarowania terenu (pieszy ciąg komunikacyjny do lokalu nr 1). W przekonaniu organu II instancji wymaga także sprawdzenia, czy w trakcie budowy nie wystąpiło drugie odstępstwo: zmiana zamierzonego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego (lokal nr 1) z funkcji mieszkalnej na usługową. W razie samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego już po zgłoszeniu zakończenia jego budowy konieczne byłoby wszczęcie odrębnego postępowania w trybie art. 71a Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu organu powiatowego, że wchodzący w skład ciągu pieszego "podjazd" nie jest pochylnią, o której mowa w § 70 (obowiązującego poprzednio rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), i dlatego nie dotyczy go techniczny normatyw 6-procentowego nachylenia pochylni do ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych poruszających się przy użyciu wózka inwalidzkiego, przy wysokości pochylni ponad 0,5m". W przekonaniu organu odwoławczego każda pochylnia dla ludzi musi spełniać wymagane przepisami techniczno-budowlanymi warunki bezpiecznego użytkowania. WINB wyjaśnił także, że przedmiotowe roboty, wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i w przepisach, zalicza się do przypadków innych niż określone w art. 48 ust.1 lub w art. 49b ust.1 Prawa budowlanego, co wyklucza zastosowanie ich do orzekania w tej sprawie. Uznając, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił ją w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła B. J., właścicielka lokalu nr 1 i członek Wspólnoty Mieszkaniowej, domagając się jej uchylenia jako naruszającej prawo materialne. W ocenie skarżącej ponowne badanie czy lokal, do którego prowadzi sporny podjazd jest lokalem użytkowym (a lokali użytkowych w budynku jest więcej i do każdego prowadzi pochylnia), nie licuje z zasadą zaufania obywateli do władzy publicznej. W piśmie procesowym z 19 maja 2016 r. J. D. i A. P. zakwestionowali uprawnienie pełnomocnika skarżącej do reprezentowania jej w postępowaniu sądowym oraz przedstawili argumentacje na poparcie tezy, że w sprawie winien mieć zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego i organy powinny nakazać rozbiórkę przedmiotowego ciągu pieszego. Zarzucili także, że treść skargi nie pozwala na merytoryczne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz.1647 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej P.p.s.a.). Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. D. i A. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 października 2015 r., uchylił w całości decyzję nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej wykonać, w terminie do dnia 31 stycznia 2016r., określone roboty budowlane w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem ciągu komunikacyjnego - składającego się z podjazdu, podestu i biegu schodowego - wybudowanego przed lokalem nr 1 klatka [..] w wielorodzinnym budynku przy ul. P w T. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uwzględniając stan faktyczny będący podstawą podjętego rozstrzygnięcia oraz istniejący stan prawny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny legalności decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Treść przepisu będącego podstawą kontrolowanej decyzji kasacyjnej brzmi: "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Konstrukcja prawna decyzji kasacyjnej opiera się na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie konieczności ustalenia przez organ odwoławczy, że postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania przy jednoczesnym stwierdzeniu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Oznacza to, że wyznaczenie dopuszczalności zakończenia postępowania odwoławczego w sposób kasacyjny wymaga wykazania naruszenia przepisów postępowania, którego następstwem jest niewyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy, bez którego nie można sprawy rozpoznać. Treść art. 138 § 2 k.p.a. musi być odczytywana i interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Granice te zostały zakreślone przez umożliwienie organowi odwoławczemu przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, bądź zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jedynie przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego z przekroczeniem granic wynikających z art. 136 k.p.a. powodowałoby naruszenie opisanej wyżej zasady dwuinstancyjności. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został ustalony przez organ I instancji na podstawie oględzin dokonanych w dniu 27 maja 2015 r. i opinii technicznej z września 2015 r. dotyczącej stanu technicznego zewnętrznego ciągu pieszego składającego się z podjazdu, biegu schodowego oraz podestu i nie budzi wątpliwości co do wyglądu, wymiarów, stanu technicznego i charakteru objętego postępowaniem obiektu. W aktach sprawy znajduje się także szczegółowa dokumentacja fotograficzna na płycie CD. Jednakże, w ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy istniały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, ponieważ organ I instancji, przyjmując, że dobudowany ciąg pieszy nie stanowi istotnego odstępstwa od projektu zatwierdzonego pozwoleniem na budowę, przeprowadził postępowanie w oparciu o niewłaściwe przepisy prawa materialnego, koncentrując się wyłącznie na złym stanie technicznym obiektu. Zasadnie organ I instancji przyjął, że okoliczności wykonania przedmiotowych robót budowlanych (istotne odstępstwo oraz zagrożenie bezpieczeństwa) implikują postępowanie oparte o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). Realizacja ciągu komunikacyjnego do lokalu nr 1 w wielorodzinnym budynku mieszkalnym nastąpiła bowiem z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego, ponieważ zmieniła zagospodarowanie działki, na której posadowiony jest przedmiotowy budynek, utrudniając jednocześnie korzystanie ze znajdującego się w nim garażu. Należy przypomnieć, że proces budowlany dotyczący wykonania budynku przy ul. P. w T. został zakończony zgłoszeniem obiektu do użytkowania, a na to zgłoszenie ówcześnie właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Od tego momentu – zgłoszenia obiektu do użytkowania – nie były wykonywane żadne roboty budowlane obejmujące swym zakresem ciąg komunikacyjny do lokalu nr 1 w klatce [...] przy ul. P. w T., będący przedmiotem niniejszego postępowania. Zasadnie organ odwoławczy uznał, że przyjęcie przez Starostę zgłoszenia zakończenia budowy bez sprzeciwu na odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego w postaci wybudowanego ciągu pieszego, ujętego w inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma wpływu na uznanie ciągu komunikacyjnego za odstępstwo istotne i konieczne jest prowadzeniu postępowania naprawczego. Oceniając natomiast nałożone w decyzji organu I instancji obowiązki trudno oprzeć się wrażeniu, że mają one w istocie charakter prac remontowych. Treść sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania oceny technicznej ustala wyłącznie stan techniczny obiektu oraz możliwości jego dalszego użytkowania. Z wniosków zawartych w tej ocenie wynika, że wskutek wadliwego rozwiązania spływu wód opadowych i oddziaływania warunków atmosferycznych stan techniczny ciągu pieszego wymaga naprawy i licznych prac remontowych. Wskutek oddziaływania warunków atmosferycznych materiały, z których został wykonany uległy skruszeniu, skorodowaniu i konieczna jest naprawa. Pominięta została natomiast kwestia zgodności dobudowy z obowiązującymi przepisami, w tym z przepisami obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). W ocenie organu odwoławczego okolicznością wymagającą sprawdzenia jest także, czy nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania lokalu nr 1 z funkcji mieszkalnej na usługową. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że zbadanie czy nie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania lokalu nr 1 w klatce [...] przy ul. P. w T. ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Może to być przedmiotem postępowania organu nadzoru budowlanego, ale w odrębnym postępowaniu, prowadzonym na innej podstawie prawnej i kwestia stanu technicznego i samowolnej zmiany sposobu użytkowanie nie mogą być przedmiotem jednego postępowania. Nie ma zatem ta okoliczność istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto z pism strony skarżącej wynika, że kwestia zmiany sposobu użytkowania lokalu, do którego prowadzi ciąg pieszy była już przedmiotem rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego, co wyklucza ponowne jej badanie. Odpowiadając na zarzuty J. D. i A. P. wskazać należy, że umocowanie męża skarżącej do reprezentowania B. J. wynika z pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu przez Sądem i datowanym na dzień 13 marca 2016 r. (k. 11 akt sądowych). Podsumowując, w przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji zasadnie wykazał potrzebę przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, nie naruszając dyspozycji przepisu art. 138 § 2 k.p.a.. Wskazane w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej okoliczności przekonują bowiem o zaistnieniu przesłanek wymienionych w tym przepisie. Wskazany jako konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej prawidłowe rozstrzygnięcie i jego zakres ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.