II SA/Gd 1345/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Asesor WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant – Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Rejonowy z dnia 17 kwietnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia kwatery oddala skargę. 3 II SA/Gd 1345/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia 17 kwietnia 2002 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na podstawie art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2, art. 38 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania A. M. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Nr [...] z dnia 23 stycznia 2002 r. nakazującą A. M. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami opuszczenie zajmowanej kwatery w H. przy ul. [...] i zarządzenia przymusowego przekwaterowania do kwatery zastępczej w H. przy ul. [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ administracji stwierdził, iż osobna kwatera stała nr [...] przy [...] w H. została przydzielona A. M. decyzją Nr [...] z dnia 25 stycznia 1999 r. W decyzji przydziału została uwzględniona matka S. M.. W związku z nieuiszczeniem czynszu i opłat za zajmowaną kwaterę, Dyrektor OT WAM w piśmie z dnia 23 listopada 2000 r., wskazał A. M. inną kwaterę położoną w P. przy ul. [...], o strukturze 1 pk, powierzchni użytkowej 23,60 m2 i powierzchni mieszkalnej 13,60 m2 . Poinformował też o zaległości w opłatach z tytułu zajmowania kwatery w kwocie 4.003,12 zł oraz uprzedził, że w przypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery, nieuregulowania należności oraz nie wnoszenia bieżących opłat, zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. Nr 86, poz. 433 z późn. zm.) zostanie zarządzone przymusowe przekwaterowanie do kwatery zastępczej. A.M. nie przyjęła wskazanej kwatery ani nie uregulowała zadłużenia, które w miesiącu styczniu 2002 r. wynosiło 9.149,80 zł. W związku z powyższym, Dyrektor OT WAM w piśmie nr [...] z dnia 21 stycznia 2002 r. wskazał A. M. inną kwaterę zastępczą w H. przy ul. [...] o strukturze 1 pk ze współużywalnością kuchni, łazienki, przedpokoju. W związku z tym wydanie decyzji w dniu 23 stycznia 2002 r. przez Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uznano za prawidłowe i wyczerpujące przesłanki określone w art. 38 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Ponadto ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez odwołującą się organ II instancji stwierdził, iż z dokumentów wyszczególnionych w aktach wynika, że Dyrektor OT WAM kilkakrotnie informował o wzrastającym stanie zadłużenia. Po raz pierwszy wskazano A. M. inną kwaterę w piśmie z dnia 23 listopada 2000 r., którego nie podjęła w terminie mimo powtórnego awizowania przesyłki przez urząd pocztowy. Z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki, została ona w dniu 11 stycznia 2001 r. złożona w Urzędzie Miasta, stosownie do art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a., o czym odwołująca była poinformowana poprzez pozostawienie zawiadomienia o złożeniu pisma na drzwiach obecnie zajmowanej kwatery. Pismo zostało podjęte w dniu 24 stycznia 2001 r. W dniu 6 listopada 2001 r. A. M., złożyła pisemne oświadczenie o spłacie całości zadłużenia z tytułu zajmowania kwatery, czego jednak nie uczyniła. Stan zadłużenia na dzień 4 marca 2002 r. wyniósł 9.869,24 zł. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. M. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że kwatera stała nr [...] przy ul. [...] w H. została jej przydzielona po śmierci jej ojca. Zakwestionowała jednak fakt odmowy przyjęcia kwatery zastępczej, stwierdziła, że w odwołaniu opisała jedynie jak złe są warunki w zaproponowanym lokalu. Skarżąca podniosła również, że z jej renty po zmarłym ojcu pobierane jest 200 zł miesięcznie i wpłacane na konto WAM. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Dla oceny zasadności kwestionowanej decyzji zasadniczego znaczenia nabierają postanowienia art. 38 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, który w dacie orzekania przez organy administracji stanowił, że 1. "Osobom, które nie uiszczają czynszu i opłat z tytułu zajmowania kwatery lub lokalu mieszkalnego przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji wskazuje inną kwaterę lub lokal mieszkalny. 2. W wypadku odmowy przyjęcia wskazanej kwatery lub lokalu mieszkalnego i dalszego niewnoszenia czynszu i opłat przez kolejne trzy miesiące, dyrektor oddziału terenowego Agencji zarządza przymusowe przekwaterowanie tych osób wraz z wszystkimi wspólnie zamieszkującymi osobami do lokalu socjalnego w rozumieniu przepisów o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych albo do kwatery zastępczej...". Z zacytowanego przepisu wynika więc, że do wydania decyzji nakazującej zwolnienie kwatery służbowej niezbędne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: - nieuiszczanie czynszu przez łączny okres dłuższy niż trzy miesiące, - nieprzyjęcie innej kwatery lub lokalu mieszkalnego, - dalsze nieopłacanie czynszu przez kolejne trzy miesiące, - wskazanie przez organ administracji innej. W rozpatrywanym przypadku faktem bezspornym jest, że A. M. na dzień 23 listopada 2000 r. posiadała zadłużenie z tytułu zwłoki w zapłacie opłat za zajmowaną kwaterę w kwocie 4003,12 zł, która przekraczała wysokość trzymiesięcznego czynszu. Pismem z dnia 23 listopada 2000 r. zaproponowano A. M. lokal w P. przy ulicy [...]. Propozycja ta nie została przyjęta, a zatem zadłużenie na dzień 22 stycznia 2002 r. wzrosło do kwoty 9.148,80 zł, co oznacza, iż skarżąca przez okres dłuższy niż 3 miesiące nie wnosiła opłat z tytułu zajmowanej kwatery stałej. Wskazano również kwaterę zastępczą. W związku z tym należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione kumulatywnie przesłanki pozwalające organowi administracji na wydanie decyzji nakazującej A. M. wraz ze wszystkimi zamieszkałymi osobami opuszczenie dotychczas zajmowanej kwatery. Jeżeli chodzi o zarzuty podniesione przez stronę w skardze, to nie są one uzasadnione. W przypadku bowiem braku możliwości doręczenia korespondencji w postępowaniu administracyjnym zgodnie z postanowieniami art. 44 Kpa pisma składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję lub gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. W rozpatrywanej sprawie jak wynika z akt sprawy A. M. nie odebrała korespondencji kierowanej do niej za pośrednictwem poczty, w związku z tym przesyłka dla niej została złożona na okres 7 dni w Urzędzie Miasta, a po upływie tego terminu przyjęto, że została ona doręczona. Postępowanie w tym zakresie należało uznać więc za prawidłowe. Natomiast fakt braku dobrowolnego przeprowadzenia się do wskazanej kwatery jest jednoznaczny z odmową jej przyjęcia. Dlatego też postępowanie organów administracji należało uznać za prawidłowe, a skarga na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracji podlegała oddaleniu.