II SA/Gd 131/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. H. i Z. H. na decyzję Wojewody z dnia 18 grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną wyżej decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 10 września 2007 r., zatwierdzającą, na wniosek inwestorów L. i D. F., projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na terenie działki nr [...] w miejscowości S. Właściciele sąsiedniej nieruchomości, J. i Z. H., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Następnie w dniu 20 lutego 2008 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że nie brali czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu. Wskazali także, że przedmiotowa inwestycja ma zostać zrealizowana na granicy obu nieruchomości, co narusza przepisy prawa budowlanego oraz prawa skarżących, powodując jednocześnie nieodwracalne straty dla należącej do nich nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym na stronie skarżącej ciąży obowiązek wykazania, iż wyżej wymienione przesłanki zostały spełnione. W niniejszej sprawie, uzasadniając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, skarżący wskazali na pozbawienie ich możliwości obrony swoich praw w postępowaniu przed organami, oraz na naruszenie szeregu przepisów techniczno-budowlanych, między innymi odległości projektowanej inwestycji od granicy działki, zacienienia oraz wysokości komina. Powyższe przesłanki nie mogą być jednak podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ochrona stron postępowania jedynie w szczególnych sytuacjach, gdy wskutek wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do niebezpieczeństwa powstania szkody, czyli określonej starty, czy też skutków trudnych do odwrócenia w aspekcie materialnym. Podstawową przesłanką wstrzymania jest bowiem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi o taką szkodę majątkową, a także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, nie publikowane). Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje także, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przedmiotowej sprawie strony nie wykazały żadnego konkretnego niebezpieczeństwa, na jaki narażona byłaby ich własność, takiego jak np. pękanie ścian należącego do nich budynku. Skarżący przytaczają co prawda szereg niedogodności, na jakie w ich ocenie narażeni byliby w sytuacji zrealizowania spornej inwestycji. Wskazują także na ewentualne naruszenie przepisów prawa budowlanego. Powyższe okoliczności mogą stanowić podstawę do wniesienia skargi, jednakże nie można uznać, że w takiej sytuacji strona wyczerpała obowiązek wykazania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że w przypadku uwzględnienia skargi to właśnie inwestor, a nie skarżący, będzie ponosił koszty związane z doprowadzeniem inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Należy także wskazać, że przekonanie stron skarżących o zasadności podniesionych zarzutów nie jest wystarczająca podstawą do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych też przyczyn orzeczono, na podstawie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (a contrario) jak w sentencji postanowienia.