II SA/Gd 1280/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch Protokolant Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. G. i R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 9 czerwca 2003 r., nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj.: Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), nakazał B. i R.G. wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych związanych z budynkiem realizowanym na działce nr [...] i [...] obr. 4 w R. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że na wskazanej nieruchomości znajduje się będący w stanie surowym otwartym bliźniaczy obiekt wykonany w konstrukcji murowanej z dachem drewnianym dwuspadowym. Obiekt ten został zrealizowany na podstawie dwóch odrębnych zgłoszeń dokonanych przez B. G. i R. G. Zgłoszenie z dnia 6 sierpnia 2001 r. dotyczyło budowy dwóch parterowych budynków gospodarczych przy ul. [...] w R. Jak wynika z dziennika budowy w dniu 10 maja 2002 r. wytyczono obiekt w terenie, a w dniu 22 maja 2002 r. przystąpiono do jego budowy. W dniu 3 lutego 2003 r. Państwo G. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla dobudowy garażu i suszarni ziół nad garażem na działce nr [...] i [...]. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dniu 7 kwietnia 2003 r. organ stwierdził, że zrealizowany na działkach obiekt będący w stanie surowym otwartym zrealizowany został niezgodnie z załączonym do zgłoszenia projektem. Odstępstwa polegały na zmianie konstrukcji stropu nad parterem z drewnianego na żelbetonowy, zmianie wysokości budynku (powstało poddasze użytkowe), zmianie usytuowania otworów okiennych i drzwiowych, zmianie usytuowania kominów, nie wykonaniu dzielącej ściany nośnej wewnętrznej, wykonaniu schodów wewnętrznych, powiększeniu obrysu budynku. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta działki nr [...] i [...] przy ul. [...] położone są na terenie oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod uprawy polowe. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z przepisami prawa budowlanego, w przypadku wykonania robót budowlanych w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach lub w pozwoleniu, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych. W zażaleniu na powyższe postanowienie B. i R. G. wskazali, że roboty zostały już zakończone i obiekt można użytkować, a zatem ich wstrzymanie jest niezasadne. Skarżący potwierdzili, że wymiar szerokości budynku został zmieniony z 6,7 na 7 m, przy zachowaniu powierzchni 35 m 2 i rozpiętości konstrukcji do 4,8 m, dach został podniesiony o 40 cm w celu poprawienia jego spadku oraz w związku z zamiarem rozbudowy wznoszonego obiektu i jego adaptacji na suszarnię ziół. Skarżący wyjaśnili, że dokonali zmian stropu drewnianego na żelbetonowy oraz usunęli ścianę nośną zastępując ją podciągiem żelbetonowym za zgodą i pod nadzorem kierownika budowy. Zmian tych dokonali, aby nie wstrzymywać robót i nie narażać się na dodatkowe koszty. Nadto stwierdzili oni, że zlikwidowali otwory montażowe w stropie i ścianach, uznane przez inspektora nadzoru za dodatkowe otwory okienne, likwidacji uległy również prowizoryczne schody. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2003 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy stwierdził, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego – rysunków dołączonych do zgłoszenia, notatki służbowej z wizji dokonanej w dniu 7 kwietnia 2003 r. wraz z dokumentacją fotograficzną i okoliczności przyznanych w zażaleniu wynika, że dokonane przez skarżących odstępstwa od warunków określonych w przepisach, mają charakter istotny, co uzasadniało wstrzymanie robót na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżących prowadzone przez nich roboty budowlane nie zostały zakończone, na co wskazuje notatka służbowa z przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2003 r. kontroli wskazanej budowy. W skardze na powyższe postanowienie B. G. i R. G. wnieśli o jego uchylenie wskazując, że już po przeprowadzeniu pierwszej wizji lokalnej prowadzonych robót i wskazaniu przez organ zaistniałych nieprawidłowości dokonali napraw doprowadzając obiekt, a zwłaszcza jego elewację do stanu zgodnego z przedłożonym szkicem. Usunięto prowizoryczne schody i zamknięte poddasze oraz wykonano ścianę środkową dzielącą dwa budynki gospodarcze. Roboty te wykonane zostały jeszcze przed wstrzymaniem robót budowlanych przez organ pierwszej instancji. Wszystkie roboty wykończeniowe zakończono do dnia 9 czerwca 2003 r., dlatego powoływanie się przez organ odwoławczy na notatki datowane po tym terminie jest błędne. W piśmie z dnia 5 grudnia 2003 r. skarżący wyjaśnili dodatkowo, że działka nr [...], o wymiarach 5,24 ha, podzielona na szereg mniejszych działek, w tym na działki nr [...] i [...], ma charakter siedliskowo - rolniczy. Z opinii urbanistycznej z dnia 29 sierpnia 1991 r. wydanej przez Wydział Budownictwa i Architektury w R. wynika, że teren tej działki jest przewidziany pod upory polowe z możliwością lokalizowania ogrodów działkowych. Skarżący w skazali, że organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu odnośnie zgłoszenia budowy obiektów gospodarczych dla celów rolno–ogrodniczych, wydano także warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na dobudowę pomieszczeń gospodarczych do obecnych budynków gospodarczych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że w notatce służbowej sporządzonej z przeprowadzonej w dniu 1 sierpnia 2003 r. kontroli przedmiotowego obiektu jednoznacznie stwierdzono, że stan budynku nie zmienił się od czasu wizji lokalnej z dnia 23 kwietnia 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.) stanowiący, iż w przypadkach innych niż określone w art. 48 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych 1. bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia 2. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska 3. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź w przepisach. Roboty budowlane wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach mogą być wstrzymane zarówno gdy są to roboty budowlane wymagające uzyskania pozwolenia na budowę jak i dokonania zgłoszenia. Skarżący dokonali zgłoszenia budowy dwóch budynków gospodarczych w zabudowie bliźniaczej położonych na wskazanych wyżej działkach na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m 2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m związanych z produkcją rolną, uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Nie ulega wątpliwości, że skarżący wykonali w rzeczywistości roboty w sposób istotnie odbiegający od powyższych warunków. Dokonali oni poszerzenia budynku, rozbudowano fundamenty pod dwa tarasy wykładane posadzką betonową, podczas gdy projektowane były tarasy ziemne, cały budynek zrealizowano w formie wspólnej bryły na dwóch działkach, przy czym usunięto nośną ścianę dzielącą według projektu budynek na dwie bliźniacze części. W miejscu projektowanego stropu drewnianego nad parterem wykonano strop żelbetonowy, a nad nim poddasze użytkowe o wysokości od 1 do 3 m w miejsce poddasza nieużytkowego, bez dostępu. Nadto, zmieniono układ ścian działowych. Wszystkie te zmiany spowodowały znaczne zwiększenie powierzchni zabudowy i powierzchni użytkowej budynku oraz jego kubatury. Zamiast dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej powstał jeden obiekt, którego powierzchnia i rozpiętość stanowiła sumę powierzchni i rozpiętości obu budynków. Na budowę takiego obiektu w istocie, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, niezbędne było uzyskanie pozwolenia, nawet przy założeniu, że obiekt ten budynkiem gospodarczym związanym z produkcją rolną, uzupełniającym zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Organ nadzoru budowlanego nie mógł zatem zaakceptować budowy dokonanej z takim odstępstwem. Nadto wskazać należy, że wzniesione obiekty naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez instancję odwoławczą miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia 29 marca 1990 r. (Dz.Urz.Woj.Gd. Nr 16, poz. 116 ze zm.), nieruchomości zlokalizowane przy ulicy [...] w R. oznaczone jako działki nr [...] i [...] obręb 4, wydzielone z działki nr [...], leżą w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] na terenie upraw polowych. Stanowisko skarżących, iż zrealizowana przez nich inwestycja jest zgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego jest niezasadne. Przeznaczenie działki na uprawy polowe umożliwia wykorzystanie jej pod uprawy polowe, a nie zabudowę obiektami gospodarczymi bądź obiektami o innym charakterze (mieszkalnym, rekreacyjnym). Żadna z przedmiotowych działek o powierzchni 638 i 645 m 2 nie stanowi gospodarstwa rolnego i nie są na niej prowadzone uprawy polowe, a argumenty skarżących, iż wznoszone obiekty gospodarcze są niezbędne do prowadzenia upraw polowych są niezasadne. Wydzielenie działek nr [...] i [...] z działki nr [...] o pierwotnej powierzchni 5,14 ha, stanowiącej gospodarstwo rolne, w którym prowadzono uprawy polowe, nie uzasadnia prawa ich zabudowy. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do obchodzenia regulacji planu zagospodarowania przestrzennego przez podział nieruchomości i zabudowę terenów upraw rolnych pod pretekstem celów upraw rolnych. Za niezasadne uznać również należy stanowisko, że treść planu dopuszczała zabudowę działek z uwagi na ich przeznaczenie pod ogródki działkowe. Z ustaleń ogólnych planu wynika, że w jednostce planistycznej oznaczonej literą L o powierzchni 171 ha, jako dominującą przewidziano funkcję upraw polowych, z zapisem o treści – "istniejące ogródki działkowe adaptuje się z możliwością powiększenia powierzchni do potrzeb mieszkańców miasta". Dla jednostki L przewidziano ustalenia szczegółowe, zgodnie z którymi w jednostce tej wprowadzono tereny oznaczone symbolami -[...] o powierzchni 55, 00 ha – stanowiące uprawy polowe -[...] o powierzchni 10, 00 ha – stanowiące istniejące ogrody działkowe z możliwością poszerzenia kosztem terenu L 3 -[...] o powierzchni 106, 00 ha – stanowiące uprawy polowe. Zgodnie z zasadą wykładni, iż przepis szczególny wyłącza zastosowanie przepisu ogólnego, sformułowanie ustalenia ogólnego jednostki L o możliwości powiększenia terenu upraw polowych na rzecz ogródków działkowych, nie znajduje zastosowania, jeżeli inne przeznaczenie terenu wynika z ustaleń szczegółowych. W ustaleniach tych przewidziano możliwość sytuowania ogródków działkowych na terenie oznaczonym symbolami [...] oraz terenie [...]. Ustalenia te nie przewidują natomiast możliwości przeznaczenia na ogródki działkowe terenu o symbolu [...], na którym leżą przedmiotowe działki. W sytuacji gdy plan zagospodarowania nie formułuje odmiennej od zgodnej z brzmieniem językowym definicji upraw polowych, brak jest możliwości uznania, iż na terenach tych mogą być sytuowane ogródki działkowe. Przeciwne twierdzenia stron są zatem bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu niecelowości zastosowania sankcji wstrzymania robót budowlanych wskazać należy, iż z materiału dowodowego zgromadzony w sprawie, w tym dokumentacji fotograficznej wynikało, że budowa nie została zakończona, a przeciwne twierdzenia skarżących zawarte w odwołaniu nie zostały przez nich w żaden sposób udowodnione. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w ewentualne zakończenie robót nie legalizuje dokonanych odstępstw, a w sprawie w takim przypadku znajduje zastosowanie tryb przewidziany w art. 51 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, którego konsekwencją jest nałożenie przez organ nadzoru budowlanego obowiązków z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym nakazu rozbiórki obiektu, którego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem okaże się niemożliwe. Organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły, iż roboty budowlane wykonano z istotnym odstępstwem od warunków wynikających z przepisów i zastosowały sankcję wstrzymania robót budowlanych. Na marginesie skazać należy, że w istocie organ nadzoru budowlanego mógł rozważać zakwalifikowanie stwierdzonego stanu faktycznego jako budowy budynku bez pozwolenia na budowę w ramach samowoli budowlanej, uzasadniającej zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, a zastosowanie trybu przewidzianego w art. 50 Prawa budowlanego i wstrzymanie wykonywanych robót budowlanych w celu ich ewentualnej legalizacji było niewątpliwie dla strony skarżącej korzystniejsze. Skarżący dokonali zgłoszenia budowy dwóch budynków gospodarczych w zabudowie bliźniaczej położonych na działkach nr [...] i [...] na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m 2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m związanych z produkcją rolną, uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Od zgłoszenia tego organ nie wniósł sprzeciwu. Brak jest, w ocenie Sądu podstaw do zaakceptowania stanowiska, że przedmiotowe obiekty powstały -jako uzupełniające zabudowę zagrodową -w ramach istniejącej działki siedliskowej. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie potwierdza stanowiska skarżących, jakoby działki nr [...] i [...] miały charakter działek siedliskowych. Siedliskiem są zbudowania związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Przedmiotowe działki o powierzchni 638 i 645 m 2 nie mają charakteru gospodarstwa rolnego, a na ich terenie nie istniała żadna zabudowa zagrodowa, którą miałyby uzupełniać budowane przez skarżących obiekty. Art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i tryb zgłoszenia budynków gospodarczych związanych z produkcją rolną, uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, nie znajdował zatem do przedmiotowych obiektów zastosowania. Podnoszony przez skarżących fakt, iż działka nr [...] o powierzchni 5, 14 ha, a której wydzielono działki nr [...] i [...] była działką siedliskową, na której istniała zabudowa zagrodowa, nie nadaje takiego charakteru działkom w niej wydzielonym, na których nie ma ani gospodarstwa rolnego, ani siedliska i zabudowy zagrodowej. Zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż organ architektoniczno-budowlany wadliwie zaniechał wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy tych obiektów, jest zatem słuszne. W ocenie Sądu, wadliwy brak sprzeciwu właściwego organu wobec zgłoszenia budowy nie legalizuje budowy takich obiektów, na których budowę konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. W szczególności dotyczy to sytuacji gdy inwestorowi można zarzucić celowe działanie zmierzające do obejścia przepisów prawa regulujących obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę oraz w sytuacji gdy inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Art. 48 Prawa budowlanego stanowi, iż właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Przedmiotowe planowane dwa budynki gospodarcze w zabudowie bliźniaczej nie stanowiły obiektów, o których jest mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego. Nie były one zatem zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie tego przepisu, ani innych postanowień art. 29 Prawa budowlanego. Do ich legalnego wybudowania było zatem wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie dokonanie zgłoszenia. Budowa bez uzyskania wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę spełnia zatem w istocie dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego, obiekty wybudowano bowiem bez wymaganego pozwolenia na budowę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, iż w sytuacji, gdy strona błędnie dokonała zgłoszenia zamiast złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, a organ wadliwie zaniecha wniesienia sprzeciwu, winien znaleźć zastosowanie nie rygorystyczny tryb przewidziany w art. 48 Prawa budowlanego skutkujący bezwzględną sankcją rozbiórki lecz tryb wynikający z art. 50 i 51 Prawa budowlanego umożliwiający dokonanie legalizacji dokonanej sprzecznie z przepisami budowy. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w przypadku wątpliwości co do charakteru planowanego obiektu i konieczności uzyskania pozwolenia na budowę oraz braku złej woli po stronie inwestora, który działając w dobrej wierze oczekuje od organu administracji dokonania oceny odnośnie charakteru inwestycji. Wątpliwości budzi natomiast stosowanie trybu legalizacyjnego w pozostałych przypadkach t.j. wówczas gdy okoliczności sprawy wskazują, iż inwestor dokonał zgłoszenia w celu obejścia przepisów prawa, bądź obligujących go do uzyskania pozwolenia na budowę, bądź uniemożliwiających realizacje inwestycji z uwagi na postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego. W orzeczeniu z dnia 28 kwietnia 2004 r. ONSAiWSA 2004/1/26 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zgłoszenie wykonywania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyłącza co do zasady ustalenie, że roboty te były wykonywane w warunkach uzasadniających stosowanie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu tego przepisu przed jego zmianą ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), chyba, że rzeczywistym zamiarem inwestora jest obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie inwestorzy w istocie od początku nie zamierzali zbudować obiektów gospodarczych uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Działki nie miały charakteru siedliska i nie istniała na nich żadna zabudowa zagrodowa czego inwestorzy musieli być świadomi. Nadto składane przez nich wnioski oraz rzeczywisty przebieg inwestycji prowadzi do uznania, iż ich rzeczywistym zamiarem nie było w istocie budowa dwóch obiektów gospodarczych – lecz jednego budynku o innej funkcji. W szczególności z pisma z dnia 22 marca 2003 r. wynika, że budowany budynek gospodarczy miał w istocie służyć celom rekreacyjnym i leczniczym, ze względu na niskie zanieczyszczenie środowiska, a w zgłoszeniu obiektu przewidziano budowę piaskownicy, huśtawki, drabinki (dowód: k. 11, 24 akt organu I instancji). Sposób realizacji inwestycji – wybudowanie w istocie jednego obiektu o charakterze wskazującym na dom mieszkalny, potwierdza zamiar inwestora budowy nie tylko niezgodnego ze zgłoszeniem obiektu gospodarczego (nie spełniającego kryteriów art. 29 ust. 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego), lecz w istocie obiektu o innym charakterze. Wybudowane obiekty nie spełniały także warunków wynikających z art. 29 ust.1 pkt 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którym uzyskania pozwolenia na budowę nie wymagają obiekty gospodarcze na działkach w pracowniczych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m 2 w miastach. Nadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. Nr 85 z 1996 r. poz. 390 ze zm.) pracowniczym ogrodem działkowym jest obszar gruntu rolnego podzielony na działki przeznaczone pod uprawy ogrodowe i oddane w użytkowanie osób fizycznych, wyposażony w urządzenia niezbędne do prowadzenia upraw ogrodowych oraz służący zarazem do wypoczynki użytkowników działek i innych osób, zarejestrowany w Polskim Związku Działkowców. Z okoliczności sprawy nie wynika, by działki nr [...] i [...] stanowiły pracownicze ogrody działkowe. Argumenty skarżących o budowie obiektów zgodnie z prawem na podstawie zgłoszenia nie zasługują zatem na uwzględnienie. Nadto skarżący zamiast dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej wybudowali jeden obiekt, którego powierzchnia i rozpiętość stanowiła sumę powierzchni i rozpiętości obu budynków. Na budowę takiego obiektu, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, niezbędne było uzyskanie pozwolenia, nawet przy założeniu, że obiekt ten budynkiem gospodarczym związanym z produkcją rolną, uzupełniającym zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.