II SA/Gd 1320/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: NSA Krzysztof Ziółkowski, Asesor WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant: Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia 12 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia 12 marca 2001 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia 5 lutego 2001 r. nr [...] zgłaszającą sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez A. S. w dniu 17 stycznia 2000 r. budowy, na bazie rozpoczętej budowy boiska sportowego, placu na maszyny rolnicze na działce nr [...] w G. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 października 2000 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 września 2000 r. nakazującą A. S., na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), rozbiórkę boiska sportowego zrealizowanego na terenie tej działki w warunkach samowoli budowlanej. W związku z dokonanymi ustaleniami uznał działanie organu I instancji za zgodne z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, stwierdzając, że jakiekolwiek działania inwestora mające na celu wykorzystanie istniejącej samowoli budowlanej jako placu na maszyny rolnicze jest niedopuszczalne. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł A. S., podnosząc iż uzyskał od Wójta Gminy decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie placu na maszyny rolnicze. Z jej treści wynika, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tych okolicznościach zgłoszony przez Starostę R. sprzeciw, w którym organ stwierdza, że sporny obiekt narusza obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, który ustala wokół jeziora D. 100 m strefę ochronną jest nieuzasadniony. Zdaniem skarżącego realizacja obiektu jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto maszyny takie jak kosiarka, pług, siewnik w żadnym stopniu nie zanieczyszczają środowiska, zatem ich składowanie nie koliduje z wymogami ochrony środowiska. Wskazał również, że od roku 1999 stara się przekształcenie działki nr [...] na działkę siedliskową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie rozważyć należało kwestię, czy budowa placu na maszyny rolnicze wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, czy też wystarczającym jest zgłoszenie budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. W rozumieniu ustawy roboty budowlane to budowa, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane). Stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Placu na maszyny rolnicze o wymiarach 35,5 m na 12,10 m nie można zakwalifikować do kategorii obiektów małej architektury, do których w myśl art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego należą jedynie niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Samo zestawienie rozmiarów placu o powierzchni przekraczającej 400m2 wraz z ogrodzeniem, z obiektami wskazanymi w powyższym przepisie jako przykłady obiektów małej architektury nie pozwala na przyjęcie, by plac ten zakwalifikować do tej grupy obiektów. Skoro zatem sporny obiekt nie jest ani budynkiem, ani też obiektem małej architektury to uznać go należy za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach nie sposób przyjąć również, by przedmiotowy obiekt należał do kategorii obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną, uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, enumeratywnie wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a których budowa została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymagając jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zważyć przy tym należy, że wyliczenie obiektów w art. 29 Prawa budowlanego ma charakter wyczerpujący co oznacza, że tylko wymienione w tym przepisie roboty budowlane mogą być prowadzone bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Placu postojowego na maszyny rolnicze nie można zakwalifikować do którejkolwiek z ujętych w wymienionym przepisie kategorii obiektów. Za taką interpretacją przepisów Prawa budowlanego przemawia także zmiana art. 29 ust. 1 tej ustawy, dokonana ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), w którym zwolniono od uzyskania pozwolenia na budowę inwestycję polegającą na budowie miejsc postojowych, jednakże wyłącznie dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie (art. 29 u. 1 pkt 10). Wobec stwierdzenia zatem, że inwestor zgłosił w trybie przepisu art. 30 u. 2 Prawa budowlanego zamiar budowy obiektu budowlanego, który nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien wnieść w drodze decyzji sprzeciw, uzasadniony tym, że dla danej inwestycji wymagane jest z mocy prawa uzyskanie pozwolenia na budowę. Byłoby to uzasadnienie wystarczające, gdyż bez znaczenia pozostaje w takiej sytuacji przeznaczenie gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czy istniejący sposób zagospodarowania działki. W tej sytuacji dokonane przez organ administracji rozstrzygnięcie uznać należy za zgodne z prawem, pomimo częściowo wadliwego uzasadnienia. Istotna była bowiem w istocie charakterystyka obiektu, którego dotyczyła decyzja, jako obiektu budowlanego, którego budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę na zasadach ogólnych określonych przepisami Prawa budowlanego. Na marginesie tylko należy stwierdzić, że gdyby nawet obiekt, który zamierzał zbudować skarżący podlegał jedynie obowiązkowi zgłoszenia na podstawie przepisu art. 30 u. 1 Prawa budowlanego, to należałoby stanąć na stanowisku, że istnienie na działce, na której miałaby być prowadzona inwestycja obiektu, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki uzasadniałoby wniesienie przez organ administracji sprzeciwu. Art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego przewiduje odmowę wydania pozwolenia na budowę w przypadku, gdy na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowani przestrzennego działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Jeszcze jednak przed wprowadzeniem tego przepisu do ustawy Prawo budowlane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stało na stanowisku, że nie jest dopuszczalne doprowadzenie do legalizacji samowoli budowlanej w drodze udzielenia pozwolenia na budowę obiektu, który miałby zostać zbudowany na terenie, na którym znajduje się obiekt: którego rozbiórkę nakazano ostateczną decyzją. Skutkiem nie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru budowy na terenie, na którym znajduje się obiekt, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki - byłoby w istocie uniemożliwienie wykonania tego nakazu i doprowadzenie do legalizacji stwierdzonej ostateczną decyzją administracyjną samowoli budowlanej. Prowadziłoby to zatem do stanu niezgodnego z prawem, a zapobieżenie takiej sytuacji byłoby możliwe jedynie poprzez wniesienie przez właściwy organ sprzeciwu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.