II SA/Gd 137/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi E. S. P. T. Parku Krajobrazowego "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z dnia 14 marca 2007 r. nr [...] Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku inwestora – "A" z siedzibą w Ł. z dnia 13 marca 2006 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kwatery składowej B2 w miejscowości Ł. na działce o nr ewidencyjnym [...], gmina W., określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji tego przedsięwzięcia. W przedmiotowej decyzji określono warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Nadto, nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie przedmiotowej inwestycji, włączenia projektowanej kwatery B2 w system monitoringu środowiska oraz wykonania analizy porealizacyjnej po upływie jednego roku do dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawienia wyników. W wyniku odwołania złożonego przez "B", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 6 sierpnia 2007 r.: 1) uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej pkt 1 lit a tiret drugie sentencji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji, o następującej treści "działki przewidziane pod inwestycję położone są w granicach otuliny Parku Krajobrazowego, stosownie do treści rozporządzenia nr [....] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj., z 2006 r., nr 58, poz. 1194)". 2) uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej pkt 1 lit b tiret pierwsze sentencji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji o następującej treści "zachować zakaz rozprzestrzeniania zanieczyszczeń na teren Parku Krajobrazowego, którego granice wyznaczone są rozporządzeniem nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego", utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że budowa kwatery składowej odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w toku którego inwestor ma obowiązek przedłożyć raport o oddziaływaniu tegoż przedsięwzięcia na środowisko. W rozpatrywanym przypadku organ dokonując analizy oddziaływania oparł się na ustaleniach "Raportu oddziaływania na środowisko" autorstwa S. D. – biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, I. N., posiadającej uprawnienia geologiczne oraz Z. K. – rzeczoznawcy do spraw ochrony przed hałasem i wibracjami. Dodatkowo ustalenia te zostały uzupełnione o "Studium oddziaływań hałasu" autorstwa T. A., biegłego w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Tym samym decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy wymagane ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 - tekst jednolity, zwanej dalej Ustawą POŚ), gdyż przeanalizowana została ocena a także bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, w tym sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko i wymagany zakres monitoringu. Elementy te były nadto analizowane w toku postępowań uzgodnieniowych. Organ odwoławczy podał dalej, że rozporządzenie Wojewody z dnia 3 września 1998 r. nr [..], wydane na postawie nieobowiązującej w dacie orzekania ustawie z 16 października 1991 r. o ochronie przyrody utraciło moc w zakresie obejmującym Park Krajobrazowy, w dniu wejścia w życie rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego, wydanego na podstawie ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. Zgodnie z opisem granic Parku, z jego terenu wyłącza się enklawę gruntów wsi Ł., która staje się otuliną Parku. Granice otuliny określone zostały w załączniku graficznym nr 2 do analizowanego rozporządzenia, z którego wynika, że cała wieś Ł. wraz z Zakładem "A" mieści się w otulinie Parku. Rozporządzenie Wojewody nie zawiera jednak żadnych uregulowań stanowiących zakazy i ograniczenia dla otuliny Parku, stanowi jedynie w § 1 ust. 2, że otulinę wyznaczono w celu zabezpieczenia Parku przed zagrożeniami zewnętrznymi. Zakazy obowiązują natomiast w stosunku do terenów samego Parku. Z tego względu, organ odwoławczy uchylił decyzję w części obejmującej pkt 1 lit. a tiret drugie oraz pkt 1 lit b tiret pierwsze sentencji i w tym zakresie orzekł w oparciu o wskazany, obowiązujący w dacie orzekania, stan prawny. W wyniku rozpatrzenia zarzutów odwołującego się dotyczących pominięcia obowiązku ustalenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz położenia inwestycji w otulinie parku narodowego organ uznał je za bezzasadne. Równie bezzasadny był zdaniem organu wniosek odwołującego o wyłączenie wójta od udziału w postępowaniu z uwagi na fakt, że nie zachodzą w sprawie przesłanki uzasadniające takie wyłączenie uregulowane w art. 24 § 1 k.p.a. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego złożyło "B", zarzucając: - naruszenie prawa materialnego – art. 46 ust. 1 Ustawy POŚ w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji jedynie dla części planowanego przedsięwzięcia, - naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i 77 k.p.a., polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, - naruszenie przepisów postępowania – art. 156 § 1 k.p.a., polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji organu pierwszej instancji, mimo zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że przepisy prawa nie przewidują możliwości wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie dla fragmentu przedsięwzięcia. Brak jest zatem podstawy prawnej, by badać wpływ na środowisko wyłącznie jednej z kwater składowiska, gdy wpływ taki wywiera składowisko jako całość, w powiązaniu z już istniejącą inwestycją. Wydając decyzję organ nie zbadał jaki wpływ na środowisko będzie miała całość składowiska, więc już istniejące kwatery, w powiązaniu z obecnie planowaną oraz z kwaterami, które mają powstać w dalszej przyszłości. Skarżący wskazał, że planowana jest budowa trzech kwater wraz z infrastrukturą i takie zamierzenie winno być przedmiotem badania na postawie art. 46 ust. 1 Ustawy POŚ. Nadto wskazano, że decyzja została wydana przez Wójta gminy, która jest zaangażowana majątkowo w analizowane przedsięwzięcie, jako wspólnik inwestora. Taka sytuacja sprawia, że decyzja organu pierwszej instancji dotknięta jest wadą nieważności. W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przywołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 690/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję SKO jako powód podając zaniechanie dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie oddziaływań skumulowanych planowanej inwestycji. W uzasadnieniu wyroku WSA zarzucił organom administracji brak ustaleń, które zmierzały do kompleksowej analizy oddziaływań planowanej inwestycji, także na tle inwestycji już istniejących. Sąd przyznał, że wprawdzie uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji zawiera analizę wpływu na środowisko projektowanej kwatery B2 w kontekście synergicznego oddziaływania całego zakładu "A" na środowisko, to jednak nie jest ono poparte żadnymi ustaleniami, wynikającymi choćby z analizy zawartej w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu jedynie w zakresie emitowanego hałasu należało przyjąć, że opracowany załącznik do raportu dokonuje identyfikacji i analizy źródeł hałasu i emisji z nich pochodzących, znajdujących się na terenie nieruchomości inwestora z uwzględnieniem obiektów istniejących i projektowanej kwatery B2. W zakresie pozostałych emisji – brak jest takich jednoznacznych ustaleń. Sąd podał, że w przypadku przedsięwzięć "nakładanych" na już istniejące (a tak jest właśnie w analizowanym stanie faktycznym) szczególnego znaczenia nabiera analiza tzw. oddziaływań skumulowanych. Przedmiotem wnikliwej analizy zatem objęte być powinny oddziaływania nowej kwatery (B2) na tle istniejących już inwestycji. WSA uznał także, że skoro organ odwoławczy zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy, ma kompetencje do jej merytorycznego rozstrzygnięcia, w ramach których dysponuje również możliwością przeprowadzania dowodów, to zasadne jest uchylenie jedynie decyzji organu odwoławczego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, SKO decyzją z dnia 12 stycznia 2009 r.: 1) uchyliło decyzję organu I instancji w części obejmującej pkt 1 lit A tiret drugie sentencji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji, o następującej treści "działki przewidziane pod inwestycję położone są w granicach otuliny Parku Krajobrazowego, stosownie do treści rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj., z 2006 r., nr 58, poz. 1194)", 2) uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej pkt 1 lit B tiret pierwsze sentencji i w tym zakresie orzekło o ustaleniu warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji o następującej treści "zachować zakaz rozprzestrzeniania zanieczyszczeń na teren Parku Krajobrazowego, którego granice wyznaczone są rozporządzeniem nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj., z 2006 r., nr 58, poz. 1194)", W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że "Raport oddziaływania na środowisko" został uzupełniony w zakresie oddziaływań skumulowanych planowanej inwestycji w powiązaniu z działającym już składowiskiem odpadów przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa – A. T. W treści opracowania opisano oddziaływanie bezpośrednie, pośrednie, wtórne, krótkoterminowe, średnioterminowe, i długoterminowe, stałe i chwilowe na etapie budowy, eksploatacji i etapie likwidacji, w każdej części opisując zakres emisji do środowiska, zanieczyszczenie powietrza, gleby i wód powierzchniowych, wód podziemnych, hałas, wibracje i promieniowanie elektromagnetyczne. Oddziaływaniom skumulowanym poświęcony został cały rozdział 7 "Raportu", zaś sam "Raport" zawiera podsumowanie sporządzone w języku niespecjalistycznym z którego wynika, że rozbudowa zakładu nie spowoduje synergicznych oddziaływań skumulowanych. Z "Raportu" wynika również, że skala inwestycji jest ograniczona lokalnie. Organ podał dalej, że inwestor dodatkowo załączył do akt sprawy "Raport o oddziaływaniu na środowisko rozbudowy "A" w Ł. autorstwa A.T., gdzie zawarta jest ocena oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie Zakładu o kolejne kwatery składowe, w tym B2, budowę kompostowni, rozbudowę sortowni odpadów oraz instalacji do produkcji paliwa alternatywnego. W rozdziale 10 "Raportu" opisano oddziaływania skumulowane, zaś wnioski zawarte w tym dokumencie pokrywają się z wnioskami zawartymi w złożonym "Uzupełnieniu raportu oddziaływania na środowisko budowy kwatery B2". Organ odwoławczy przyjął, że uzupełniając postępowanie w wyżej opisany sposób wypełnił wskazania zwarte w wyroku WSA z dnia 11 czerwca 2008 r. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem "B" wniosło skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Orzeczeniu SKO z dnia 12 stycznia 2009 r. zarzucono naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 46 ust. 1 Ustawy POŚ w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji jedynie dla części planowanego przedsięwzięcia, - przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, - art. 84 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z opracowania nie mającego charakteru opinii biegłego w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, - rozpatrzenie skargi w niewłaściwym składzie, - przepisów postępowania, w tym art. 156 § 1 k.p.a. polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy, pomimo zaistnienie przesłanek ku temu. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ drugiej instancji ponownie rozpatrując sprawę nie zrealizował zaleceń WSA zawartych w wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r. Stało się tak, gdyż jako główny dowód w sprawie uznano "Raport o oddziaływaniu na środowisko rozbudowy "A" w Ł. sporządzony przez A. T., który jednak sporządził raport jako dyrektor "C" a nie niezależny rzeczoznawca, co umknęło uwadze organu. Fakt ten zdaniem skarżącego podważa wiarygodność autora raportu i stanowi naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Analogicznymi wadami dotknięty jest wcześniejszy "Raport oddziaływania na środowisko B – 2" przygotowany przez S. D. Oprócz autorów, również treść raportów budzi wątpliwości skarżącego, który zarzucił im ogólnikowość, oderwanie od stanu faktycznego, nierzetelność oraz bezkrytyczne bazowanie na informacjach udostępnionych autorom raportów przez "A", która jest stroną w sprawie. Pomijając wady raportów, skarżący uznał że i tak nie wyjaśniono istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, w tym w szczególności wpływu składowania odpadów na środowisko. W dalszej części uzasadnienia skarżący potrzymał swoje stanowisko odnośnie wyłączenia Wójta Gminy z udziału w postępowaniu argumentując, że z racji pełnienia różnych funkcji Wójt zobowiązany jest do występowania w przedmiotowej sprawie w kilku nie dających się ze sobą pogodzić rolach (ma reprezentować interesy mieszkańców gminy, wyborców a równocześnie bronić interesu spółki komunalnej i środowiska), co powinno skutkować jego odsunięciem od sprawy w rozpatrywanym przypadku. Nieuwzględnienie powyższych argumentów stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji należy wskazać, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozstrzygnięcia WSA, który wyrokiem z dnia 11 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 690/07 uchylił zaskarżoną decyzję SKO z dnia 6 sierpnia 2007 r. Na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) - zwanej dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97 (publ. OSP 1999, z. 3, poz. 101 z glosą B. Adamiak, tamże, s. 263 i n.), wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego oceną prawną wyrażoną przez sąd na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, iż oznacza to "(...) ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany ocena prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy". Przy czym, przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. pogląd S. Hanuska (w:) W. Siedlecki (red.), System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318,319, przywołany przez A. Kabata (w:) B. Dauter i in. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Zakamycze 2005, s. 345). Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r. sygn. akt I SA 1089/99 przywołany przez J.P. Tarno (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s.223). Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98 ONSA 2000, nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Kwestionowana decyzja z dnia 14 marca 2007 r., którą Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku inwestora – "A" z siedzibą w Ł. z dnia 13 marca 2006 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kwatery składowej B2 w miejscowości Ł. na działce o nr ewidencyjnym [...] i [...], gmina, określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji tego przedsięwzięcia wydana została na podstawie przepisów art. 46, 46a, ,48 i 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, które zostały następnie uchylone przez art. 144 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227). Ustawa ta weszła życie w dniu 15 listopada 2008 r., jednakże przepis art. 153 ust. 1 ustawy stanowi, że do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 144 przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1 przepisy dotychczasowe. Odnosząc przedstawione powyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy skład orzekający nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku WSA. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Sądu wyrażone w wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ponowna ocena legalności zaskarżonego aktu prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 pkt 1 Ustawy POŚ realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (...). Zgodnie z art. 46 ust. 2a Ustawy POŚ przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Natomiast w myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 Ustawy POŚ w związku z § 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) w odniesieniu do przedsięwzięcia analizowanego w rozpatrywanym przypadku, inwestor ma obowiązek sporządzić raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Niezbędne elementy raportu wskazuje art. 52 ust. 1 Ustawy POŚ, przy czym w szczególności raport taki powinien zawierać opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko -, średnio - i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji, oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę (art. 52 ust. 1 pkt 6 Ustawy POŚ). WSA uprzednio rozpoznający sprawę, zwrócił uwagę, że organy obu instancji nie poczyniły ustaleń, które zmierzały do kompleksowej analizy oddziaływań planowanej inwestycji, także na tle inwestycji już istniejących. Zdaniem Sądu prawidłowo sporządzony został jedynie załącznik do raportu, w którym dokonuje się identyfikacji i analizy źródeł hałasu i emisji z nich pochodzących, znajdujących się na terenie nieruchomości inwestora z uwzględnieniem obiektów istniejących i projektowanej kwatery B2. W zakresie pozostałych emisji – brak jest takich jednoznacznych ustaleń. Oceniając ponownie materiał dowodowy należy stwierdzić, że organ drugiej instancji wypełnił swój obowiązek uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez sporządzenie "Uzupełnienia do Raportu Oddziaływania na Środowisko Kwatery Składowej odpadów innych niż niebezpieczne i objęte – B2 Zakładu "A" w Ł." w zakresie oddziaływań skumulowanych. Dokument ten sporządzony został przez A. T. - biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko (upr. nr [..]). Cały rozdział 7 "Uzupełnienia do Raportu" został poświęcony analizie oddziaływań skumulowanych inwestycji na środowisko, przy czym w podrozdziałach raportu autor odniósł się oddzielnie do oddziaływań skumulowanych na tle istniejącego przedsięwzięcia, wykorzystania zasobów naturalnych oraz emisji. Rozdział 7 zakończony jest podsumowaniem, z którym wskazano że rozbudowa zakładu, w tym budowa kwatery B2, nie spowoduje oddziaływań skumulowanych synergicznie – wzajemnie wzmacniających, zaś cała inwestycja nie będzie znacząco negatywnie oddziałowywać na otaczające środowisko. Stwierdzić zatem należy, że organ drugiej instancji rozstrzygając ponownie tę samą sprawę z wniosku inwestora – "A" z siedzibą w Ł. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kwatery składowej B2 w miejscowości, będąc związanym oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku WSA z dnia 11 czerwca 2008 r., zadośćuczynił obowiązkowi wynikającemu z art. 153 P.p.s.a., bowiem poczynił ustalenia zmierzające do kompleksowej analizy oddziaływań planowanej inwestycji, także na tle inwestycji już istniejących w takim zakresie, w jakim polecił to uczynić Sąd we wspomnianym wyroku. Wskazać należy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r. WSA uznał za chybione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, przepisów prawa materialnego, w tym art. 46 ust. 1 Ustawy POŚ w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji jedynie dla części planowanego przedsięwzięcia oraz przepisów postępowania, w tym art. 156 § 1 k.p.a. polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy, pomimo zaistnienie przesłanek ku temu. Zdaniem składu orzekającego, stanowisko to na mocy art. 153 P.p.s.a. jest nadal aktualne i wiąże Sąd orzekający ponownie uniemożliwiając odmienne formułowanie ocen prawnych odnośnie przytoczonych okoliczności. Tym samym poczynione przez organy ustalenia w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Za chybiony należy uznać także zarzut naruszenia § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2003 r. (Dz. U. nr 199, poz. 1227) w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji budowy, eksploatacji i zamknięcia jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów. Zarzut dotyczy bowiem lokalizacji wysypiska w stosunku do zbiorników wód, natomiast sama lokalizacja inwestycji wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ocena takiej decyzji nie mieści się natomiast w granicach niniejszego postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził naruszenia wskazywanych przez skarżącego przepisów, a w konsekwencji uznając trafność stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.