II SA/Gd 131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej w G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia oddalić wniosek skarżącej w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wspólnota Mieszkaniowa we wniesionej do Sądu skardze na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2016 r. w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 czerwca 2016 r. nakazującą skarżącej Wspólnocie wykonanie robót budowlanych, uchylając ją jednocześnie w zakresie wyznaczonego terminu wykonania tych robót i wyznaczył nowy termin do dnia 30 czerwca 2017 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca wskazała na opisane w zarzutach uchybienia dotyczące decyzji organów obu instancji. Nadto stwierdziła, że obowiązek wykonania robót budowlanych naraża skarżącą na ewentualne nieuzasadnione, choćby w części, znaczne wydatki związane z ociepleniem ścian i stropodachu ostatniej kondygnacji budynku. Wspólnota nie posiada środków finansowych pozwalających na wykonanie przedmiotowych robót, co może pociągać znaczne obciążenie dla członków wspólnoty. Wyrok w sprawie może natomiast zaś zapaść po upływie terminu wskazanego w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) stanowi, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis). Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W złożonym wniosku skarżąca nie wskazała bowiem na nieodwracalne skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto nie sprecyzowała ani też nie przybliżyła, jaką szkodę poniosłaby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji. Samo przywołanie okoliczności, że skarżąca poniesie ewentualne koszty wykonania, nieuzasadnionych w jej ocenie, robót budowanych, nie może być bowiem uznane za dostateczne uprawdopodobnienie tego, że poniesienie tych kosztów będzie dla skarżącej wiązać się z doznaniem znacznej szkody. Ponadto, Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, dotyczących niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276). Brak wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia zaś Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.