II SA/Gd 1305/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie przyznania pomocy społecznej uchyla zaskarżone postanowienie. Decyzją z dnia 17 stycznia 2002 r. Nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej przyznał W. C. pomoc w formie zasiłku stałego wyrównawczego od grudnia 2001 roku. Od powyższego orzeczenia jego adresat wniósł odwołanie uważając, że jego wysokość jest zbyt niska. Rozpatrując ten środek zaskarżenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 maja 2002 r. Nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdzono, że w myśl art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie postępowania. Z akt sprawy wynika, że decyzja została doręczona W.C. 17 stycznia 2002 r., w związku z czym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 31 stycznia 2002 r., skoro zaś odwołanie wniesiono w dniu 7 lutego 2002 r., a strona nie wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu, to zachodziły przesłanki do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. C. podnosząc, że odwołanie pisał w dniu 28 stycznia 2002 r., a zatem w jego przekonaniu nie naruszył terminu do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na powyższą skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że skarga została nadana na poczcie listem poleconym 7 lutego 2002 r., to jest po terminie do wniesienia odwołania. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanymi zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 129 § 2 K.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W myśl postanowień art. 57 § 5 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożono w polskim urzędzie konsularnym. W związku z tym przy ustaleniu terminowości wniesienia środka zaskarżenia niezwykle istotne staje się ustalenie formy, w jakiej miało to miejsce. W rozpatrywanym przypadku w zaskarżonym postanowieniu organ w tym zakresie lakonicznie stwierdził, że zostało ono wniesione w dniu 7 lutego 2002 r. nie podając czy miało to miejsce za pośrednictwem poczty, czy też złożono je bezpośrednio w siedzibie organu. Forma ta nie została zaznaczona również na odwołaniu. W związku z tym brak jest pewności kiedy i w jakiej formie wniesiony został środek zaskarżenia. W aktach sprawy znajduje się co prawda koperta przesyłki poleconej skierowanej przez skarżącego do organu odwoławczego, wysłanej 7 lutego 2002 r. w P. Z adnotacji na niej wynika jednak, że wpłynęła ona do Kolegium 13.05.2002 r., a zatem już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Biorąc pod uwagę fakt, że okoliczność ta ma podstawowe znaczenie przy rozpatrywaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, gdyż przesądza o możliwości jej merytorycznego rozpoznania należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie dołożył należytej staranności przy ustalaniu terminu i sposobu wniesienia odwołania, a co za tym idzie uchybił postanowieniom art. 7 i 77 K.p.a., które obligują go do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, w tym również tych związanych z wniesieniem odwołania. Stanu tego nie zmienia określenie w odpowiedzi na skargę formy wniesienia odwołania. Okoliczność ta powinna być bowiem wyjaśniona na etapie postępowania odwoławczego z zagwarantowaniem stronie czynnego udziału, a nie w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Dlatego też przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien szczegółowo wyjaśnić kiedy i w jakiej formie wpłynęło odwołanie, z wyjaśnieniem daty nadania przesyłki przez skarżącego oraz daty jej wpływu do organu pierwszej lub drugiej instancji. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Zaskarżone i uchylone postanowienie dotyczyło uchybienia terminu do wniesienia odwołania i nie podlegało wykonaniu, orzekanie o możliwości jego wykonania było zatem bezprzedmiotowe.