II SA/Gd 130/01

Dnia 4 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędziowie WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Alina Dominiak, Protokolant Jarosław Skopczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody z dnia 28 listopada 2000 roku Nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów zakwaterowania oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 listopada 2000 r. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA i art. 31 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. Nr 25, poz. 128 z 1997 r. ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. J., utrzymał w mocy decyzję Starosty w sprawie odmowy przyznania zwrotu kosztów zakwaterowania odwołującej się w K. Jak wynika z uzasadnienia decyzji K. J. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna w dniu 1 września 1999 roku. W dniu 14 września 2000 r. strona wniosła do organu I instancji o dofinansowanie ponoszonych kosztów zakwaterowania w miejscu podjęcia zatrudnienia tj. - . Strona zamieszkuje Orzekające w sprawie organy, powołujące przepisy art. 31 ust. 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (publ. jw.) i § 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 kwietnia 1996 r. w sprawie zwrotu kosztów dojazdu do pracy i zakwaterowania osobom, które podjęły zatrudnienie, staż lub szkolenie poza miejscem stałego zamieszkania (Dz.U. Nr 45, poz. 202 z 1996 roku) odmówiły dokonania zwrotu kosztów zakwaterowania odwołującej się, wskazując, że ustawowym warunkiem dokonania zwrotu kosztów zakwaterowania jest podjęcie zatrudnienia poza miejscem stałego zamieszkania na podstawie skierowania wystawionego przez Urząd Pracy. Warunku tego strona nie spełniła., bowiem podjęła zatrudnienie w miejscu pracy znalezionym dzięki własnym staraniom, co powoduje, że mimo spełnienia innych, określonych prawem warunków, nie jest możliwe zrefundowanie stronie kosztów zakwaterowania. W związku z treścią odwołania, w którym skarżąca podnosiła, że mieszka w rejonie uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, przez 12 miesięcy sumiennie potwierdzała w Urzędzie Pracy gotowość do podjęcia zatrudnienia, na poszukiwanie pracy i podwyższenie kwalifikacji straciła wiele czasu i pieniędzy, organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo co następuje; Organ zatrudnienia w świetle obowiązujących przepisów prawa nie ma obowiązku zapewnienia pracy bezrobotnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 6a pkt 1 ustawy do zadań samorządu powiatowego należy w szczególności udzielanie bezrobotnym i innym osobom poszukującym pracy pomocy w znalezieniu pracy. W związku z tym, że Urząd Pracy sam nie tworzy nowych miejsc pracy, może przedkładać bezrobotnym propozycje zatrudnienia tylko wtedy, jeśli za Jego pośrednictwem zgłaszająje pracodawcy. Nie jest też prawdą, iż ciężar poniesienia kosztów poszukiwania pracy całkowicie spoczął na stronie. Zasiłek dla bezrobotnych nie jest świadczeniem o charakterze socjalnym, choć ma do niego zbliżony charakter. W świetle ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek dla bezrobotnych jest świadczeniem przysługującym osobom posiadającym status osoby bezrobotnej na pokrycie kosztów poszukiwania pracy i jest świadczeniem okresowym (jego pobieranie jest ograniczone w czasie). Pani J. zasiłek dla bezrobotnych pobierała przez okres 12 miesięcy, aż do upływu ustawowego okresu jego pobierania. Wyjaśnić należy również, iż Urząd Pracy dysponuje ofertami pracy zgłoszonymi mu przez pracodawcę. O tym, którego kandydata do pracy zatrudnić decyduje wyłącznie pracodawca. Urząd nie dysponuje jakimikolwiek środkami prawnymi mogącymi wpłynąć na treść oferty pracy i wymagania jakie stawia pracodawca kandydatom do pracy. W tym zakresie jest jedynie pośrednikiem pomiędzy bezrobotnym, inną osobą poszukującą pracy a pracodawcą, który dysponuje wolnym miejscem pracy. Strona słusznie zauważyła, iż obszar działania Powiatowego Urzędu Pracy jest rejonem uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Właśnie dlatego osobom zamieszkującym w tym rejonie jest tak trudno podjąć pracę, i jak strona sama tego doświadczyła, trudności te dotyczą wszystkich osób bez względu na wiek i posiadane wykształcenie. Bez znaczenia prawnego w sprawie, z uwagi na ww. przepisy mające w niej zastosowanie, są pozostałe okoliczności podniesione przez stronę w odwołaniu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. J. napisała, że nie zgadza się z decyzjami odmawiającymi zwrotu kosztów zakwaterowania w mieszkaniu. Podobnie jak w odwołaniu strona podniosła, że mieszka w rejonie zagrożonym szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, przez okres 12 miesięcy potwierdzała gotowość podjęcia zatrudnienia w miejscowym Urzędzie Pracy, zmuszona została do podniesienia - za własne pieniądze - swoich kwalifikacji, a gdy w końcu znalazła zatrudnienie poza miejscem zamieszkania winna uzyskać zwrot kosztów zakwaterowania, bo złożyła wymagane dokumenty i uzyskała taką obietnicę od Kierowniczki Urzędu Pracy. Strona nie ponosi winy za opisany stan rzeczy, w związku z czym uważa, że spełniła warunki do uzyskania zwrotu kosztów zakwaterowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wskazano, że podniesione w skardze zarzuty nie mają znaczenia prawnego z uwagi na mające zastosowanie przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia 20 września 2000 r. są zgodne z prawem. Wymienione decyzje, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), podlegały kontroli Sądu pod względem zgodności z prawem. Przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne między stronami postępowania sądowo administracyjne go. Obie strony przyznają, że K. J. zarejestrowana jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy od dnia 1 września 1999 roku pobierała zasiłek dla bezrobotnych przez okres 12 miesięcy, prawo do zasiłku utraciła od dnia 09.09.2000 r.. a od 18.09.2000 r., w związku z podjęciem zatrudnienia, utraciła status osoby bezrobotnej (dowód: akta adm. organu I instancji). W dniu 14 września 2000 r. skarżąca złożyła wniosek o "dofinansowanie do mieszkania w związku z otrzymaniem pracy poza miejscem zamieszkania" - tj.. Ponieważ skarżąca nie legitymowała się skierowaniem wystawionym przez Urząd Pracy do podjęcia zatrudnienia w konkretnie wskazanym miejscu pracy, organy do spraw zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu odmówiły zwrotu kosztów zakwaterowania skarżącej. Przytaczane przez organy orzekające w obu instancjach przepisy art. 31 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (publ. jw.) oraz § 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 kwietnia 1996 r. w sprawie kosztów dojazdu do pracy i zakwaterowania osobom, które podjęły zatrudnienie, staż lub szkolenie poza miejscem stałego zamieszkania (Dz.U. Nr 45, poz. 202 ze zm.) wskazują, że zwrot kosztów zakwaterowania można uzyskać po spełnieniu - łącznie - wymienionych w przepisach warunków. Jednym z nich jest podjęcie zatrudnienia poza miejscem zamieszkania na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy, a skarżąca nie kwestionuje również faktu, że nie legitymuje się skierowaniem Powiatowego Urzędu Pracy do podjęcia zatrudnienia w Szkole Podstawowej Nr [...]. Zatem decyzji o odmowie przyznania zwrotu kosztów zakwaterowania, podjętych na podstawie cytowanych w całości przez organy orzekające przepisów prawa nie można uznać za naruszające prawo co prowadziło do oddalenia, jako nieuzasadnionej, skargi K. J. Intencją odwołania i skargi jest, jak się wydaje, wskazywanie, że skarżąca przed podjęciem zatrudnienia w ww. szkole mogła lub powinna uzyskać skierowanie do zatrudnienia w tej placówce. Okoliczności te nie podlegały ocenie Sadu w toku mniejszego postępowania, gdyż, zgodnie z art. 3 $ 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (publ. iw.) w zw. z cyt, wyżej art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (publ. jw.) kontrola działalności administracji publicznej przez sady administracyjne w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne obejmuje orzekanie o zgodności z prawem tych decyzji (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Oznacza to, między innymi, że Sąd orzeka w granicach określonych zaskarżonym rozstrzygnięciem, czyli - w okolicznościach sprawy K. J. - Sąd nie był uprawniony do badania i oceny, czy skarżąca spełniała warunki do uzyskania skierowania od organów do spraw zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu do podjęcia zatrudnienia poza miejscem swego stałego zamieszkania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, AW