II SA/Gd 135/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 15 czerwca 2011 r. nr [...] ustalającą dla B. O. opłatę adiacencką w wysokości 9 230,40 zł. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie podnosząc okoliczności na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw i dlatego na stronie spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. W niniejszej sprawie skarżący nie powołał się ani nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających wniosek o przyznanie mu ochrony tymczasowej. Sąd oceniając z urzędu zasadność wniosku, miał na względzie, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w przypadku świadczenia pieniężnego rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., z natury rzeczy bowiem świadczenie to ma charakter odwracalny, a w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot (Baza orzeczeń Lex nr 281811). Zaskarżona ostateczna ustala obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego w wysokości 9.230,40 zł. W ocenie Sądu, wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie, brak jest podstaw do przyjęcia, iż uiszczenie przez skarżącego opłaty w takiej wysokości wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, podkreślić należy, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący nabędzie uprawnienie do zwrotu uiszczonej kwoty. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.