II SA/Gd 135/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: asesor WSA Krzysztof Retyk po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy skargi M. B. na postanowienie Wojewody z dnia 11 stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zgody na odstępstwo od przepisów w spawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania postanawia odrzucić skargę. Zgodnie z art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270,ze.zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje wówczas gdy m.in. nie wyczerpane zostały środki zaskarżenia albo gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Skarżąca wniosła skargę na postanowienie Wojewody z dnia 11 stycznia 2005 r., który na podstawie art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 18 listopada 2004 r. udzielające zgody Spółce A na odstępstwo od przepisu § 13, § 60, § 70 rozporządzenia Ministra Infrastruktury warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Minister Infrastruktury w dniu 23 lipca 2004 r. wyraził zgodę na proponowane odstępstwa oraz upoważnił Prezydenta Miasta do wyrażenia zgody. Art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, iż w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Natomiast odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Inwestor, zamierzający nie stosować niektórych przepisów techniczno-budowlanych występuje z odpowiednim wnioskiem do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, ten zaś zwraca się o udzielenie stosownego upoważnienia do właściwego ministra. Przepis art. 9 ust. 2 wskazuje na dwuszczeblowość procedury w sprawach o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, a mianowicie na konieczność wydania upoważnienia przez właściwego ministra oraz postanowienia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej o zgodzie na odstępstwo od konkretnego przepisu techniczno-budowlanego. Wydanie tego postanowienia należy do organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę. Przepis ust. 3 cytowanego przepisu wskazuje, że sprawa odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych musi być rozstrzygnięta przed wydaniem pozwolenia na budowę. Nie jest zatem możliwe uzyskanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego czy - tym bardziej - po rozpoczęciu robót budowlanych. Ustawa nie precyzuje formy, w jakiej udzielane jest upoważnienie przez właściwego ministra. Wskazuje to, że nie jest ono ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że tego typu upoważnienie, jakkolwiek zapada w sprawie indywidualnej, to ma znaczenie przepisu prawa (wyrok z 5 maja 1985 r., sygn. akt II SA 2019/85). Z tego względu stanowisko ministra w kwestii udzielenia upoważnienia nie podlega zaskarżeniu na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, pomimo uzyskania upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie ma obowiązku udzielenia takiej zgody. Wskazuje na to zapis ustawy: "udziela bądź odmawia zgody". Ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie udzielenia bądź odmowy udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, co oznacza, że postanowienie to nie podlega odrębnemu zaskarżeniu i - w przypadku uznania przez zainteresowanych, że jest ono nieprawidłowe - może być zaskarżone tylko wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sądy administracyjne sprawują kontrolę w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające co do istoty sprawy. Na zaskarżone postanowienie stronie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy również postępowania, stronie służy odwołanie od decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oraz postanowienie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § l pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.