II SA/Gd 130/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie: WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) del. SO Jolanta Górska Protokolant Hanna Tarnawska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. I. na decyzję Wojewody z dnia 7 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 października 2001 r. nr [...]. Prezydent Miasta decyzją z dnia 30 października 2001 r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 i art. 37) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) odmówił przyznania E. I. zasiłku przedemerytalnego, podając, że na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, iż posiada ogółem staż pracy wynoszący 28 lat i 8 miesięcy w tym 17 lat i 11 miesięcy w warunkach szczególnych. Jednocześnie organ wskazał, że do stażu pracy nie zaliczono okresu dokumentowanego zeznaniami świadków, ponieważ dokumenty te nie są wiarygodne. W odwołaniu od powyższej decyzji E. I. podał, że posiada właściwe dokumenty, według których jego staż pracy wynosi 32 lata. Jednocześnie stwierdził, iż nie rozumie dlaczego posądza się go o składanie niewiarygodnych dokumentów. Wojewoda decyzją z dnia 7 grudnia 2001 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że E. I. został zarejestrowany w dniu 02 października 2001r. w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 10 października 2001r.. W dniu rejestracji strona udokumentowała następujące okresy zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy: od 01.10.1964r. do 30.06.1967r. w Zakładzie Wulkanizatorskim Pana S. R. jako uczeń, od 17.11.1969r. do 1 1.04.1970r. w S.G, od 10.07.1978r. do 02.09.1980r. w Spółdzielni Transportu Wiejskiego Oddział; praca ta była wykonywana w warunkach szczególnych, - od 10.11.1980r. do 31.01.1996r. w G.Z.Ch.G. obecnie Zakłady Chemiczno-Kosmetyczne "A" S.A.; praca ta w okresach od 10,1 l.l980r. do 31.05.1985r. i od 01.11.1985r. do 31.01.1996r. wykonywana była w warunkach szczególnych, - od 02.02.1996r. do 31.03.2001r. w Zakładach Chemicznych "B" SA.; praca ta była wykonywana w warunkach szczególnych, - od 01.04.2001r. do 30.09.2001r. w Zakładach Budowlano-Mechanicznych "C" Sp. z o.o.; praca ta w okresie od 01.04.2001r. do 30.08.2001r. wykonywana była w warunkach szczególnych. Ponadto strona wykazała, że w okresie od 25.10.1967r. do 17.10.1969r. odbywała zasadniczą służbę wojskową. Natomiast w okresie od 01.07.1973r. do 31.07.1975r. wykonywała pracę jako agent sprzedaży nawozów mineralnych w Gminnej Spółdzielni "A" z wynagrodzeniem wyższym od połowy obowiązującego w tym czasie najniższego wynagrodzenia pracowników w okresie od 01.07.1973r. do 30.09.1973r. oraz za miesiące 11/1973, 03/1975 i 05/1975r.. Dokumentując w dniu 11.10.2001r. zeznaniami dwóch świadków J. Ł. i R. N. zatrudnienie w Kółku Rolniczym w okresie od 12.04.1970r. do 01.06.1972r. E. I. domagał się przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Następnie organ II Instancji podał, iż zgodnie z art.37 j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Art. 2 ust. 1 pkt 23 w/w ustawy stwierdza, iż ilekroć jest w niej mowa o zasiłku oznacza to zasiłek dla bezrobotnych. Art. 24 ust. 2 w/w ustawy stwierdza, że bezrobotnemu, którego łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art.23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art.23 ust.2 pkt 1,2,4 i 5, zwane dalej "okresem uprawniającym do zasiłku", wynoszą do 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80 % kwoty zasiłku określonego w ust. 1. Przepis ten, mimo że dotyczy zasadniczo wysokości zasiłku dla bezrobotnych, określa też co jest "okresem uprawniającym do zasiłku". Zgodnie z art.23 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli: 1/ nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, propozycji szkolenia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowo miejsce pracy oraz 2/ w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni a/ był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art.54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2 / zastrzeżenie dotyczy urlopu wychowawczego/. Art. 8 ust. 7 ustawy zmieniającej z dnia 6 grudnia 1996r. wskazanej w podstawie prawnej decyzji stanowi, że do okresu, od którego w myśl ustawy wymienionej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, zależy nabycie prawa, wysokość i okres pobierania zasiłku, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, zalicza się równiej okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej i prowadzenia pozarolniczej działalności, przypadające przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tj.01.01.1997r., jeżeli w tym okresie podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie. Definicję najniższego wynagrodzenia dla potrzeb ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określa jej art. 2 ust. 1 pkt 8, zgodnie z którym najniższe wynagrodzenie oznacza to najniższe wynagrodzenie pracowników określone w odrębnych przepisach. Te odrębne przepisy w latach 1973-1975 zawierało zarządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, które to najniższe wynagrodzenie w okresie od 01.12.1970r. do 31.07.1974r. określało na kwotę 1.000 zł, a w okresie od 01.08.1974r. do 30.04.1977r. na kwotę 1.200 zł. Pod pojęciem innej pracy zarobkowej ustawa ta rozumie natomiast wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych ( usług rolniczych ),o czym stanowi jej art.2 ust. 1 pkt 16. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że podstawowe przesłanki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego w sposób wyczerpujący i wyłączny określa art.37j ust. 1 w/w ustawy. Zgodnie z tą normą prawną podstawową przesłanką do nabycia tego prawa jest legitymowanie się odpowiednim "okresem uprawniającym do zasiłku". Okresy te z kolei określa art. 23 ust. 1 pkt 2 oraz art. 23 ust.2 pkt 1,2,4 i 5 w/w ustawy, do którego odsyła art. 24 ust. 2 tej ustawy. Jako przepisy szczególne czynią to przywołane w podstawie prawnej decyzji przepisy ustaw zmieniających ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W oparciu o te przepisy podlegają zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku, poza okresami zatrudnienia E. I. w pełnym wymiarze czasu pracy, okres zatrudnienia strony w charakterze ucznia od 01.10.1964r. do 30.06.1967r. ( podlega zaliczeniu na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej z 16.07.1998r. ) oraz okresy pracy na podstawie umowy agencyjnej, kiedy to podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne w postaci osiąganego dochodu była wyższa od połowy najniższego wynagrodzenia obowiązującego w tym czasie tj. okres od 01.07.1973r. do 30.09.1973r. oraz miesiące listopad 1973r., marzec 1975r. i maj 1975r.. Pozostały okres z całego okresu wykonywania pracy w oparciu o umowę agencyjną nie podlega takiemu zaliczeniu, gdyż strona osiągała wówczas dochód niszy od połowy najniższego wynagrodzenia ( miesiące: styczeń i lipiec 1975r. ), nie osiągała go w ogóle ( miesiące; październik i grudzień 1973r. oraz luty, kwiecień i czerwiec 1975r.) lub z uwagi na brak list płac niemożliwe jest ustalenie tego dochodu ( cały rok 1974 ). Niemożliwe jest zaliczenie do okresu uprawniającego do zasiłku całego okresu wykonywania tej pracy potwierdzonego zaświadczeniem Gminnej Spółdzielni "D" z dnia 08.10.2001r., gdyż do takiego zaliczenia poza potwierdzeniem wykonywania tej pracy konieczne jest by podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne wynosiła co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia. Tego drugiego warunku E. I. nie spełnia przez cały okres wykonywania tej pracy i w świetle tych przepisów nieistotne są przyczyny, z powodu których ten warunek nie został spełniony. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie może zostać zaliczony stronie okres od 26.06.1967r. do 03.08.1967r. niewłaściwie udokumentowany przez stronę, ponieważ wystawione za ten okres świadectwo pracy przez Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego nie zostało podpisane przez upoważnioną osobę (jest tylko pieczęć firmowa i niezidentyfikowany podpis ). Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji w pełni zasadnie nie zaliczył stronie do okresu uprawniającego do zasiłku okresu zatrudnienia od 12.04.1970r. do 01.06.1972r. potwierdzanego zeznaniami dwóch świadków. Świadkowie ci nie udokumentowali w sposób nie nasuwający wątpliwości swojego zatrudnienia w Kółku Rolniczym. Nie przedłożyli na tę okoliczność żadnych świadectw pracy, zaświadczeń zakładu pracy lub Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wpisów w legitymacji ubezpieczeniowej. Dokumenty w postaci listy obecności członków Kółka Rolniczego i imiennego wykazu członków tego kółka z 1966r. bez innych znamion nadających im charakter dokumentu urzędowego, załączone przez świadka J. Ł. nie mogą potwierdzać skutecznie prawnie, że w spornym okresie pełnił on funkcję prezesa tego Kółka. Natomiast świadek R. N. przedkłada tylko wymówienie z obsługi agregatu omłotowego z dniem 23.08.1964r., a zatem za okres dużo wcześniejszy niż okres zatrudnienia strony, który potwierdza. Również przedłożone przez Pana I. zaświadczenie z dnia 01.06.1972r. wystawione przez Kółko Rolnicze nie stanowi wystarczającego dowodu na potwierdzenie zatrudnienia strony w przedmiotowym okresie, gdyż nie precyzuje dokładnie tego okresu. Okres tego zatrudnienia nie został również w ogóle odnotowany w książeczce ubezpieczeniowej strony, pomimo odnotowania w niej wcześniejszych i późniejszych okresów zatrudnienia. Zważywszy na powyższe kierując się zasadami administracyjnego postępowania dowodowego organ II instancji uznał, że na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie fakt zatrudnienia Pana I. w Kółku Rolniczym w okresie od 12.04.1970r. do 01.06.1972r. nie został udowodniony i dlatego ten okres nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. Strona zatem nie legitymuje się wymaganym przez art.37j ust. 1 pkt 2 w/w ustawy 30-letnim okresem uprawniającym do zasiłku i dlatego niemożliwe jest przyznanie stronie prawa do tego świadczenia. Ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, co wykazano wyżej, w sposób wyczerpujący normuje warunki do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i nie przewiduje od nich żadnych odstępstw. Tych określonych ustawowo warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego E. I. nie spełnia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. I. podał, że bezpodstawnie organ zarzuca niewiarygodność zeznań świadków, które zostały potwierdzone przez Inspektora ZUS. Nadto skarżący stwierdził, że nie zgadza się z nie zaliczeniem pełnego okresu pracy na podstawie umowy agencyjnej, pomimo wydania przez GS "E" zaświadczenia o zatrudnieniu i opłacaniu ubezpieczenia ZUS od 1 lipca 1973 r. do 31 lipca 1975 r. Skarżący również podał, iż nie rozumie dlaczego nie zaliczono okresu pracy Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego pomimo dostarczenia świadectwa pracy, na którym widnieje pieczątka firmowa i imienna Prezesa Zarządu. Skarżący wyraził również swoje ubolewania nad tym, że biurokracja góruje nad człowiekiem, a drobiazgowość nad ogólnym sensem sprawy. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że dokonując ustaleń w zakresie długości okresu uprawniającego do zasiłku organy obu instancji kierowały się podstawowymi zasadami dowodowego postępowania administracyjnego. Szczególnie zasada tego postępowania sformułowana w art. 80 k.p.a., polegająca na ocenie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona uniemożliwiła tym organom poprzestanie tylko na zeznaniach świadków. Stąd od tych organów wymagana jest podczas postępowania wręcz drobiazgowość, a nie tylko odczytanie ogólnego sensu sprawy. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z dana sprawą. Nadto z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wynika ciążący na organie obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zatem organ nie może przyjąć całkowicie biernej postawy i ograniczyć się tylko do oceny, czy strona udowodniła fakty stanowiące podstawę jej żądania. W ten sposób dochodzi bowiem do przerzucenia obowiązku wyjaśnienia sprawy na stronę co jest sprzeczne z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw uzasadniających twierdzenie, że organ obu instancji kierowały się podstawowymi zasadami postępowania dowodowego. Organy te bowiem wbrew podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, w tym i dowodowego, nie zebrały i w konsekwencji nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Organy zatrudnienia, oceniając przedłożone przez skarżącego dowody na potwierdzenie okresu pracy w Kółku Rolniczym, odmówiły waloru wiarygodności pisemnym zeznaniom świadków, sporządzonym na formularzach pobranych z .ZUS-u. Jednocześnie organ U instancji nie uznał mocy dowodowej list obecności członków Kółka Rolniczego i imiennego wykazu jego członków jako potwierdzających, iż świadek J. Ł. był prezesem niniejszego Kółka z uwagi na brak znamion nadających im charakter dokumentu urzędowego. Stanowisko takie jest sprzeczne z art. 75 § 1 k.p.a., który nakazuje dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Treść niniejszego przepisu nie ogranicza dowodu z dokumentów wyłącznie do dokumentów urzędowych. Dlatego ocena treści zawartej w dokumentach przedkładanych przez stronę w postępowaniu administracyjnym nie może być dokonywana przez pryzmat czy mają one znamiona nadające im charakter dokumentów urzędowych. Ponadto z treści art. 75 § 1 k.p.a. nie wynika, aby organy administracji publicznej musiały poprzestać na ocenie pisemnych zeznań świadków. Wręcz przeciwnie, jeżeli zeznania świadków przedstawione w takiej formie oraz towarzyszące im dokumenty budzą wątpliwości organu zobligowany on jest do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego i przesłuchania świadków celem wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw, aby odstąpić od przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego na okoliczność jego pracy w Kółku Rolniczym. Należy mieć na uwadze, że skarżący przedłożył również zaświadczenie z dnia 1 czerwca 1972 r., z którego treści wynika, iż pracował w niniejszy Kółku przez okres dwóch lat. Wobec tego tym bardziej wręcz niezbędnym było przesłuchanie przez organ zatrudnienia świadków celem rzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Dopiero po przesłuchaniu świadków można mówić o dokonaniu oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, takiej oceny nie było. Organ II instancji zakwestionował również świadectwo pracy wystawione przez Przedsiębiorstwo Budownictwa Miejskiego na potwierdzenie okresu pracy skarżącego w tym zakładzie od 26 czerwca 1967 r. do 3 sierpnia 1967 r., gdyż zdaniem organu nie zostało ono podpisane przez upoważnioną osobę. Organ jak się wydaje taki wniosek wyciągnął z tego, iż na przedmiotowym świadectwie widnieje pieczęć firmowa i niezidentyfikowany podpis. Takie stanowisko organu jest dla Sądu niezrozumiałe, gdyż brak jest podstaw uzasadniających wniosek, że świadectwo podpisała osoba nieuprawniona. Poza tym w aktach administracyjnych znajduje się również kserokopia umowy o pracę zawartej przez skarżącego z niniejszym Przedsiębiorstwem w dniu 26 czerwca 1967 r. Taką ocenę dowodów należy jednoznacznie uznać za przekraczającą zasadę swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Ocena ta jest oceną całkowicie dowolną. Jeżeli bowiem organ poweźmie jakiekolwiek wątpliwości co do treści świadectwa pracy winien je wyjaśnić przeprowadzając w tym kierunku niezbędne czynności dowodowe. Z tym, że wątpliwości te musza być obiektywnie uzasadnione. W przedmiotowej sprawie brak obiektywnego uzasadnienia wątpliwości organu odwoławczego co do wiarygodności świadectwa pracy pochodzącego z Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jaki w sumie okres pracy uznał organ odwoławczy za udowodniony. Ponadto organ nie określił wymiaru w latach, miesiącach i dniach poszczególnych okresów pracy uznanych za udowodnione. Tego typu braki czynią decyzję nieczytelną dla strony i uniemożliwiają jednocześnie dokonanie jej kontroli pod względem prawidłowości obliczenia wymiaru poszczególnych okresów uprawniających do zasiłku. Wobec tego należało uznać, że organ naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. Jako niezasadny należy natomiast ocenić zarzut skarżącego, dotyczący niezaliczenia mu okresów wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej, w których nie osiągał dochodu w wysokości co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia. Nie-zaliczenie tych okresów nie oznacza, że kwestionowany jest fakt zatrudnienia skarżącego. Do zaliczenia pracy wykonywanej na podstawie umowy agencyjnej poza samym faktem świadczenia takiej pracy niezbędne jest osiąganie dochodu w wysokości co najmniej połowy najniższego wynagrodzenia (art. 8 ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz. U. Nr 147, poz. 687/)- Osiąganie w poszczególnych miesiącach wynagrodzenia w wysokości niższej od połowy najniższego wynagrodzenia w danym okresie lub brak dowodów umożliwiających ustalenie wysokości osiąganych wynagrodzenia czynią niemożliwym zaliczenie takich okresów do stażu pracy. Reasumując należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe może stanowić podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organy zatrudnienia ponownie rozpatrując sprawę przeprowadzą postępowanie dowodowe na okoliczność zatrudnienia skarżącego w Kółku Rolniczym, a w szczególności przesłuchają na tą okoliczność wskazanych przez skarżącego świadków. Następnie dopiero przeprowadzą analizę całości materiału dowodowego. Prowadząc postępowanie dowodowe w tym zakresie organy zatrudnienia winny mieć świadomość, iż Kółka Rolnicze najczęściej zatrudniały niewielu pracowników, bardzo często dwóch lub trzech i stąd między innymi biorą się braki w dokumentacji potwierdzającej zatrudnienie. Jednocześnie organy zatrudnienia będą miały na względzie ustawę z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), a w szczególności przepis art. 29 i art. 30 niniejszej ustawy. Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie określił w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W ocenie Sądu wykładnia celowościowa prowadzi do wniosku, że art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do aktów: lub czynności, które podlegają wykonaniu. Ratio legis niniejszego przepisu wskazuje, iż jego stosowanie ma zabezpieczyć stronę, której skarga została uwzględniona przed ewentualnym wykonaniem przez organ, przed uprawomocnieniem się wyroku, aktu uchylonego przez Sąd. W niniejszej sprawie decyzja odmawiająca przyznania świadczenia w postaci zasiłku przedemerytalnego nie podlega wykonaniu,, gdyż nie przyznaje ani nie pozbawia żadnego prawa, a zatem brak podstaw, aby odnosić się do kwestii jej wykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku.