II SA/Gd 127/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2019 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Wojewody z dnia 20 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego E. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. E. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 20 listopada 2018 r., nr [..]. Skarga ta wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W dniu 31 stycznia 2018 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek skarżącego o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r., nr [..], mocą której udzielono A. oraz R. i E. G. pozwolenia na rozbiórkę budynku biurowo – magazynowego położonego na działce nr [..] obręb [..] przy ul. B. w G. Uzasadniając złożony wniosek skarżący, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r. wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a. Jak bowiem wyjaśnił, w dniu 28 grudnia 2017 r. otrzymał z Sądu Rejonowego dokumenty w sprawie wniosku o podział działki nr [..] w G., w których znajdowała się umowa zawarta między A. oraz B. Z umowy tej wynikało, że B. jest reprezentowana przez A. Z. W.-D., żonę Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego, która to na podstawie tejże umowy reprezentowała A. wobec Urzędu Miejskiego i jego struktur. Tym samym, w ocenie skarżącego, z postępowania powinien zostać wyłączony nie tylko Dyrektor Wydziału Urbanistyki i Architektury lecz także jego zastępca A. S., który podpisał decyzję z dnia 4 sierpnia 2016 r. Jednocześnie, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący wskazał, że nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 sierpnia 2016 r. oraz, że nie brał w nim udziału, co pozbawiło go możliwości przedstawienia dowodów w sprawie. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 149 § 3 i 4 w zw. z art. 123 § 1, art. 145 § 1 pkt 3 i 4, art. 148 § 2 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a., odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r., wskazując, że wniosek o wznowienie postępowania złożony został przez skarżącego po terminie określonym w art. 148 k.p.a. Wyjaśniono przy tym, że skarżący o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania nabył informację w dniu 24 sierpnia 2016 r., kiedy to otrzymał decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r. a wniosek o wznowienie postępowania nadał poprzez Elektroniczną Platformę Usług Administracji Publicznej w dniu 26 stycznia 2018 r. Brak jest zaś podstaw, w ocenie organu, do uznania, że o wydaniu przez Prezydenta Miasta decyzji z dnia 4 sierpnia 2016 r. skarżący dowiedział się w dniu 28 grudnia 2017 r., tj. w dniu, kiedy otrzymał z Sądu Rejonowego wniosek o podział działki nr [..] w G. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, podnosząc, że nie znał wcześniej dokumentów, które otrzymał w dniu 28 grudnia 2017 r. z Sądu Rejonowego, pośród których znajdowała się m.in. umowa zawarta pomiędzy A. a B., z której dowiedziała się, że B. reprezentowana jest przez żonę Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego. Wojewoda postanowieniem z dnia 27 września 2018 r. uchylił postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 czerwca 2018 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, wskazując, że niewątpliwie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. złożony został po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Jednakże, jak wskazał, wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Z wniosku skarżącego wynika bowiem, że o okoliczności stanowiącej podstawę do wszczęcia postępowania na podstawie tego przepisu skarżący dowiedział się w dniu 28 grudnia 2017 r., kiedy to otrzymał kopię umowy zawartej między A. a B., z której treści można było wnioskować zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Przesyłka zawierająca wniosek o wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu nadana zaś została w dniu 26 stycznia 2018 r. Tym samym, jak wskazał Wojewoda, odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na upływ terminu do wniesienia wniosku była przedwczesna. W dniu 24 października 2018 r. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, za pośrednictwem Wojewody, skargę na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Spółka wskazała, że skarżący już przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę miał świadomość, że w imieniu B. działa A. W.-D. Skarżący brał bowiem udział w spotkaniach A. W.-D. oraz M. N., reprezentującego A., z przedstawicielami Miasta oraz komisjami Miasta, z konserwatorem zabytków jak i przed Radą Miasta, o czym świadczą protokoły z tych spotkań oraz urzędowa korespondencja Biura Rozwoju Miasta, odpowiedzialnego za przygotowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest działka nr [..]. Z treści umowy, na którą powołuje się skarżący nie wynika przy tym aby mogła ona stanowić przesłankę wyłączenia pracownika lub organu administracji publicznej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Wojewoda zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 20 listopada 2018 r., wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.): 1. uchylił postanowienie Wojewody z dnia 27 września 2018 r.; 2. utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 czerwca 2018 r. oraz 3. stwierdził, że wydanie postanowienia Wojewody z dnia 27 września 2018 r. nie miało miejsca bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając, wydane postanowienie Wojewoda wskazał, że wiedzę o tym, że B. w umowie zawartej z A. reprezentowana była przez A. W.-D. skarżący posiadał już ponad 3 lata przed dniem 28 grudnia 2017 r., w którym otrzymał z Sądu Rejonowego kopię przedmiotowego dokumentu. W związku z tym wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., który nadano w dniu 26 stycznia 2018 r., złożony został po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Jednocześnie, Wojewoda stwierdził, że nie sposób uznać aby umowa z dnia 5 lipca 2013 r., nr [..], zawarta między A. i B. zawierała informacje na temat okoliczności mogących stanowić przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Wskazana umowa, jak stwierdził Wojewoda, dotyczy bowiem jedynie sporządzenia analizy funkcjonalno-przestrzennej inwestycji obejmującej budowę obiektu z apartamentami, częścią medyczną, gastronomiczną i rekreacyjną w G. przy ul. B. na działce nr [..], obręb [..]. Umowa ta nie porusza natomiast w ogóle kwestii ewentualnej rozbiórki istniejących na terenie nieruchomości obiektów, której dotyczy decyzja Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r., wydana na wniosek A. i R. i E. G., bez jakiegokolwiek udziału A. oraz A.W.-D. Z uwagi na to, że powyższe okoliczności zostały podniesione we wniesionej przez A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Wojewoda uznał, że spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. We wniesionej do Sądu skardze na postanowienie Wojewody z dnia 20 listopada 2018 r. skarżący domagał się jego uchylenia i zarzucił, że wydane zostało ono z naruszeniem: art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 6, art. 10 § 1, art. 15, art. 80 § 1 i art. 81 k.p.a. Skarżący stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest niezgodne z prawem z uwagi na brak rzetelnego ustalenia podstaw materialnych postanowienia, brak ustalenia stanu faktycznego jaki powinien być podstawą materialną postanowienia, w tym brak ustalenia przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 5 w świetle art. 81 k.p.a. oraz w świetle braku przesłanek z art. 10 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 26 marca 2019 r. uczestnik postępowania A. również wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody z dnia 20 listopada 2018 r. wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa. Podstawę prawną tego postanowienia stanowił przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zgodnie z którym organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Norma z art. 54 § 3 reguluje instytucję samokontroli, której kwintesencją jest umożliwienie organowi administracji publicznej weryfikacji własnego działania (lub braku działania, czy też przewlekłości działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę zgodności tego działania (lub braku działania czy też przewlekłości działania) z prawem. Warunkiem skorzystania z instytucji samokontroli jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie przez organ, że zarówno zarzuty, wnioski, jak i wskazana w treści skargi podstawa prawna są uzasadnione (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 811/10, Legalis). W przypadku więc niepodzielenia przez organ niektórych zarzutów, zakwestionowania przedstawionej w skardze oceny prawnej naruszeń prawa bądź nieuwzględnienia w całości wniosków, organ powinien zrezygnować z wydania rozstrzygnięcia w trybie autokontroli i przekazać sprawę do rozpoznania sądowi. Przy czym, kryteria oceny stosowanej przez organ administracji publicznej w trakcie samokontroli powinny odpowiadać kryteriom stosowanym przez sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc samokontrola powinna być skoncentrowana na ocenie legalności działania (lub braku działania) tego organu. Organ, korzystając z instytucji samokontroli, nie jest więc związany granicami skargi, a więc może w ramach samokontroli stosować również art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jednakże, zakres zastosowania tej instytucji jest limitowany granicami sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 581/07, Legalis). Zgodnie bowiem z treścią art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie w granicach sprawy oznacza zaś, że nie można uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, tj.: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Granice dokonanej przez Wojewodę autokontroli wyznaczało więc postanowienie Wojewody z dnia 27 września 2018 r., mocą którego uchylono postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 20 czerwca 2018 r. i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a. z uwagi na złożenie przez skarżącego wniosku po terminie określonym w art. 148 k.p.a. Wojewoda uznał zaś, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. złożony został po terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. a wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. złożony został z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a. a więc wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania lub o odmowie jego wznowienia. Przy czym, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienia postępowanie zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. W przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a. organ administracji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydaje postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowaniu, które jak stanowi art. 149 § 2 k.p.a., stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Brzmienie art. 149 k.p.a. wskazuje jednoznacznie, że postępowanie w przedmiocie wznowienia składa się z dwóch etapów. W pierwszej fazie organ, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji bada, czy podanie o wznowienie postępowania wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 § 1 k.p.a. Poza ww. wymogami organ nie może dokonywać oceny zasadności samego wniosku i przeprowadzać postępowania co do przyczyn wznowienia. Na tym etapie organ nie rozstrzyga tym bardziej, czy wskazane w podaniu okoliczności są prawdziwe i czy rzeczywiście wystąpiły. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia w przedmiocie wznowienia bądź odmowy wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tym samym, postanowienie o wznowieniu postępowania jest jedynie postanowieniem wszczynającym postępowanie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek stanowiących podstawę wznowienia postępowania oraz poza wskazaniem okoliczności wskazujących na zachowanie przez wnoszącego podanie o wznowienie terminu określonego w art. 148 k.p.a. Ocena zaś przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna, gdyż ustalenie, czy zachodzą podstawy wznowienia, może nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania, co następuje w momencie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Stwierdzenie więc, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy może być wyłącznie efektem postępowania prowadzonego na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i musi być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. Wojewoda wydając zaś zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 20 listopada 2018 r. uznał, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta z dnia 4 sierpnia 2016 r. złożony został po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a. Po czym, stwierdził jednocześnie, że analiza akt sprawy nie pozwala uznać, aby wskazana przez skarżącego umowa z dnia 5 lipca 2013 r., nr [..], zawierała informacje na temat okoliczności mogących stanowić przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Tym samym, Wojewoda oceniając jako słuszną odmowę wznowienia postępowania z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 148 k.p.a. przeszedł do oceny przyczyn wznowienia postępowania, co było niedopuszczalne w świetle powołanych powyżej przepisów prawa. Ponadto, dokonując tej oceny Wojewoda wyszedł poza granice sprawy, które wyznaczało postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. a co było niedopuszczalne w świetle art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 148 § 1 k.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie miesięcznego terminu, o którym mowa w powołanym przepisie powinno być udowodnione przez stronę. Przy czym, dokonując oceny tej okoliczności, organ powinien rozpatrzeć cały materiał dowodowy i dopiero na jego podstawie ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero bowiem moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania rozpoczyna bieg terminu złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie Wojewoda ocenił, że skarżący nie zachował terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., nie uwzględniając tym samym stanowiska skarżącego w tej kwestii. Wojewoda, przyjął bowiem, że wiedzę o tym, że A. w umowie zawartej z B. reprezentowana była przez A. W.-D. skarżący posiadał już ponad 3 lata przed dniem 28 grudnia 2017 r., w którym otrzymał z Sądu Rejonowego kopię przedmiotowego dokumentu. Wojewoda stanowisko to oparł na twierdzeniu A., które wskazało, że skarżący już przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę miał świadomość, że w imieniu B. działa A. W.-D., a które oparte zostało na tym, że skarżący brał udział w spotkaniach A. W.-D. oraz M. N., reprezentującego A., z przedstawicielami Miasta oraz komisjami Miasta, z konserwatorem zabytków jak i przed Radą Miasta, o czym świadczą protokoły z tych spotkań oraz urzędowa korespondencja Biura Rozwoju Miasta, odpowiedzialnego za przygotowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest działka nr [..]. Skarżący twierdził z kolei, że o okoliczności tej dowiedział się dopiero w dniu 28 grudnia 2017 r., kiedy to otrzymał z Sądu Rejonowego dokumenty w sprawie wniosku o podział działki nr [..] w G., w których znajdowała się umowa zawarta między A. oraz B. W zaskarżony postanowieniu Wojewoda nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę twierdzeniom Spółki a nie twierdzeniom skarżącego. Zasadny jest zatem zarzut dotyczący naruszenia podstawowych zasad postępowania określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W powyższym zakresie zaskarżone postanowienie narusza również przepis art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ulega wątpliwości, że unormowanie zawarte w art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma umożliwić organowi administracji publicznej weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd administracyjny. Rozwiązanie takie prowadzi do zapewnienie szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego (pośrednie zrealizowanie jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego - zasady szybkości i prostoty postępowania), nie angażuje też w rozstrzygnięcie sprawy sądu administracyjnego. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że wydanie decyzji lub postanowienia w trybie autokontroli organu na podstawie powołanego przepisu następuje w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to rozpoczyna się z momentem wniesienia skargi. Organ nie prowadzi postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji uwzględniającej skargę w całości. Wniesienie skargi nie uruchamia jakiegoś swoistego postępowania administracyjnego "pozainstancyjnego". Nie może prowadzić również do uruchomienia nowego toku instancji. Tym bardziej, nie może to otwierać możliwości uruchomienia wewnątrzadministracyjnej drogi weryfikacji decyzji ostatecznych, ponieważ wybór drogi postępowania sądowoadministracyjnego przez wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego możliwość taką wyeliminował. Organ może zatem działać jedynie w tych granicach, w których działałby sąd, gdyby rozpoznawał skargę. Sąd administracyjny orzeka natomiast na podstawie akt sprawy, to jest na podstawie stanu faktycznego, który istniał w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji i stanowił jej podstawę faktyczną. W niniejszej sprawie organ odwoławczy wydał postanowienie w trybie autokontroli po dokonaniu nowych ustaleń, w oparciu o materiał dowodowy, z którym nie mógł zapoznać się skarżący. Tym samym doszło do uruchomienia nowego toku postępowania administracyjnego niedopuszczalnego z powodu wniesienia skargi na ostateczne postanowienie kasacyjne tegoż organu. Wbrew omówionym powyżej zasadom dotyczącym postępowania autokontrolnego organ odwoławczy uwzględnił nowe dowody i okoliczności, które nie były przedmiotem ustaleń ani rozważań przy wydawaniu postanowienia z dnia 27 września 2018 r. Działanie takie stanowi o naruszeniu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Wojewody z dnia 20 listopada 2018 r. . O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.