II SA/Gd 134/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. L., B. B., J. S. i M. K. na postanowienie Wojewody z dnia 28 stycznia 2016r., Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Wojewody solidarnie na rzecz skarżących L. L., B. B., J. S. i M. K. kwotę 648zł (sześćset czterdzieści osiem zł) tytułem kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016r. Wojewoda po wniesieniu odwołania przez skarżących od decyzji Starosty z dnia 27 listopada 2015r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomości położone w B., gmina W., oznaczone ewidencyjnie jako działki od nr [...] do [...] oraz [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 5 944m², dla których prowadzone była księga wieczysta nr [...], w której jako właściciel figurował J. S., stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ ustalił, że przesyłka zawierająca ww. decyzję Starosty została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 27 listopada, a odwołanie zostało wniesione w dniu 14 grudnia 2015r,, a więc z naruszeniem terminu 14 dniowego Na w/w postanowienie z dnia 28 stycznia 2016r. wniesiono skargę do tut. Sądu. Przed jej przekazaniem Sądowi organ w ramach tzw. autokontroli, tj. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj .Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) uwzględnił skargę i postanowieniem z dnia 29 lutego 2016r. o numerze [...]: 1. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 28 stycznia 2016r. 2. stwierdził, że postanowienie Wojewody z dnia 28 stycznia 2016r. nie zostało wydane bez podstawy prawnej oraz nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wskazany przepis art. 54 § 3 stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Organ ustalił, że w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2016r. nieprawidłowo została ustalona data doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Starosty pełnomocnikowi skarżących na dzień 27 listopada 2015r. Ustalenia tego dokonano na podstawie daty odbioru na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, która nie była czytelna. W konsekwencji spowodowało to ustalenie, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione po terminie. Tymczasem z informacji z systemu monitoringu przesyłek pocztowych Poczty Polskiej, który to dokument został załączony do skargi, wynika że została ona odebrana w dniu 1 grudnia 2015r., a zatem 14 dniowy termin na wniesienie odwołania został zachowany. Rozstrzygając w punkcie 2 postanowienia organ wskazał, że nie zachodzi w sprawie wydanie decyzji bez podstawy prawnej, czy też wydania jej z rażącym naruszeniem prawa, albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o błędne ustalenie faktyczne w zakresie daty odbioru decyzji Starosty z dnia 27 listopada 2015r.,a sprawa dotycząca zarzutów skargi od decyzji z dnia 27 listopada 2015r.będzie przedmiotem odrębnego postępowania, które zakończy się wydaniem przez Wojewodę merytorycznego rozstrzygnięcia. W powyższych okolicznościach postępowanie ze skargi skarżących na postanowienie z 28 stycznia 2016r. podlega umorzeniu z powodu jego bezprzedmiotowości. Wskazać bowiem należy, że przedmiotem skargi nie jest sama sprawa administracyjna w której brak jest ostatecznego rozstrzygnięcia właściwego organu administracji publicznej, ale prawidłowość rozstrzygnięcia wydanego w następstwie przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania. Wskutek więc jego wyeliminowania przez organ, kontynuowanie dalszego postępowania w sprawie i rozpoznawanie skargi staje się bezprzedmiotowe. Nadto pełnomocnik skarżących w skardze wniesionej do Sądu wskazał, że w przypadku zastosowania przez Wojewodę art. 54 § 3 p.p.s.a. i uwzględnienia skargi, cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania przez sąd i o zasadzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. Z tych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w punkcie pierwszym w sentencji. Zgodnie z art. 201 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Wobec powyższego na podstawie art. 200 i art. 201 §1 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 1pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r., poz. 1804.), Sąd zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w łącznej kwocie 648zł, obejmującej wpis sądowy w kwocie 100zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł wraz kosztami opłaty od pełnomocnictwa w kwocie 68zł.